All Chapters of กาฝากรัก (Parasite) NC25+: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20 ช่วยลืมทุกอย่างได้ไหม บรรยากาศภายในห้องโถงของบ้านดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ศจีนั่งหน้าตึงอยู่บนโซฟาตัวยาว มือข้างหนึ่งกำทิชชูแน่นจนยับยู่ยี่ สายตาที่มองมายังลูกเลี้ยงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ขณะคนตัวเล็กเอาแต่นั่งก้มหน้าตัวลีบอยู่ข้าง ๆ น้าสาว ร่องรอยของเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงทิ้งความหม่นหมองไว้บนใบหน้าซีดเซียว“เจ้าวิน แกจะเอาอย่างไรกับเรื่องนี้”ธาดาเอ่ยถามลูกชายหลังจากปล่อยให้บรรยากาศคุกรุ่นมานานเกินไป เขาเป็นห่วงความรู้สึกของหญิงสาวมากกว่า แม้หล่อนจะไม่พูดอะไรแต่สายตาก็บ่งบอกว่าโลกทั้งใบมันแตกสลายไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น“คุณพ่อจะให้ผมทำอะไรล่ะครับ ผมบอกไปหมดแล้วว่าผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำ เมื่อคืนผมเมามาก คนที่เข้าไปอยู่ในห้องผมยามวิกาลต่างหากที่ผิด”“คุณจะโทษว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะหลานสาวฉันเหรอคะ คุณเป็นผู้ใหญ่กว่าแก อายุมากกว่าแกแต่กลับไม่ยอมหักห้ามใจ สายขิมอายุน้อยกว่าคุณสิบปีเลยนะ คุณกล้าทำเรื่องชั่ว ๆ แบบนี้กับแกได้อย่างไร ยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า”

บทที่ 22 แค่นี้ก็ดีมากพอแล้ว เมื่อสุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครขัดคำสั่งของธาดาได้ พรุ่งนี้หญิงสาวเลยจะได้ไปทำงานกับชายหนุ่มในฐานะผู้ช่วย ตอนนี้เธอนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวกับผู้เป็นน้า ศจีนั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียง ส่วนคนตัวเล็กก็นั่งพับเพียบอยู่บนพื้น เธอหยิบเกียรติบัตรและเอกสารต่าง ๆ ที่ยืนยันว่าตนเองจบมหาวิทยาลัยด้วยเกียรตินิยมมาจริง ๆ“นี่ค่ะ”น้าสาวรับไปถือดู บรรยากาศในห้องเงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจ สายขิมเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าอาจจะถูกทุบตีฐานขัดคำสั่งก็ได้นอกจากหล่อนจะแอบเรียนต่อมหาวิทยาลัยมาตลอดสี่ปีโดยไม่ให้ศจีรู้ ยังจะอยากออกไปทำงานไม่ยอมเชื่อฟังอีก ดวงตากลมเหลือบมองน้าสาวที่เอาแต่นั่งเงียบ สายตาจับจ้องไปยังเอกสารในมือ แววตาโกรธเกรี้ยวดูอ่อนลงไปเยอะจนน่าแปลกใจ“คุณน้า หนูขอโทษนะคะ” “แก…เรียนเก่งขนาดนี้เลยเหรอ”คำถามที่หลุดออกมาจากปากของอีกฝ่ายทำเอาสายขิมถึงกับแปลกใจ หล่อนนึกว่าจะถูกด่าทอต่อว่ามากกว่านี้เสียอีก แต่กลายเป็นว่ามันกลับตรง

บทที่ 24 ผู้ช่วยคนใหม่ 1   สายขิมก้าวออกจากลิฟต์ชั้นบนสุดด้วยหัวใจเต้นระรัว ชั้นนี้เงียบสงบกว่าชั้นอื่น ๆ พื้นทางเดินปูด้วยพรมสีน้ำเงินเข้มตัดกับผนังสีขาวสะอาดตา เธอมองหาห้องทำงานของรองประธานก่อนจะสะดุดตาเข้ากับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ซึ่งหน้าห้องมีชายหนุ่มสวมแว่นตากรอบดำท่าทางสุภาพคล่องแคล่วกำลังง่วนอยู่กับกองเอกสาร"สวัสดีค่ะ หนูชื่อสายขิมค่ะ เป็นผู้ช่วยคนใหม่ที่จะมาเริ่มงานวันนี้"เธอแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้ม ตรงประตูห้องด้านหลังชายคนนี้มีป้ายเขียนติดไว้ว่า ‘รองประธาน’ จะต้องไม่ผิดห้องแน่"สวัสดีครับ ผมรู้เรื่องของคุณแล้ว ผมชื่อเอกชัยครับ เป็นเลขาของท่านรองฯ เรียกว่าคุณเอกหรือคุณเลขาเหมือนที่คนอื่นเรียกก็ได้"ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมายิ้มรับ ท่าทางของเขาดูใจดีเหมือนคนอื่น ๆ ที่หล่อนได้เจอก่อนหน้านี้ คนเดียวที่ใจร้ายก็คงจะมีแต่ ธาวินนั่นแหละ“ได้ค่ะ คุณเอก” “พอดีเลยครับ เวลาเรามีน้อย ผมจะรีบสรุปหน้าที่สำคัญให้คุณฟังก่อ

