Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

117

แผลเป็น 3

"ไม่ได้" เขาว่า ก่อนอุ้มนางวางบนเตียง แล้วจัดการถอดชุดเกราะหนักอึ้งให้ "หลิงเอ๋อร์ น้ำอาบมาหรือยัง?""มาแล้วเจ้าค่ะ" เสียงหวานใสตอบ "เชิญท่านเขยกับท่านแม่ทัพอาบน้ำได้เจ้าค่ะ""เจ้าไม่ได้อาบคนเดียวนะ เซี่ยเอ๋อร์ เขาว่าพลางถอดเสื้อตัวเองออกบ้าง "ข้าจะอาบเป็นเพื่อนเจ้าด้วย นี่ไง""ก็ได้ รีบอาบรีบมานอน ตกลงไหม?" นางเอ่ยอย่างงัวเงียเต็มที่"ได้ๆ" เขาและนางถอดจนเหลือแต่เสื้อตัวในทั้งคู่ จากนั้นเขาจึงอุ้มนางที่ไม่ยอมเดินแล้วไปที่อ่างน้ำอุ่นที่มีควันลอยกรุ่น และยังหยดน้ำมันหอมและโรยกลีบดอกไม้ลงในน้ำเพิ่มความหอมเข้าไปอีก พริบตาต่อมาพวกเขาก็ลงไปนั่งแช่ในอ่างน้ำเรียบร้อยแล้ว"นี่ เจ้าลืมถอดเสื้อนะ เซี่ยเอ๋อร์" เขาบน เมื่อเห็นเสื้อตัวในของนางชุ่มน้ำจนเห็นเอี๊ยมสีแดงชัดเจน จากนั้นเขาจึงถอดเสื้อนางออกแล้วจึงโยนออกนอกถังน้ำไป"ทำเป็นพูดดี เจ้าก็ลืม" เซี่ยยี่ที่เริ่มตื่นนิดหน่อยก็ดึงเสื้อเอาออกจนหมดเช่นกัน ก่อนเบียดเนื้อนุ่มลงกับอกเขา"ถูสบู่ให้ด้วย""ข้าน้อยรับบัญชาท่านแม่ทัพขอรับ" ชายหนุ่มว่า มือเอื้อมไปหยิบสบู่และเริ่มไล้ไปตามผิวกายนาง ดวงตาพลันหม่นลงเล็กน้อยยามเห็นร่องรอยแผลเป็นตามเรือนร่างบาง"
last updateDernière mise à jour : 2026-02-08
Read More

เตียงใหม่และจัดงานเลี้ยง 1

กลางดึกคืนนั้นซื่อเซี่ยยี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ร่างกายอุ่นจัดเพราะชายหนุ่มข้างๆ โอบกอดนางไว้แนบอกซื่อเซี่ยยี่ยิ้มออกมา...ที่ผ่านมาแม้นางจะมีสัมพันธ์กับบุรุษอื่น แต่พอเสร็จสมอารมณ์หมาย บุรุษเหล่านั้นกับนางก็แยกย้ายกันไป...นานหลายปีที่นางต้องนอนบนเตียงกว้างนี้เพียงลำพัง...ทว่า หลังจากที่ได้เจอกับฉีจู้เฉิง เตียงอ้างว้างหลังนี้ก็ไม่เหน็บหนาวอีกต่อไป...การได้หลับไปและตื่นมาในอ้อมกอดของคนผู้นี้ ช่างอุ่นใจนางนักนางหัวเราะและจุมพิตเขาที่ปลายคาง เขายังคงหลับสนิทเพราะเหนื่อยล้าไม่ต่างกัน นางก้มดูตัวเองและจุมพิตเขาอีกครั้ง...คนผู้นี้ช่างเอาใจและเอาใจใส่นางยิ่ง ดูแลอาบน้ำ ใส่เสื้อให้นาง กอดนางไว้จนหลับนางรู้สึกวางใจหากต้องใช้ชีวิตไปกับเขา"ขอบคุณที่รักข้า...จู้เฉิง..."ฉีจู้เฉิงกับซื่อเซี่ยยี่ยังคงยุ่งกับเรื่องการต้อนรับราชทูต เพราะราชทูตจะอยู่ฉางอันต่ออีกสองสัปดาห์เพื่อท่องเที่ยวรอบๆฉางอัน ซึ่งผลออกมาเป็นที่พอใจของราชทูตเป็นอย่างมาก ซ้ำยังมีการร่วมมือทางการค้าเกิดขึ้น ทั้งการแลกเปลี่ยนของบรรณาการ โครงการก่อสร้างสะพานและถนนหลายสิบแห่งเพื่ออำนวยความสะดวกในการค้าขาย เรียกได้ว่าในเวลาไม่กี่อาทิตย์ ฉา
last updateDernière mise à jour : 2026-02-09
Read More

