All Chapters of กาฝากรัก (Parasite) NC25+: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 31 ก็แค่เรื่องคืนเดียว 2 แสงแดดอ่อนยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนหรู ทำให้เปลือกตาบางของสายขิมค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้น ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คืออาการปวดหนึบตรงขมับซ้ายจากการดื่มหนักเมื่อคืน เธอพยายามยันกายลุกขึ้นนั่งพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความงุนงง"ที่นี่มัน…ไม่ใช่ห้องเรานี่นา"คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน หัวใจของหญิงสาวเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อรู้ว่าตอนนี้ตนเองไม่ได้อยู่ในห้องที่ตึกคนใช้ แปลว่าเธอกลับไปไม่ถึงบ้านหลังมาทำงานวันแรก!ยิ่งได้เห็นการตกแต่งห้องเน้นโทนสีเทาดำกับเฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊คดูภูมิฐานตามแบบผู้ชาย รวมถึงกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศที่คุ้นเคยทำเอาหล่อนจำได้ทันทีว่ามันคือที่ไหน“บ้าชะมัด ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้นะ”ตั้งคำถามกับตนเองแล้วพยายามนึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อคืนนี้ เธอพยายามเค้นสมองนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ในหัวกลับว่างเปล่าราวกับมีหมอกหนาปกคลุม หล่อนจำได้เพียงภาพตัดตอนที่ถูกธาวินหาเรื่องอยู่หน้าห้องน้ำร้านคาราโอเกะด้วยถ้

บทที่ 33 ครอบครอง 2 สายขิมนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับด้วยกำลังจะเดินทางไปทำงานพร้อมกับเขา หัวใจพองโตกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นด้วยทุกสัมผัสของชายหนุ่มยังตราตรึงใจ บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานอย่างต่อเนื่อง หญิงสาวก้มมองมือตนเองที่ประสานกันบนตัก เธอแอบมีความหวังลึก ๆ ว่าการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันจะช่วยทลายกำแพงน้ำแข็งในใจอีกฝ่ายลงได้บ้างเอี๊ยด!ธาวินเลี้ยวรถเข้าจอดหน้าร้านขายยาแห่งหนึ่งก่อนจะถึงโรงพยาบาล คิ้วสวยขมวดเข้าหากันแล้วหันหน้ามองเขาด้วยความสงสัย หรือว่า…ชายหนุ่มจะป่วยกันนะ ดวงตากลมเต็มไปด้วยความเป็นห่วงพลางเอื้อมมือไปหมายจะสัมผัสท่อนแขนอีกฝ่ายเพื่อถามไถ่“พี่วิน…”"รออยู่ตรงนี้ อย่าลงจากรถ"เขาออกคำสั่งก่อนจะก้าวลงจากรถไปโดยไม่หันกลับมามอง สายขิมนั่งรอด้วยความสงสัย ใจหนึ่งก็นึกเป็นห่วงว่าเขาไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า เธอเฝ้ามองแผ่นหลังกว้างที่เดินหายเข้าไปในร้านยาเกือบห้านาที ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมถุ

บทที่ 35 โซ่ตรวนแห่งพันธะ 2 หลังโดนเอ็ดไปชุดใหญ่ หญิงสาวก็เดินคอตกออกมาก่อนจะชะงักเมื่อเห็นร่างสูงในชุดกาวน์คุ้นตาของหมอกฤศยืนกอดอกรออยู่ ทว่ายังไม่ทันเอ่ยปากพูดคุยกัน สายตาก็เลื่อนไปเห็นใครอีกคนอยู่ด้านหลังเขา สายขิมจำอีกฝ่ายไว้ได้ เธอคือผู้หญิงที่ธาวินพาไปเปิดตัวตอนกลับมาเมืองไทยวันแรกทะ…ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมาที่นี่ล่ะไม่ใช่ว่าไปได้ดีกับซีอีโอคนนั้นจนเลิกข้องเกี่ยวกันไปแล้วเหรอ ในเมื่อไม่ได้ติดต่อมาตั้งเกือบเดือน“คุณญ่า ลมอะไรหอบมาหาผมได้ครับเนี่ย”"คุณวิน กว่าจะออกมาได้นะคะ ฉันรอนานมากเลยรู้ไหม"ชัญญาพุ่งตัวเข้ามากอดแขนชายหนุ่มที่เดินตามหลังหญิงสาวออกมาทันที พร้อมกับหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ต่อหน้าต่อตา คนตัวเล็กรีบเบือนหน้าหนีด้วยไม่ต้องการจะเห็นภาพบาดตาใด ๆ“จะมาก็โทรบอกสิครับ ผมจะได้เป็นฝ่ายรอคุณ”“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันมาโดยไม่บอกเอง เราไปกินข้าวกันนะคะ ไปร้านประจำของเราดีไหม ไม่ได้ไปด้วยกันมานานแล้ว"ท่อนแขนล่ำถูกดึงไป

