บททั้งหมดของ ตื๊อรักแม่ทัพสาว: บทที่ 31 - บทที่ 40

ซื่อเซี่ยยี่รีบมุ่งไปยังตำหนักบูรพา แต่กลับพบว่ารัชทายาทไม่อยู่เนื่องจากฝ่าบาทเรียกเข้าพบ ดังนั้นจึงมีแต่พระนางสือเฟยซึงเป็นพระชายาในองค์รัชทายาทเป็นผู้มาต้อนรับแทน"แม่ทัพซื่อ รีบร้อนมา มีธุระสำคัญอันใดหรือ?""หม่อมฉันมีเรื่องสำคัญต้องเรียนให้พระองค์ทราบ" แม่ทัพหญิงเอ่ย "ไม่ทราบพระองค์จะกลับเมื่อใด?"พระชายาส่ายพระพักตร์อย่างจนใจจะให้คำตอบ "ระยะนี้ทรงยุ่งกับเรื่องการต้อนรับราชทูต บางครั้งก็ไม่ได้กลับตำหนักเช่นกัน"ใจจริงนางอยากทูลให้รัชทายาททรงทราบเอง แต่เมื่อไม่อยู่เช่นนี้ คงเหลือเพียงทางเดียว "เช่นนั้นคงต้องขอให้พระนางนำความของข้าบอกให้รัชทายาททรงทราบแล้ว"พระชายาขยับเข้ามาใกล้นางเมื่อเห็นเป็นเรื่องสำคัญ "เชิญท่านแม่ทัพว่ามา""มีคนฉวยโอกาสใช้งานเลี้ยงรับรองนี้ปองร้ายรัชทายาทเพคะ"พระนางมีสีหน้าวิตกทันใด "ท่านมั่นใจข่าวนี้หรือไม่ ท่านแม่ทัพ? นีมิใช่เรื่องเล็กเลยนะ""เชื่อถือได้ถึงแปดส่วน เพราะหนึ่งในนั้นคือคนสนิทขององค์ชายใหญ่เพคะ" ซื่อเซี่ยยี่จำหน้าค่าตาคนผู้นั้นได้ดี"ท่านได้จับกุมเขามาสอบถามหรือไม่?" พระชายายิ่งวิตกเมื่อคู่กรณีเป็นถึงลูกน้องขององค์ชายใหญ่"หม่อมฉันไม่อยากแหวกหญ้า

"ของขวัญหรือเพคะ?""ใช่" ครานี้ทรงหันมาทางพระชายา "เจ้าคิดว่าของขวัญประเภทไหนที่จะทำให้เซี่ยยี่โมโหจนนั่งไม่ติด?""หม่อมฉันเดาไม่ถูกหรอกเพคะ พระองค์โปรดทำให้ท่านแม่ทัพอารมณ์เสียบ่อยจะตายไป" พระนางยิ้ม "ล่าสุดก็เกือบไม่รอดเพราะถูกพระราชทานสามีให้" จากนั้นเนตรงามหวานทอประกายออดอ้อน "ใบ้สักนิดสิเพคะ"รัชทายาทเดินเข้าไปใกล้สตรีผู้กุมหัวใจเขาไว้ทั้งดวงและก้มกระซิบพระชายาเมื่อได้ยินก็เบิกตากว้าง"ฝ่าบาททรงกวนโทสะท่านแม่ทัพยิ่งนัก!" พระนางทั้งขันทั้งฉิว "หากท่านแม่ทัพได้รับของแล้ว นางต้องมาถล่มตำหนักตงกงเป็นแน่แท้เพคะ!""ของน่ารักเช่นนั้นทำไมนางจะไม่ชอบล่ะ ถ้าจู้เฉิงเห็นต้องดีใจมากแน่นอน" รัชทายาทสรวลดังลั่นอย่างไม่สงวนท่าที "ยิ่งนางโวยวายมากเท่าไหร่ก็ยิ่งกลบเกลื่อนพิรุธฝ่ายเรามากเท่านั้น""ทรงพระปรีชายิ่งเพคะ" นางอดยิ้มตามไม่ได้ สวามีนางมิเหมือนผู้ใด กล้ากระตุกหนวดเสือเพื่อกลบเกลื่อนแผนการ!"ขอบพระทัยพระชายาที่ชม" รัชทายาทคิดแล้วก็สรวลไม่หยุดก่อนจะสั่งการให้กงกงทำตามที่สั่งงิ้วโรงนี้สนุกยิ่งนัก!!แม้ซื่อเซี่ยยี่จะบอกว่าวันนี้จะกลับมานอนที่บ้าน แต่กว่านางจะได้กลับมาก็ดึกมาก ฉีจู้เฉิงอาบน้ำ