สุราเก่า 1

"มิคาดว่าคนผู้นั้นคือเจ้าของกิจการสิ่งทอและโรงพิมพ์รายใหญ่ของเมืองหลวง..." ฉีจู้เฉิงจุปากเมื่อมาหยุดยืนเบื้องหน้าคฤหาสน์ตระกูลไป๋"ยังหนุ่มยังแน่น แต่มากสามารถจริงๆ""แค่เรื่องการค้าขายนี่แหละที่ยอดเยี่ยม" ซื่อเซี่ยยี่ว่า "แต่นิสัยน่ะแย่ที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมาเลย"เขานึกถึงชายหนุ่มที่เจอกันวันเทศกาล "อาจจะเป็นกับเจ้าคนเดียว"ซื่อเซี่ยยี่หันมามองตาเขียว ฉีจู้เฉิงถึงเงียบปากลงไปได้"อ๊ะ พวกท่าน" เฮยเฉี่ยวเหมยที่เป็นคนเปิดประตูรับถึงกับสะดุ้ง "คารวะโหวเหย๋ ท่านหญิงซื่อ""เสี่ยวเหออยู่หรือไม่?" นางลอยหน้าเดินเข้าไปถาม ท่าทางยียวนขึ้นมาในชั่วพริบตา"ย...ไม่สิ ไม่อยู่ขอรับ!" ใครจะกล้ารับตัวมหันตภัยเข้าบ้านกันเล่า!"น่าเสียดายจริง..." นางหันมาคว้ามือฉีจู้เฉิง "งั้นข้ากลับล่ะ ฝากบอกว่าเดี๋ยวเย็นๆข้ามาเยี่ยมใหม่""ได้ขอรับ" เฮยเฉี่ยวเหมยยิ้มแหย ทั้งๆที่ในใจอยากจะบอกว่า 'ไม่ต้องมาอีก!'"อ้าว นั่นคุณหนูเซี่ยมิใช่หรือขอรับ?" พ่อบ้านใหญ่แห่งตระกูลไป๋เอ่ยทัก หลังจากคุมลูกน้องซื้อของใช้ประจำวันเข้าจวนกลับมาพอดีท่านพ่อ!? เฮยเฉี่ยวเหมยแทบอยากกรีดร้องแล้วลงไปชักตาตั้งให้รู้แล้วรู้รอดไป"พ่อบ้านเฮย" นา
last updateDernière mise à jour : 2026-02-09
Read More

