Semua Bab มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย: Bab 61 - Bab 70

ครึ่งชั่วยามต่อมาคนที่แอบหนีเที่ยวก็กลับมาถึงเรือนหลังเล็กอย่างเงียบเชียบดังที่ตั้งใจเอาไว้ ถึงจะรู้สึกมึนเมาเพียงใดแต่นางก็จดจำได้ว่าเรือนหลังเล็กตั้งอยู่ตรงจุดไหนของสำนักเมฆา เวรยามของสำนักไม่สามารถจับสัมผัสของหลี่ฮุ่ยน่าได้ ยกเว้นบุรุษหน้านิ่งที่กำลังนั่งรอคอยสตรีอุ่นเตียงตั้งแต่ชั่วยามที่แล้ว“เจ้าไปที่ใดมาหลี่ฮุ่ยน่า!” น้ำเสียงเข้ม ๆ กดต่ำลงอย่างต้องการระงับโทสะให้มากที่สุดเขามาหานางเมื่อชั่วยามที่แล้ว แต่ก็พบว่าแม่ตัวดีหนีออกไปนอกสำนักเพียงลำพังคนเดียว จึงนั่งรอคอยสำเร็จโทษเด็กดื้อด้วยอาการสงบนิ่งอยู่นานสองนาน เมื่อกลับมาเขาก็ได้กลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั่วกายสาว โทสะที่อดกลั้นเอาไว้จึงปะทุออกมาอย่างห้ามไม่อยู่“เอ๋? มียมทูตติดตามมาที่เรือนด้วยหรือ”น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงเขม็งเครียดคล้ายบริวารเก่าของตน สายตายามที่เมามายก็พร่าเลือนไม่แจ่มชัดสักเท่าไร สุราของมนุษย์ช่างหอมหวานและออกฤทธิ์แรงยิ่งนัก“ข้าเป็นสามีหาใช่ยมทูต! เจ้าเมาหรืออย่างไรจึงได้กล่าวไปเรื่อยเช่นนี้ มองดูดี ๆ ว่าข้าผู้นี้คือใคร”“สามีเช่นนั้นหรือ ข้ายังไม่มีสามี บุรุษขี้โกหกออกไปจากเรือนขอ

“สหายเก่าที่จ้องแต่จะนำความฉิบหายมาให้ข้า ย่อมสมควรถูกลงโทษเสียบ้างมิใช่หรอกหรือ ข้ากระทำการทุกอย่างภายใต้กฎระเบียบของสำนักเมฆา ผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์มาเอาผิดข้า แม้กระทั่งท่านประมุขก็ไม่มีสิทธิ์” เมื่อสกัดกั้นอารมณ์น้อยใจให้ผ่านพ้นไปได้สำเร็จ ฮุ่ยน่าจึงหันมากล่าวโต้แย้งแถลงความให้ตัวเองสักหน่อยช่วงก่อนการประลองจะเริ่มขึ้น ศิษย์พี่รูปงามบอกกล่าวว่ากระทำได้ทุกอย่าง ยกเว้นฆ่าให้ตายไม่ใช่หรอกหรือ นางแค่กระทืบคู่ประลองเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ผิดเสียแล้ว เจ้าสำนักเมฆาผู้นี้ช่างมีจิตใจเอนเอียงอย่างเห็นได้ชัด เข้าทำนองคนไม่รักทำอะไรก็ผิด และคงจะผิดตั้งแต่ตกลงประลองยุทธ์กับสหายเก่าแล้วกระมัง“ข้ามีสิทธิ์ลงโทษทุกคนและมีสิทธิ์ปรับเปลี่ยนบทลงโทษไปตามที่เห็นสมควร เจ้ากระทำเกินกว่าเหตุ สหายสู้ไม่ได้แทนที่จะปรานีสักนิด แต่กลับทำซ้ำจนจ้าวหนิงอ้ายตกอยู่ในอันตรายแทบเอาชีวิตไม่รอด หรือเจ้าไม่คิดเช่นนั้น สายตาของเจ้า ทั้งกระหายชัยชนะ ทั้งมุ่งหมายเอาชีวิตของสหายโดยแท้ ข้าจำเป็นต้องลงโทษเพื่อเป็นเยี่ยงอย่างแก่ศิษย์คนอื่น ๆ ในสำนัก จะได้ไม่มีผู้ใดถือโอกาสตอนประลองยุทธ์ทำร้ายกันเองเช่นนี้อีก” ประมุขสำนักประกาศเสียงดัง

