ตื๊อรักแม่ทัพสาว のすべてのチャプター: チャプター 281 - チャプター 290

รุ่งเช้ามาเยือนจวนโหวด้วยความชื่นมื่น ทุกคนล้อมวงกินข้าวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ทั้งซื่อเซี่ยยี่ ฉีจู้เฉิง หยางหมี่เฟิง หลิวลู่เฉิน และหลิงเอ๋อร์ที่ในที่สุดก็ยอมนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวในฐานะฟูเหรินของท่านรองแม่ทัพหลิวหลิวลู่เฉิน"หมอเฟิงหวงล่ะ?" ซื่อเซี่ยยี่ถามฮุ่ยหลินที่ตักข้าวให้ทุกคน"อาจารย์บอกว่าเดี๋ยวจะตามมาขอรับ ท่านขอผสมยาก่อน ให้กินกันได้เลย"ซื่อเซี่ยยี่พยักหน้ารับรู้ บรรยากาศเช่นนี้นางชอบนัก"ฮุ่ยหลิน พอดูได้หรือเปล่า ว่าแผลข้าดีขึ้นพอจะออกไปข้างนอกได้หรือยัง?" ซื่อเซี่ยยี่ถาม นางไม่อยากรอให้หมอขี้บ่นมาวินิจฉัยหรอกฮุ่ยหลินทำหน้าลำบากใจ "ข้าไม่กล้าหรอกขอรับ เดี๋ยวอาจารย์ตีข้าตายเลย""เฮ้อ เจ้าออกจะเป็นเด็กมีความสามารถ จะไปกลัวอะไรล่ะ ถ้าเขาจะตี ก็ให้มาหาข้านี่ ข้าจะคุ้มครองเจ้าเอง" นางแกล้งถอนใจพลางเอ่ย"พี่เซี่ย" ฮุ่ยหลินโอดครวญ"เซี่ยเอ๋อร์ เจ้าอย่าทำฮุ่ยหลินลำบากใจเลย" ฉีจู้เฉิงบอก"ก็ข้าใจร้อนนี่" นางหันไปอ้อนสามี"เอาน่า ทำตามท่านหมอบอกหน่อย""ถ้าเกิดศัตรูบุกมาถึงถิ่นข้าจะป้องกันตัวยังไงล่ะ ร่างกายข้าอ่อนแอแบบนี้" หญิงสาวทำปากยื่นใส่ แล้วส่งถ้วยเปล่าให้ฮุ่ยหลินเติมข้าว"เ

ในอุทยานหลวงของวังหลังมีพรรณไม้นานาชนิด ไม่เพียงแต่ร่มรื่น แต่ยังงดงามปานสรวงสวรรค์ ห้อมล้อมด้วยภูเขาจำลอง มีน้ำตกธารใหญ่ไหลตกลงสู่บึงน้ำเบื้องล่างบริเวณสะพานหินที่ทอดยาวจากริมทะเลสาบฝั่งตะวันตกไปยังตะวันออก สองร่างอรชรสูงศักดิ์แห่งวังหลังกำลังเดินด้วยท่วงที่สบายๆพร้อมผู้ติดตามของทั้งสองอีกจำนวนหนึ่ง"น้องเหม่ยชิงมาอยู่ในวังหลังแห่งนี้เริ่มคุ้นชินขึ้นมาบ้างแล้วหรือยัง?" สุรเสียงนุ่มนวลมีเมตตาของหวงโฮ่วดังขึ้น พลางปรายตามองใบหน้าน่ารักที่เดินเยื้องไปข้างหลังพระนางเล็กน้อยอย่างสำรวมเจียมตน"เริ่มคุ้นชินบ้างแล้วเพคะ จะมีก็แต่พระราชวังและตำหนักในของที่นี่ช่างโอ่อ่าตระการตานัก ทั้งยังกว้างใหญ่เหลือเกิน หม่อมฉันเลยเดินหลงทางอยู่เรื่อยเพคะ" เหม่ยชิงเอ่ยตอบเสียงหวาน "น่าละอายยิ่งนักเพคะ""แรกๆ ก็เช่นนี้แหละ ไม่นานก็คุ้นชิน" อีกฝ่ายแย้มสรวลน้อยๆ "เมื่อเช้านี้ฝ่าบาทเรียกข้าเข้าเฝ้า เห็นว่าเจ้าปรนนิบัติฝ่าบาทได้เป็นที่น่าพอพระทัยของพระองค์นัก จึงมีดำรัสกับข้าว่าจะเลื่อนตำแหน่งเจ้า""ข้าคงต้องขอแสดงความยินดีกับน้องด้วย""ขอบพระทัยหวงโฮ่วเพคะ" เหม่ยชิงย่อกายคารวะน้อยๆด้วยรอยยิ้มสดใสดั่งดวงตะวัน