สุราเก่า 2

นางหลบได้ฉิวเฉียด จนชนเข้ากับอกของฉีจู้เฉิง "จู้เฉิง ช่วยข้าที เจ้าจิ้งจอกน้อยมันทำร้ายข้า""ตกลงจ้ะ เซี่ยเอ๋อร์คนดี" ฉีจู้เฉิงรับคำและเป็นฝ่ายใช้พัดปัดป้องฝ่ามือของไป๋จิ้งเหอ"มารยานัก!" ไป๋จิ้งเหอร้องออกมา พยายามใช้ฝ่ายมือหมายขย้ำคอหอยของร่างบาง แต่ติดที่ชายหนุ่มตรงหน้าใช้พัดขนกระเรียนปัดป้องเอาไว้ "โหวเหย๋ ท่านหลีกไป! นี่ไม่ใช่เรื่องของท่าน!""เรื่องของคู่หมั้นข้าคือเรื่องของข้า เห็นทีจะทำตามมิได้ ต้องขออภัยจริงๆ" เขาบอกพลางรับมือไปด้วย "และอีกอย่าง ที่คู่หมั้นข้าโมโหเพราะบ่าวของท่านโกหกพกลม ถ้าเขาพูดความจริงแต่แรก เซี่ยเอ๋อร์คงไม่โกรธเช่นนี้หรอก จริงหรือไม่ เซี่ยเอ๋อร์?""จริงแท้แน่นอน ข้าหรือจะไปหาเรื่องใครก่อน""ใครโกหกเรื่องอะไร?""ก็บ่าวที่ชื่อ เฉี่ยวเหมยบอกว่าท่านไม่อยู่บ้าน แต่พ่อบ้านของท่านกลับบอกว่าอยู่" ฉีจู้เฉิงยังกระโดดหลบฝ่ามือของจิ้งเหอไปมา "อย่างนี้เรียกว่าโกหกได้หรือไม่?"ไป๋จิ้งเหอตวัดสายตาไปมองบ่าวน่าตายของตน "จริงหรือ เฉี่ยวเหมย?""นายท่าน...ข้าเพิ่งกลับจากไปซื้อของที่ตลาด แม่ทัพซื่อก็มาถามว่าอยู่หรือไม่ ข้าก็นึกว่าท่านยังไม่กลับจากโรงทอ จึงตอบไปว่าไม่อยู่ขอรับ"
last updateDernière mise à jour : 2026-02-09
Read More

สุราเก่า 3

ซื่อเซี่ยยี่วิ่งนำไปก่อนใคร หากเหล้าที่ว่าอยู่ตรงไหน แถวนั้นย่อมมีอีกแน่! ไว้วันหลังมารดาจะมาขุดเอง!"ท่านรู้หรือว่าอยู่ตรงไหน?" ไป๋จิ้งเหอย่นคิ้วถาม"ไม่รู้ เจ้าก็มาเดินนำไปเร็วๆสิ!""รีบร้อนราวกับจะดื่มเอง นี่เป็นเหล้าที่จะถวายองค์รัชทายาท""รู้แล้วล่ะน่า ข้าไม่แอบกินก่อนหรอก"นาว่าพลางชะเง้อชะแงแลหาไปพลาง อีกฝ่ายมองอย่างไม่ไว้ใจนัก แต่ก็ยอมปล่อยผ่านไปในที่สุดประมุขตระกูลไป๋พาเดินเข้ามาถึงสวนด้านในและหยุดลงที่ใต้ต้นอิงฮวาต้นหนึ่ง "เฉี่ยวเหมย ขุดขึ้นมาสองไห"เฮยเฉี่ยวเหมยเพียงพยักหน้าแล้วลงมือขุด ท่ามกลางสายตาของคนอื่นๆโดยเฉพาะเซี่ยยี่ที่จ้องมองตาเป็นมัน"มองไปเถอะ ตรงนี้มีแค่สองไหนี้แหละ" ไป๋จิ้งเหอยกยิ้มมุมปากหญิงสาวทำเสียงจิ๊จ๊ะ จนกระทั่งเฉี่ยวเหมยปัดเศษดินรอบๆ แล้วเปิดผ้าที่ปิดปากไหออก กลิ่นหอมเข้มข้นของสุราชั้นดีก็ลอยฟุ้งไปทั่วคืนนี้มีลาภปากแล้ว! ไม่เสียแรงลากจู้เฉิงมาด้วย!!"นายท่านจะลองชิมดูหรือไม่?" เฮยเฉี่ยวเหมยใช้กระบวยตักเหล้าใส่จอกแล้วส่งผู้เป็นนายไป๋จิ้งเหอหยิบกระบวยมาและตักขึ้นจิบน้อยๆ เขากลั้วมันไปมาจนกลิ่นหอมฟุ้งอบอวลไปทั่วปากจึงค่อยกลืนลงคอ"สมกับที่ฝังไว้สิบปี..
last updateDernière mise à jour : 2026-02-09
Read More

