All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า: Chapter 11 - Chapter 20

และแล้ววันที่จางเย่วชิงกำหนดไว้ว่าจะหลบหนีก็หมุนเวียนมาถึง นางตื่นแต่เช้ามืดเพื่อเตรียมตัวหลบหนี ก่อนที่บ่าวไพร่ในตำหนักชินอ๋องจะมาพบเจอ ถึงแม้จะไม่มีใครสนใจนางกับสาวใช้ก็ตาม แต่ทว่าก็ต้องไม่ประมาทเพราะการหลบหนีในครานี้ เป็นการเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของนางกับจูลี่โดยแท้จริง มือเรียวงามวางหนังสือหย่าที่ใส่ซองปิดผนึกไว้เป็นอย่างดีบนหัวเตียงไม้เก่า ๆ ที่ไม่มีแม้กระทั่งหมอนและผ้าห่ม เพราะชินอ๋องสั่งห้ามไม่ให้สาวใช้นำมาให้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ย้ายเข้ามาอยู่ชินอ๋องคงตั้งใจจะให้พวกนางทั้งสองคนนอนหนาวตายจะได้ไม่เป็นภาระของเขา ช่างเป็นบุรุษที่มีใจคอโหดเหี้ยมโดยแท้ กระทั่งสตรีรูปร่างผอมบางเพียงนี้ยังกล้าลงมืออย่างอำมหิตในทุก ๆ ค่ำคืนที่อากาศเริ่มเย็นลง จางเย่วชิงกับจูลี่ต้องนำอาภรณ์เก่า ๆ ที่นำติดตัวมาจากจวนตระกูลจาง สวมใส่ห่อหุ้มคลุมทับอีกชั้นเพื่อให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย จึงได้ผ่านพ้นมาได้ในแต่ละค่ำคืน โชคยังดีที่ยังไม่ถึงช่วงฤดูที่หนาวเหน็บ มิเช่นนั้นพวกนางคงได้หนาวตายไปจริง ๆ เพราะแม้กระทั่งเตียงเตาก็ยังไม่ได้รับความกรุณาจากเขาเลย หลังจากที่ขายหยกจักรพรรดิจนได้ตำลึงมา จาง

ทุกอากัปกิริยาของสตรีในอาภรณ์สีเข้ม ที่ยังคงสวมผ้าคลุมปกปิดใบหน้าอยู่ตลอดเวลา อยู่ในสายตาของบุรุษเรือนร่างสูงใหญ่ที่ควบกายอยู่บนอาชาสีดำทมิฬ ซึ่งวันนี้เขายอมปรากฏกายออกจากเงามืด เมื่อได้รับรู้ว่าสตรีตรงหน้าได้รับใบหย่าที่เสร็จสิ้นสมบูรณ์ทุกประการแล้ว“หึหึ จากนี้ไปข้าจะได้ไม่ต้องเกรงใจผู้ใดอีกแล้ว ชินอ๋องท่านชาญฉลาดในการศึก แต่เรื่องของหัวใจเหตุใดจึงโง่เขลายิ่งนัก ไม่ทันจะได้สืบหาความจริง กลับหลงเชื่อในข่าวลวงจากผู้ไม่ประสงค์ดี หากไม่เรียกว่าบุรุษโง่เขลาจะให้ข้าเรียกท่านว่ากระไร”น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยออกมาแผ่วเบาพอให้ได้ยินแค่คนเดียว สายตาอ่อนโยนจ้องมองไปยังสตรีที่กำลังยิ้มแย้มกับหนังสือหย่าที่นางพึ่งจะได้รับ ประหนึ่งว่าได้รับตำลึงมากโขก็มิปาน“งดงามยิ่ง”เสียงแผ่วเบาเอ่ยออกไปอย่างเหม่อลอย เมื่อจินตนาการไปถึงใบหน้างดงาม ที่เขาได้พบเห็นอยู่บ่อยครั้งเมื่อยามที่นางพำนักอยู่ที่ตำหนักร้างของชินอ๋องในทุก ๆ วันจวิ้นอ๋องหยางหนิงเฉิงจะเร้นกายไปเฝ้ามองนางฝึกวิชาแปลกประหลาด จนแทบไม่อยากกลับโรงเตี๊ยมเลยสักวัน แต่ก็ต้องตัดใจจากลากลับออกมา เพราะเกรงว่านางจะรับรู้เข้าเสียก่อนว่ามีคนแอบมองอยู่ทุกวัน