ท้องพระโรงในเช้าวันรุ่งขึ้นเซ็งแซ่ด้วยเสียงบอกเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นในฉางอันเมื่อวานนี้ แม่ทัพซื่อเซี่ยยี่ที่เพิ่งกลับมารับตำแหน่งได้ไม่ทันครบเดือนกลับได้เผือกร้อนก้อนโตมาประเคนถึงหน้าจวนผู้เป็นสามี ขุนนางเล็กใหญ่บุ๊นบู๊วิพากย์นางและข่าวเรื่องหน่วยลับกันอย่างถึงพริกถึงขิง ดุเดือดเสียจนท้องพระโรงแทบลุกเป็นไฟเมื่อใกล้ถึงเวลาเสด็จว่าราชการ ซื่อเซี่ยยี่ในชุดแม่ทัพเกราะแดงเต็มยศ กับฉีจู้เฉิงในชุดขุนนางระดับสูงก็เดินเข้ามาพร้อมกัน นางมิได้มาตัวเปล่า ด้านหลังมีหยางหมี่เฟิงที่ซื่อเซี่ยยี่ยื่นฎีกาขอพระราชทานอภัยโทษ ลบล้างโทษทหารหนีทัพและกลับคืนสู่ตำแหน่งรองแม่ทัพเช่นเดิมแล้วตามมาด้วย นางกำลังควบคุมทหารจำนวนหนึ่งให้ลากเกวียนเข้ามาในท้องพระโรง เหล่าขุนนางต่างไม่คาดคิดว่าซื่อเซี่ยยี่จะรีบปรากฏกายหลังข่าวเสียหายได้รวดเร็วปานฟ้าผ่าเช่นนี้ ทุกคนจึงต่างก็หยุดมองกันชะงักค้าง ยิ่งมองเห็นสัมภาระด้านหลังที่นางเอามาด้วย ยิ่งงงงวยกันเต็มที่ แต่ยังมิทันจะเอ่ยอันใด ขันทีประจำพระองค์ก็เอ่ยขึ้น"ฝ่าบาทเสด็จ..."เหล่าขุนนางและแม้กระทั่งรัชทายาทและบรรดาองค์ชายต่างทรุดหมอบลงกับพื้น เปล่งเสียงถวายพระพรกันอย่างพร้อมเ