ได้ยินดังนั้นเหล่าบ่าวไพร่ก็แตกกระเจิงดั่งฝูงผึ้ง"..." รัชทายาทกลืนน้ำลาย จะให้เขาหลบไปทางใดล่ะ จนมุมแบบนี้แล้ว จะให้เรียกกองทหารส่วนตัว...ก็ตัวหัวหน้ากองทหารที่ขึ้นตรงกับเขานี่แหละที่กำลังจะฆ่าเขา!"พระองค์มีสิ่งใดจะสั่งเสียชายาของพระองค์โปรดบอกหม่อมฉัน หม่อมฉันสัญญาว่าต่อให้บุกน้ำลุยไฟหม่อมฉันก็จะทำให้" ซื่อเซี่ยยี่เอ่ยเรียบๆ แต่ชวนสะพรึงนัก"เซี่ยยี่ เห็นแก่ที่เราคบหารู้จักกันมานาน...ใจเย็นๆก่อนนะ" รัชทายาทพยายามกล่อมสตรีดุร้ายเบื้องหน้า และหันไปโบกมือไล่นางกำนัลทั้งหลายให้ออกไปเมื่อนางกำนัลเหล่านั้นออกไปจนหมด ซื่อเซี่ยยี่ก็มึท่าทีใจเย็นลง เดินไปนั่งไขว่ห้างกระดิกขาและรินน้ำชาหอมฟุ้งให้ตนเอง"เหนื่อยหรือไม่ เซี่ยเอ๋อร์" ฉีจู้เฉิงเดินยิ้มเข้ามาในห้องโถงเมื่อเห็นเหตุการณ์สงบลง "เอาไว้กลับไปบ้านข้าจะให้เด็กๆต้มเก๊กฮวยผสมหล่อฮั้งก้วยให้ดื่มนะ""ดีมาก ใส่น้ำผึ้งด้วย คอข้าแหบหมดแล้ว""โถๆ น่าสงสารจริงๆ เซี่ยเอ๋อร์ของข้า""ก่อนจะสงสารนาง สงสารหูของข้าก่อนดีหรือไม่?" รัชทายาทดันตัวเองให้กลับมานั่งหลังตรงตามเดิม "จะเป็นน้ำหนวกเพราะน้ำลายเจ้าอยู่แล้ว"ซื่อเซี่ยยี่ไหวไหล่แรงอย่างไม่สนใจฟังค

งานเลี้ยงเริ่มขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในช่วงหัวค่ำ เริ่มจากขบวนของราชทูตจากเมืองต่างๆ ในช่วงเวลานี้ทำให้ซื่อเซี่ยยี่รู้สึกตื่นตาตื่นใจ ราชทูตจากตะวันตกรูปร่างสูงใหญ่ ผิวก็ขาวจนเห็นกระบนใบหน้า ซ้ำดวงตายังมีสีฟ้าอมเขียวประหลาดนัก ไม่นับการแต่งการนั้นอีก สวมชุดกรอมเท้าคล้ายสตรี ส่วนทูตจากอินเดียและคองบอง (พม่า) ก็เช่นกัน ผิวพวกเขาคล้ำกว่าคนจงหยวนมากนัก และยังโพกหัวพร้อมประโคมเพชรพลอยทองคำมามากมาย คล้ายจะเอาของในตัวเข้าข่มว่าเป็นเมืองมั่งคั่ง...สำหรับนางแล้วดูตลกมากกว่าแต่ในขบวนนั้นมีสัตว์ประหลาดอยู่ในกรงคล้ายเป็นของบรรณาการ กรงหนึ่งใหญ่นัก มีสัตว์ตัวใหญ่ แถมมีจมูกยาวยื่นลากพื้นกรง ส่วนอีกตัวเป็นสัตว์ที่มีเขี้ยวอยู่บนหัว เมื่อถามจากท่านจางเชียนที่เคยเป็นราชทูตก็ได้ความว่า สองตัวนั้นเรียกว่า "ช้าง" กับ "แรด" เป็นสัตว์สูงค่าของอินเดียและคองบองซื่อเซี่ยยี่ในชุดแม่ทัพเต็มยศชมดูขบวนที่เข้ามาและออกไปอย่างสนใจยิ่ง แน่นอนว่าด้วยลำดับขั้นของนาง ย่อมได้รับเชิญเข้าร่วมงานนี้อยู่แล้ว ตัวนางเองเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ขั้นสอง ศักดิ์ศรีเทียบเท่าเสนาบดีกรมต่างๆทั้งเก้า ส่วนเขาซึ่งมีบรรดาศักดิ์ต่ำสุดในบรรดาราชนิกูล ท

"รัชทายาท!" ฉีจู้เฉิงที่อยู่ใกล้ที่สุดประคองอีกฝ่ายไว้ ก่อนหันไปบอกกงกงคนสนิทของรัชทายาท "ท่านกงกง ตามหมอหลวง เร็วเข้า!""เกิดอันใดขึ้น?!" พระสุรเสียงของฮ่องเต้ทรงพิโรธหนัก "เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? หรือในอาหารมียาพิษ?!"ขณะที่เอ่ยก็ทรงตวัดสายตามองไปยังองค์ชายใหญ่ ผู้รับผิดชอบงานเลี้ยงในคืนนี้องค์ชายใหญ่ เฉินไห่เทียนรีบคุกเข่าลงให้พระราชบิดา "เรื่องนี้ต้องมีผู้ลงมือเพื่อทำร้ายราชทูตและป้ายความผิดให้กระหม่อมเป็นแน่ เสด็จพ่อได้โปรดทรงวินิจฉัยด้วยพะย่ะค่ะ""เดี๋ยวจะได้รู้แน่ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น!" ฮ่องเต้ที่กำลังทรงพิโรธหนักรีบนั่งลงข้างองค์ชายคนโปรด ขณะที่เซี่ยยี่รีบรุดเข้าไปถวายบังคม รอรับคำสั่งอยู่ข้างๆ"หม่อมฉันสั่งการให้ปิดล้อมท้องพระโรงไว้ทั้งหมด ห้ามใครเข้าออกแล้วเพคะ""ดี" ว่าแล้วฮ่องเต้ก็ทรงลุกไปทางราชทูต"ต้องขออภัยด้วยที่เราสะเพร่า จนทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย""หามิได้พะย่ะค่ะ ตอนนี้ที่ควรห่วงคือพระอาการของรัชทายาทต่างหาก""การต้อนรับบกพร่องเพียงนี้ เชิญท่านราชทูตพักผ่อนด้านในก่อนดีกว่า" ฮ่องเต้รีบให้คนมาเชิญราชทูตและผู้ติดตามไปจากที่เกิดเหตุหลังจากราชทูตออกจากบริเวณโถงจัดงานเลี้