“เอ๋? ประมุขเซียวมีหลานสาวบุญธรรมด้วยหรือเจ้าคะ” เจียงหลานเฟินรู้สึกแปลกใจไม่น้อย เมื่อรู้ว่าบุรุษหนุ่มรูปงามต้องทำหน้าที่พี่เลี้ยงเด็ก“นางคือบุตรีของประมุขสำนักเมฆาคนก่อน ประมุขหลี่กับเซียวหยุนฟงเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน เมื่อ 9 ปีที่แล้ว ประมุขหลี่ลาลับจากไปไม่มีวันกลับ ด้วยไร้ซึ่งญาติมิตรจึงฝากบุตรีวัย 10 ปี ให้อยู่ในความดูแลของเซียวหยุนฟง”“นางอายุเท่าข้าหรือเจ้าคะ คงไม่ใช่เรื่องดีเสียแล้วที่บุรุษหนุ่มรูปงามต้องมาดูแลสตรีที่อยู่ในวัยออกเรือน เหตุใดประมุขเซียวจึงไม่หาบุรุษให้หลานสาวบุญธรรมแต่งออกไปเสียที อยู่ร่วมกันเช่นนี้ช้าเร็วย่อมมีผู้ติฉินนินทาเข้าสักวัน”“เคยมีบุรุษจากตระกูลใหญ่มาทาบทาบอยู่บ่อยครั้ง แต่เซียวหยุนฟงไม่เคยตอบตกลงเลยสักครั้ง หลี่ฮุ่ยน่าจึงยังไม่มีพันธะหมั้นหมายกับบุรุษใด แต่ช่างเถิด อย่างไรเสียสตรีผู้นั้นก็ไม่ใช่คนที่เขาพึงใจถึงขั้นตบแต่งเป็นอนุภรรยาหรอก เจ้าอย่าได้กังวลใจไปเลย”เจียงเฮ่อหยวนมั่นใจเพราะเคยเห็นท่าทีของอาหลานคู่นี้ปฏิบัติต่อกันมานานหลายปี คนเป็นหลานเพียรเข้าหา แต่ผู้เป็นอาพยายามหลีกเลี่ยงมาโดยตลอด“หากท่านอามั่นใจเช่นนั้นข้าก็เบาใจเจ้าค่ะ เพราะข้ามั่

ครึ่งชั่วยามต่อมา เซียวหยุนฟงกับหลี่ฮุ่ยน่าก็เดินทางมาถึงเรือนเล็กหลังสำนักเมฆาฮุ่ยน่ารีบกระโดดลงจากแผ่นหลังกว้างที่นางโน้มตัวลงจนแนบแน่นมาตลอดทาง ทั้งยังใช้แขนโอบรัดรอบคอเขาจนแนบชิด เพราะกลัวตกลงไปจนเลี้ยงไม่โตอย่างที่เจ้าของแผ่นหลังบอกกล่าวเอาไว้ ถูกแบกขึ้นหลังเช่นนี้ ย่อมรู้สึกวิตกกังวลมากกว่าตอนทะยานเคลื่อนที่ด้วยตนเอง“ท่านประมุขกลับเรือนไปได้แล้วเจ้าค่ะ ข้าง่วงนอนไม่สะดวกต่อปากต่อคำด้วยแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าไปล้างคอกม้าตามคำสั่งของท่านอีก คิดได้อย่างไรให้สตรีงดงามล่มเมืองไปล้างคอกม้า”ริมฝีปากจิ้มลิ้มกล่าวทั้งยังอ้าปากหาวจนน้ำตาเล็ด มือก็ผลักแผงอกแน่นหนั่นให้เขยิบถอยห่าง บุรุษผู้นี้เหตุใดชอบยืนเบียดเสียดนางอยู่บ่อย ๆ พื้นที่ก็มีเยอะแยะ รังเกียจแต่ชอบมาอยู่ใกล้ ๆ ช่างย้อนแย้งยิ่งนัก“รู้ว่าตนมีหน้าที่ที่ต้องกระทำแต่ก็ยังชอบเที่ยวตะลอนในยามราตรี หากตื่นไปล้างคอกม้าไม่ทันก่อนเข้าเรียนวรยุทธ์ข้าจะเพิ่มโทษเป็นสองเท่า”“เจ้าค่ะ ๆ ท่านก็ออกไปได้แล้ว ข้าจะผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ก่อนเข้านอน”“เจ้าก็ผลัดเปลี่ยนไปข้าไม่มองหรอก มีสิ่งใดให้มองกัน ข้าแบกเจ้าขึ้นหลังมาเหนื่อย ๆ จึงอยากนั่ง

หลี่ฮุ่ยน่าเดินกลับสำนักเพื่อไปเข้าเรียนวรยุทธ์ทันทีที่ทำงานเสร็จสิ้น เซียวหยุนฟงให้นางเดินกลับมาก่อนโดยที่เขาจะคอยระวังเรื่องร้ายอยู่ห่าง ๆ เพราะรู้สึกหวั่นเกรงใบหน้าหวานซึ่งเรียบเฉยเกินพอดี หากเดินไปพร้อมกันเขาคงรู้สึกเกร็งยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ในจังหวะที่กำลังเดินผ่านโรงหมอขนาดกลางของสำนักเมฆา ซึ่งตั้งอยู่ก่อนถึงสถานที่สำหรับเรียนวรยุทธ์ของลูกศิษย์ชั้นปีที่ 3 ฮุ่ยน่าสัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วมาตรงจุดที่เดินอยู่ ด้วยไม่อยากออกแรงปะทะกับผู้ใดให้เสียเวลาจึงขยับหลบเปลี่ยนทิศทางอย่างกะทันหัน วรยุทธ์แค่นั้นหาเรื่องใส่ตัวล่ะสิไม่ว่า! หากปล่อยให้วิ่งชนเข้าจริง ๆ รูปร่างบอบบางอ้อนแอ้นเพียงนั้นกระดูกคงหักไม่ต่ำกว่าสองจุดเป็นแน่“โอ๊ย!! เจ้าผลักข้า” น้ำเสียงกล่าวหาจากสตรีผู้หนึ่งที่วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว จนเจ้าตัวเสียหลักชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ ๆ บริเวณนั้น สตรีชุดขาวล้มกระแทกเข้ากับต้นไม้แล้วทรุดลงไปกองกับพื้นดูน่าเวทนาสำหรับผู้พบเห็น ผู้คนส่วนใหญ่ต่างลงความเห็นไปในทิศทางเดียวกันว่าหลี่ฮุ่ยน่าจงใจผลักสตรีน่าสงสารจนล้มลง เหตุการณ์นี