ขุนพลเกาหันซ้ายหันขวา ทว่าไร้ซึ่งเสียงตอบรับอันใด แปลว่านางพูดจริง แต่เขาไม่ยอมแพ้ "แม่ทัพซื่อ มาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเราต่างรู้กันดีว่าท่านรับใช้ใคร เป็นคนสนิทของใคร!""อ้อ ข้าขึ้นตรงกับรัชทายาทแปลว่ารัชทายาททรงเป็นผู้บงการอย่างนั้นสินะ!" นางแทบอยากหัวเราะออกมาดังๆ ขณะที่ท้องพระโรงเงียบยิ่งกว่าในถ้ำใต้หุบเหว "เช่นนั้นขอถามท่านขุนพล หนึ่งปีที่ผ่านมาแม่ทัพหลิวมาดำรงตำแหน่งแทนข้า เช่นนี้ย่อมแปลว่าองค์ชายใหญ่ทรงรู้เห็นด้วยกระมัง?!"พระพักตร์ขององค์ชายใหญ่เปลี่ยนไปวูบหนึ่ง สมกับเป็นสตรีตัวแสบแห่งฉางอัน"ซื่อเซี่ยยี่" เสียงพระสุรเสียงตรัสเฉียบราวกับจะเตือน ทำให้ซื่อเซี่ยยี่รีบคุกเข่าลงทันที"หม่อมฉันจาบจ้วงเบื้องสูง ยินดีรับโทษเพคะ"หวงตี้กลับไม่ตรัสอันใดตอบนางราวกับไม่ถือสา แต่ทรงตรัสกับจุนพลเกาแทนว่า "เราเอาศีรษะของเราเป็นประกัน" หวงตี้ตรัสยิ้มๆ "เช่นนี้พอจะให้ขุนพลเกาเชื่อถือได้หรือไม่?"เมื่อขุนพลเกาได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มตาสว่าง และสำเหนียกตนเองได้ว่ากระทำอันใดลงไป ใบหน้าเริ่มซีดเผือดลง"ก...กระหม่อมโง่เขลา ขอฝ่าบาทลงพระอาญาด้วยพะย่ะค่ะ""เจ้าใจกล้านัก ทั้งยังรักความยุติธรรมเช่นนี้จะให้ข้า

แมวดำผอมโซตัวหนึ่งวิ่งลัดเลาะไปตามกำแพงสูง ขนสีดำลู่แนบตัว น้ำที่ชโลมทั่วร่างหยดเป็นทางตามรอยที่มันวิ่งไป รอยเท้าเล็กๆประทับลงที่พื้นยามที่เหยียบย่างมันเพิ่งถูกสาวใช้บ้านหนึ่งสาดน้ำไล่จนวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ยามนี้ มันได้แต่วิ่งไปเรื่อยๆอย่างน้อยก็เพื่อหาที่ปลอดภัยแต่ระหว่างที่วิ่งไปในตรอกเล็กๆนั้น กลับมีร่างสตรีนางหนึ่งตวาดร้องไล่มันด้วยเสียงอันห้าวหาญ"แมวบ้า! หลบไป!" แมวน้อยขู่ฟ่อทีหนึ่งก่อนเผ่นแผล็วไปอีกทาง นางเท้าสะเอวร้องเพ้ยอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นจึงปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเล็กน้อย เมื่อเดินสู่ถนนใหญ่ก็เปลี่ยนท่าทีเป็นสตรีผู้สงบเสงี่ยมเรียบร้อยตามเดิมสตรีนางนั้นแท้จริงแล้วกลับมิใช่สตรี แม้ว่าจะดูเหมือนสตรีเพียงใดก็ยังคงมิใช่สตรีเพราะวันนี้นางกำลังเดินทางไปสัมภาษณ์งานสาวใช้ตระกูลไป๋ที่นางได้รับคัดเลือก ร่างน้อยอรชรแต่งชุดสีอ่อนไม่เด่นสะดุดตาทำให้ดูสงบเสงี่ยมเจียมตน เครื่องประดับก็ให้ดูน้อยชิ้นที่สุด แต่ถึงกระนั้นก็มิอาจปิดบังความงามเจิดจ้าของนางได้เลย ใบหน้าเกลี้ยงเกลาแม้ขนคิ้วจะดูเข้มคม ปลายจมูกโด่งดั่งขุนเขา แต่สีหน้าทอแววหงุดหงิดจากเรื่องเมื่อครู่ นางรีบตื่นแต่เช้าตรู่