มิตรสหาย 1

พื้นที่บริเวณด้านหลังจวนแม่ทัพนั้นเป็นลานกว้างสำหรับเรียกรวมพล แต่ในบางครั้งก็ถูกใช้ต่างลานอเนกประสงค์ เช่นนำมาใช้จัดงานเลี้ยงดังเช่นในตอนนี้โต๊ะเก้าอี้จำนวนมากถูกนำมาตั้งเรียงรายมากมาย ในห้องครัวหอมด้วยกลิ่นอาหารรสเลิศที่อบอวลไปทั่ว รวมถึงเหล่าทหารที่เป็นลูกน้องของซื่อเซี่ยยี่ก็ทยอยกันมาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆฉีจู้เฉิงยังไม่ปรากฎตัวข้างกายนาง เขากำลังวิ่งวุ่นสั่งคนครัว สั่งคนส่งอาหาร ดูแลว่าสิ่งใดขาดเหลือหรือบกพร่อง และกำลังรอ...สุราจากตระกูลไป๋"นายท่าน ทางห้องครัวจัดเตรียมอาหารเรียบร้อยแล้วขอรับ เหลือเพียงแขกเหรื่อมาครบ จะเริ่มยกอาหารไปตามลำดับได้" พ่อบ้านจวนโหวที่ถูกยืมตัวมาช่วยงานเอ่ย"ไม่ต้องรอมาครบหรอก คนเหล่านี้เป็นทหาร ไม่ต้องพิธีรีตรอง ทยอยยกออกไปเถอะ ป่านนี้อาจจะกินผ้าปูโต๊ะรอกันแล้ว" เขาว่าติดตลก"ขอรับ นายท่าน" อีกฝ่ายยิ้มรับ ก่อนหันไปสั่งลูกน้อง "เอาสุราอาหารตั้งโต๊ะได้แล้ว!"ฝูงชนในห้องครัวแตกฮือราวกับผึ้งแตกรวงอีกหน ต่างคนต่างวิ่งวุ่นทำหน้าที่ของตนเอง"หากอาหารโต๊ะไหนไหนพร่องไปมาก ก็ทำเพิ่มไปเติมอีก อาหารพวกกับแกล้มเตรียมไว้มากหน่อย" ฉีจู้เฉิงกำชับเขาตั้งใจเต็มที่ว่าคืนนี้
last updateDernière mise à jour : 2026-02-11
Read More

มิตรสหาย 2

"ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ โหวเหย๋ พระชายาเสด็จไปค้างที่ตำหนักของพระสนมเต๋อเฟยตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้วเจ้าค่ะ"ฉีจู้เฉิงรู้สึกแข้งขาอ่อนแรง ดูท่าวันนี้ เขาคงทำให้ยอดรักของเขาต้องเผชิญหน้ากับความผิดหวังแล้ว"ม...ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจดี" เขาก้าวเท้าเร็วออกจากตำหนัก รีบเร่งกลับมาที่จวนแม่ทัพอีกครั้ง"ฉีโหวเหย๋ดูเหน็ดเหนื่อยยิ่ง ทั้งๆที่ในงานเลี้ยงออกจะสนุกครึกครื้นแท้ๆ" พ่อบ้านเฮยเอ่ยทักเมื่อเห็นจู้เฉิงกลับมา"พ่อบ้านผู้แสนดียิ่งเอ๋ย หากวันนี้รัชทายาทไม่เสด็จมา ท่านก็มิอาจมอบสุราสิบปีให้ข้าได้กระนั้นหรือ?"เสียงเขาตัดพ้ออย่างเหนื่อยหน่าย"เกรงว่าจะมิได้เพราะสุราที่หมักเกินสิบปีเป็นของสูงค่ายิ่ง และนายท่านหมายมั่นจะให้รัชทายาทเสวยแต่เพียงผู้เดียว" อีกฝ่ายเอ่ย "แต่ท่านโหวมิต้องกังวล นายท่านก็ได้เตรียมสุราชั้นเลิศอีกจำนวนหนึ่งเอาไว้ให้แทนแล้ว""เหตุใดมิบอกแต่แรก..." โหวเหย๋หนุ่มครวญคราง"เช่นนั้นข้าจะให้เด็กๆยกเหล้าเหล่านี้ไป" พ่อบ้านให้คนยกไหสุราหมักสิบปีไปไว้ที่รถเข็นอีกคันที่จอดเตรียมไว้ แล้วให้คนเข็นรถที่มีสุราอีกหลายไหพร้อมกับขวดทรงแปลกตาจำนวนหนึ่ง "ขวดเหล่านี้เป็นเหล้าองุ่นที่นายท่านนำกลับมาจากตะวัน
last updateDernière mise à jour : 2026-02-11
Read More