“มีสองคนพี่น้องเพคะ พระชายาจางเย่วชิงเป็นพี่สาวต่างมารดาของหม่อมฉัน พระนางเป็นเช่นไรบ้างเพคะ หม่อมฉันนึกเป็นห่วงเหลือเกิน เพราะพระชายาไม่เคยเดินทางกลับมาเยี่ยมเยียนที่จวนตระกูลจางเลย นับตั้งแต่แต่งเข้าตำหนักของพระองค์” จางซูเม่ยกล่าวตอบไปตามจริง แต่ละเว้นความจริงที่ว่านางเป็นบุตรีของภรรยารอง ส่วนจางเย่วชิงเป็นบุตรีของภรรยาเอก ฮูหยินตราตั้งที่ได้รับพระราชทานเกียรติยศจากฮ่องเต้พระองค์ก่อน เนื่องจากนางไม่เคยพบเห็นใบหน้าของพี่สาวต่างมารดาเลยตั้งแต่เติบใหญ่มา อาจจะเคยพบเห็นอยู่บ้างเมื่อครั้งเยาว์วัยแต่จดจำไม่ได้แล้วว่าพี่สาวมีหน้าตาเยี่ยงไร จึงได้มั่นใจว่าตนเองเป็นโฉมงามที่บุรุษทุกคนต้องศิโรราบ ซึ่งชินอ๋องหยางหนิงหลงที่นางกำลังทอดสะพานอยู่ในยามนี้ ก็คงมิเว้นเฉกเช่นเดียวกัน “พระชายาของข้าไม่ได้กลับไปเยี่ยมเยียนที่จวนตระกูลจางเลยอย่างนั้นหรือ” ชินอ๋องเอ่ยออกมาด้วยความสงสัย เพราะเข้าใจว่า จางเย่วชิงติดต่อกับคนในจวนตระกูลจางอยู่เสมอ แล้วที่ผ่านมา นางใช้ชีวิตอยู่เยี่ยงไรที่ท้ายตำหนัก เพราะแม้แต่เตียงเตา หมอน ผ้าห่ม เขาก็สั่งห้ามไม่ให้บ่าวไพร่ในตำหนักน

เมืองเสิ่นหนาน ยามเซิน (15:00-17:00 น.) รถม้าของจางเย่วชิงก็เดินทางมาถึงเมืองเสิ่นหนานอย่างราบรื่นและปลอดภัย เมืองเสิ่นหนาน เป็นเมืองใหญ่ที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงมาทางทิศใต้ราว ๆ 200 ลี้[1] (100 กิโลเมตร) ซึ่งเป็นเมืองที่นางตั้งใจมาปักหลักเริ่มต้นชีวิตใหม่กับจูลี่สาวใช้ข้างกาย ที่เป็นเหมือนพี่สาวของนาง จางเย่วชิงให้คนขับรถม้าขับไปส่งยังโรงเตี๊ยมขนาดกลาง ที่อยู่ไม่ไกลจากย่านการค้าของเมืองเสิ่นหนาน จากที่ได้หาข้อมูลมาบ้างแล้วจากชาวเมืองเสิ่นเจียงที่นางผ่านทางมา ในวันพรุ่งนี้นางจึงจะเดินทางไปติดต่อขอซื้อจวนขนาดกลางที่ศาลาว่าการของเมืองเสิ่นหนาน เมื่อได้ห้องพักในโรงเตี๊ยมแล้ว จูลี่ก็รีบไปติดต่อผู้ดูแลโรงเตี๊ยมแห่งนี้ เพื่อขอน้ำอุ่นมาผสมเตรียมน้ำให้คุณหนูของนางได้ชำระล้างร่างกาย เพราะเริ่มรู้นิสัยใจคอของคุณหนูคนใหม่ว่าชื่นชอบการอาบน้ำทั้งยามเช้าและก่อนเข้านอน ซึ่งแตกต่างจากพฤติกรรมของชาวแคว้นเหว่ยหยาง ที่มักจะอาบน้ำเพียงวันละหนึ่งครั้งหรือสองวันต่อครั้งเพียงเท่านั้น เพราะอากาศที่เย็นสบายตลอดทั้งปี ทั้งยังมีฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ หิมะโปรยปรายยาวนานหลายเ

“คุณหนูจางซูเม่ยไม่อยากแต่งกับพระองค์ ราชโองการสมรสของฮ่องเต้แจ้งเพียงแค่ว่าบุตรีเสนาบดีจางเนี่ยนเจิน เสนาบดีเฒ่าผู้นั้นจึงมอบราชโองการสมรสให้แก่บุตรีที่เขาทิ้งขว้างมาแต่งแทนบุตรีที่รักใคร่ เพียงเพราะคุณหนูจางซูเม่ยนางอยากแต่งเป็นไท่จื่อเฟยขององค์รัชทายาทหยางเฟยเทียนพ่ะย่ะค่ะ” ตุบ!! ร่างสูงใหญ่นั่งทรุดลงไปกับเก้าอี้ในห้องหนังสือจนเกิดเสียงดัง เพราะขาของเขาหมดเรี่ยวแรงที่จะยืนต่อไปได้อีกแล้ว เมื่อความจริงข้อใหญ่ได้ตีแสกลงกลางหัวใจของเขา “ซีซวน ได้ข่าวจางเย่วชิงบ้างหรือไม่” น้ำเสียงอ่อนล้าหมดแรงเอ่ยถามองครักษ์ข้างกาย ที่ยืนรอรับสั่งอยู่ไม่ไกล “ยังเลยพ่ะย่ะค่ะ ตามด่านตรวจคนเข้าเมือง ไม่มีผู้ใดได้ยินชื่อสตรีที่ชื่อจางเย่วชิงเลยสักคน เสมือนมีมือที่มองไม่เห็นเข้ามาช่วยเหลือให้นางหลบหนีออกไป โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้เลย” “แล้วสาวใช้ผู้นั้นของตระกูลจางเจ้าเจอตัวนางหรือยัง” แววตาอ่อนล้าเมื่อสักครู่ เกิดประกายเหี้ยมโหดขึ้นมาตามอุปนิสัยเดิม “เจอพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่านางกลายเป็นศพไปแล้ว” “เป็นศพ หึหึ ข้าชินอ๋องแห่งแคว้นเหว่ยหย