บทที่ 26 กระตุกหนวดเสือ 1เข็มนาฬิกาบอกเวลาเลิกงาน สายขิมรีบเก็บข้าวของบนโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว เธอจดศัพท์เฉพาะทางทั้งหมดใส่สมุดเล่มเล็กเพื่อกลับไปทบทวนต่อที่บ้าน ร่างอรชรก้าวเดินออกมาจากโรงพยาบาลมุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์ริมถนนใหญ่ ใจหนึ่งก็โล่งอกด้วยวันนี้ผ่านพ้นไปได้แม้จะทุลักทุเลนิดหน่อย แต่อีกใจก็ไม่อยากจะปะทะหน้ากับธาวินบนรถยนต์ส่วนตัวให้เสียบรรยากาศไปมากกว่านี้เลยเลือกจะกลับเอง"สายขิม กลับแล้วเหรอ"เสียงเรียกสดใสของไอรีนดังมาจากในรถที่จอดเทียบท่าอยู่ริมฟุตบาท กระจกหน้าต่างถูกเลื่อนลงเผยให้เห็นใบหน้าสวยเฉี่ยวของพยาบาลสาว ส่วนคนขับก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...หมอกฤศนั่นเอง"หนูกำลังจะกลับบ้านค่ะ""กลับบ้านอะไรกัน วันนี้วันดี ทุกคนตกลงกันแล้วว่าจะไปฉลองต้อนรับพนักงานใหม่กันที่ร้านคาราโอเกะแถวนี้ พี่ตาหวานกับพวกหมอแผนกศัลย์ฯ ล่วงหน้าไปจองห้องใหญ่ไว้ก่อนแล้ว"ไอรีนบอกพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเปิดประตูลงมาคว้าข้อมือคนตัวเล็ก"แต่หนูเกรงใจค่ะ อีกอย่างหนูไม่ได้บอกที่บ้านไว้ด้วย"หญิงสาวพยายามปฏิเสธ ทว่ากลับสู้แรงดึงของอีกฝ่ายไม่ได้เลย ตัวแค่นี้ทำไมถึงแรงเยอะนักนะ เพราะแบบนี้ใช่ไหมถึงจัดการธาวิรกับคุณหมอ

บทที่ 28 นารีขี้เมา 1 เสียงดนตรีในร้านคาราโอเกะดับลงบ่งบอกเวลาร้านปิด บรรดาพนักงานของร้านรวมถึงของโรงพยาบาลพากันแยกย้ายกลับบ้านไปหมดแล้ว เหลือแค่หมอกฤศที่ดูจะยังมีสติต้องมารับศึกหนักด้วยการหิ้วปีกพยาบาลสาวสายโหดซึ่งตอนนี้เปลี่ยนร่างเป็นสายโวยวาย เธอร้องเพลงเพี้ยน ๆ แถมยังทุบตีไหล่คุณหมอหนุ่มไม่หยุด"ปล่อยฉัน ฉันจะร้องเพลงต่อ ไอ้กฤศ แกมันไอ้หมอหน้าจืด!"ไอรีนตะโกนลั่นร้านพลางชี้หน้าคุณหมอหนุ่มอย่างเอาเรื่อง"ครับ ๆ ผมหน้าจืด กลับบ้านเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เข้าเวรไม่ไหว"หมอกฤศหันไปมองเพื่อนสนิทอีกคนที่ยืนหน้าตึงอยู่ข้าง ๆ ในมือหิ้วปีกสายขิมเอาไว้อย่างไม่เต็มใจ"เดี๋ยวฉันพายัยเด็กนี่กลับบ้านเอง แกพาไอรีนไปส่งซะ"“…”“ทำไม กลัวฉันฆ่ายัยนี่ก่อนส่งถึงบ้านเหรอ”ธาวินมองร่างเล็กที่ยืนโงนเงนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตารำคาญแกมหมั่นไส้ สายขิมหน้าแดงก่ำ ดวงตาเยิ้มด้วยฤทธิ์สุรา เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่จนเขาต้องยื่นมือไปรวบเอวบางไว้ไม่ให้ล้ม