มิตรสหาย 3

ฉีจู้เฉิงพยายามตั้งสติ แล้วโบกพัดนกกระเรียนเบาๆเรียกสติกลับมา "ที่ข้ารองรับความต้องการได้เพราะว่าข้ารักและตามใจนางมาก แต่ในขณะเดียวกัน ถ้าข้าต้องการ นางก็มิเคยปฏิเสธ""โอ้วววว..." เสียงทุกคนพร้อมใจร้องออกมาอย่างทึ่งๆ บางคนปรบมือให้ด้วยฉีจู้เฉิงถอนหายใจยาว...หมดแล้ว...ยางอายของเขาปลิวไปกับคำพูดเหล่านั้นหมดแล้ว"ข้าถามอีกเรื่องได้หรือไม่?" ครานี้คนชื่อเหวินจางถามขึ้น"เชิญถามเถอะ..." ตัวเขาในตอนนี้ไม่เหลืออันใดให้อายอีกแล้ว ฮือๆๆ"ท่านนึกอย่างไรถึงไปขอสมรสพระราชทาน? ท่านรักนางมานานแล้วหรือ?""อืม" ฉีจู้เฉิงพยักหน้าช้าๆ"ดียิ่ง! ดื่ม!!" เหล่าทหารพร้อมใจกันร้องขึ้นและยกเหล้าขึ้นกรอกใส่ปาก"ข้าจะรอนับวันที่พวกท่านจะมีลูกนะขอรับ จะได้เป็นเพื่อนเล่นกับลูกข้า" ไฉซื่อว่า "อีกไม่นานเมียข้าก็จะคลอดแล้วด้วย""จริงรึ?" ฉีจู้เฉิงรู้สึกดีใจแทนจริงๆ เสี้ยวหนึ่งในใจ เขาก็อยากพูดประโยคแบบนี้บ้าง...เซี่ยเอ๋อร์ของข้าใกล้คลอดแล้ว...เซี่ยเอ๋อร์แพ้ท้องหนักเหลือเกิน...ข้ากับเซี่ยเอ๋อร์กำลังจะมีลูกกัน!มองไปยังหญิงสาวที่สรวลเสเฮฮาอย่างสนุกสนานก็มิกล้าบอก...นางรักอิสระยิ่งกว่าสิ่งใด แล้วเขาจะเห็นแก่ตัวรั้ง
last updateDernière mise à jour : 2026-02-11
Read More