บทที่ 37 ไม่มีวัน ธาวินเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยท่าทางกระวนกระวายใจ แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขายังมีคราบเลือดสีแดงคล้ำของหญิงสาวติดอยู่เป็นวงกว้าง ทุกครั้งที่มองเห็นมัน หัวใจก็พลันกระตุกวูบ ภาพศีรษะกระแทกกำแพงจนล้มพับไปต่อหน้าต่อตาฉายซ้ำราวกับจะย้ำเตือนถึงผลลัพธ์ของความร้ายกาจที่ตนเองเป็นคนก่อคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมศจีถึงได้โมโหร้ายขนาดนั้น…นานเกือบชั่วโมงกว่าประตูห้องฉุกเฉินจะถูกเปิดออก คุณหมอที่ทำการรักษาเดินออกมาด้วยสีหน้าคลายความกังวล ธาวินรีบปรี่เข้าไปถามอาการ“เธอเป็นอย่างไรบ้างครับคุณหมอ”“คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ แผลที่ศีรษะไม่ได้ลึกมาก หมอทำการเย็บให้เรียบร้อยแล้ว ผลซีทีสแกนปกติดี ไม่มีอาการเลือดออกในสมอง แต่ที่น่ากังวลคือร่างกายของคนไข้อ่อนเพลียมาก เหมือนพักผ่อนไม่เพียงพอและอาจมีความเครียดสะสมรุนแรง หมอเลยอยากให้คนไข้แอดมิดเพื่อให้น้ำเกลือสักคืนนะครับ”“ได้ครับ ขอบคุณมากเลยนะครับคุณหมอ”“ไม่เป็นไรครับ ถ้าอย

บทที่ 39 ห่วง 2 แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีขาวสะอาดตาเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย กลิ่นยาจาง ๆ กับความเงียบสงัดทำให้สายขิมค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คืออาการปวดหนึบบริเวณศีรษะจนต้องขมวดคิ้วมุ่น เธอพยายามกะพริบตาเพื่อปรับให้ชินกับแสงก่อนจะพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลหญิงสาวค่อย ๆ เรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทีละนิด ภาพใบหน้าเกรี้ยวกราดของศจี แรงตบที่ฟาดลงบนแก้ม และความรู้สึกสุดท้ายคือร่างกายถูกผลักจนศีรษะกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรงก่อนโลกทั้งใบดับมืดไปไม่อยากเชื่อว่าหล่อนจะยังรอดมาได้…สายขิมคิดในใจพลางจะขยับตัวลุกขึ้น ทว่าความรู้สึกอุ่นวาบที่มือซ้ายกลับรั้งเธอไว้ หญิงสาวก้มลงมองตามความรู้สึกนั้น ก่อนดวงตากลมจะเบิกกว้างด้วยความตกใจผสมปนเปไปกับความไม่เชื่อสายตา“พะ…พี่วิน…”ยกมืออีกข้างขึ้นปิดปาก มือใหญ่ของชายหนุ่มกำลังกุมมือเธอไว้แน่น แน่นเสียจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมแทรกผ่าน ร่างสูงนั่งฟุบหลับอยู่ข้างเตียงในท่าทางที่ดูไม่สบ