มิตรสหาย 4

นึกว่าจะไม่ถามเสียแล้ว! เขาคิดแล้วตัดสินใจดึงแขนนางออกมาจากวงสุรา"เซี่ยเอ๋อร์...คือ..."ซื่อเซี่ยยี่สังหรณ์ร้ายแล่นริ้ว "หรือว่า...""ขอโทษนะ เซี่ยเอ๋อร์ ข้าทำไม่สำเร็จ" เขาแทบจะลงไปคุกเข่าตรงหน้านางอยู่แล้วนางกลับหัวเราะร่าและตบบ่าเขาแรงๆ"จู้เฉิง! เจ้าเพิ่งพบเจ้าจิ้งจอกนั่น จะพ่ายแพ้สิ้นท่าเช่นนี้ย่อมไม่เหนือความคาดหมายของข้า!""จ...เจ้าไม่โกรธหรือ?" ฉีจู้เฉิงทำหน้าฉงน เขานึกว่าจะโดนนางเล่นงานที่ทำงานไม่สำเร็จด้วยซ้ำ"ไม่เลย ข้าดีใจด้วยซ้ำที่เจ้าพยายามช่วยเหลือข้าสุดความสามารถ" ซื่อเซี่ยยี่ยิ้มกว้าง "ขอบใจเจ้ามากนะ จู้เฉิง"ฉีจู้เฉิงบอกไม่ถูกเลยว่าโล่งอกเพียงใดที่นางไม่โกรธ"ไหนเจ้าว่ามาซิ เจ้าจิ้งจอกน้อยนั่นเล่นตุกติกอย่างไร?""เขาส่งเหล้ามาให้สองประเภท ถ้ารัชทายาทเสด็จมาจริง เขาจะยกสุราหมักสิบปีให้ แต่ถ้าไม่มา เขาจะยกสุราหมักห้าปีพร้อมเหล้าองุ่นและเหล้าอื่นๆ" เขาอธิบายเพียงแค่นั้น "ตอนแรกนึกว่าจะมาส่งแล้วก็ไป ที่ไหนได้ พ่อบ้านเฮยกลับนั่งรอจนแน่ใจว่ารัชทายาทจะไม่เสด็จมาจริงๆ"เสียงซื่อเซี่ยยี่จุปาก"ไป๋จิ้งเหอ! สมแล้วที่เป็นไป๋จิ้งเหอ!! ฮ่าๆๆๆ" นางหัวเราะลั่น นางเป็นหนึ่งในคนที่รู
last updateDernière mise à jour : 2026-02-11
Read More

มิตรสหาย 5

ฉีจู้เฉิงอุ้มนางมาถึงห้องนอน โชคดีที่เลือกเตียงเอาไว้ตั้งแต่เช้าตรู่ ตอนบ่ายคนของร้านขายเครื่องเรือนจึงประกอบเตียงใหม่และนำเครื่องนอนมาให้แก่พวกเขาอย่างรวดเร็วทันใช้"จู้เฉิง...ข้าร้อน..."นางเอ่ยเสียงพร่าอย่างจงใจ มือบางลูบโครงหน้าเขาและยืดกายขึ้นจุมพิตที่ปลายคางนั้น "ถอดเสื้อข้าออกให้หน่อยสิ...ข้าเมาจนไม่มีเรี่ยวแรงแล้ว""ได้ๆ ใจเย็นๆนะ เซี่ยเอ๋อร์" ฉีจู้เฉิงค่อยๆถอดเสื้อผ้าหญิงสาวออกจนหมด ร่างเปลือยสัมผัสกับที่นอนผ้าไหมนุ่มลื่น ให้ความรู้สึกดียิ่งนัก"ที่นอนใหม่นุ่มดีจัง" นางยกวงแขนคล้องคอเขา ดวงตาเปล่งประกายจ้า ออกแรงโน้มเพียงเล็กน้อย ใบหน้าเขาก็ลดลงมาใกล้จนได้กลิ่นเหล้าองุ่นจากปากเขา"เรามาทดลองกันเถอะ ว่าเตียงนี่จะทนแค่ไหน...""ได้ ถ้าเตียงนี้ไม่ดี วันพรุ่งนี้ข้าจะเอาเรื่องเถ้าแก่เจ้าของร้านเอง"เซี่ยยี่ยิ้มและกดริมฝีปากเขาประทับริมฝีปากนาง ปลายลิ้นสะบัดเก็บความหวานจากเหล้าองุ่นอย่างช่ำชอง มือใหญ่ลูบไล้ไปตามเรือนร่างลื่นละมุน บีบเคล้นเน้นย้ำที่ทรวงอกคู่ใหญ่นั้น ในขณะที่ริมฝีปากยังพัวพันไม่หยุดฉีจู้เฉิงเริ่มถอดเสื้อผ้าของตน ไอร้อนจากฤทธิ์สุราแผ่พุ่งจนเรือนร่างบางด้านล่างหอบสั่น จุ
last updateDernière mise à jour : 2026-02-11
Read More
Dernier
1
...
34567
...
12
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status