All Chapters of ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น ฉีจู้เฉิงรีบตื่นแต่เช้าเพื่อไปต่อว่าเถ้าแก่ร้านเตียงอย่างเต็มที่ จนเถ้าแก่ได้แต่โขกศีรษะอ้อนวอนขอชีวิตหลายครั้งหลายหน และรีบบอกว่าจะรีบนำเตียงใหม่มาส่งให้ ทั้งยังไม่คิดค่าเตียงไม่ว่าจะเตียงเก่าหรือเตียงใหม่ก็ขอยกให้จวนแม่ทัพไปโดยไม่คิดเงินอา...ฉีจู้เฉิงคงไม่คาดว่า หลังจากนั้น ข่าวท่านแม่ทัพข่มเหงโหวเหย๋จนเตียงหักก็กระฉ่อนไปทุกหัวระแหงในฉางอัน…"หลิงเอ๋อร์ ไปซื้อมันเทศกับเนื้อมาเยอะๆ" ซื่อเซี่ยยี่เอ่ยเรียบๆ มองกองเตียงเก่าที่ถูกลากออกมากลางสวน"เอามาทำไมเจ้าคะ?""ข้าจะเอามาเผาทำฟืนปิ้งเนื้อเผามันน่ะสิ!" มันน่าโมโหนัก!หลิงเอ๋อร์พยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิตเตียงใหม่ขนาดนี้ กลับมีอายุได้ไม่ทันครบวัน นี่หากมิใช่ว่าเตียงไร้มาตรฐาน ก็แปลว่าท่านแม่ทัพนั้นมิออมแรงกับท่านเขยเลยสินะ"รู้หรือไม่ว่าชาวบ้านร้านตลาดเขานินทาข้าว่าอย่างไร!" นางตรงเข้าหักเสาเตียงด้วยโทสะ "หาว่าข้ามักมาก รังแกจู้เฉิงจนเตียงหัก มารดามันเถอะ! ใครกันแน่ที่ถูกรังแก!?"ถึงแม้เตียงมันจะหักตอนนางอยู่ข้างบนก็เถอะ แต่มันก็ส่งเสียงมาตั้งแต่เจ้าหมอนั่นอยู่ข้างบนแล้วนะ! จะมาโทษนางคนเดียวได้อย่างไรกัน?!"หวังว

สิ้นคำ ซื่อเซี่ยยี่ก็รีบสั่งให้หลิงเอ๋อร์เตรียมจัดโต๊ะในสวน สาวใช้ตัวน้อยก็รีบดำเนินการให้อย่างรวดเร็ว ไม่นาน ทั้งสี่คนก็มานั่งร่ำสุราริมสระน้ำของจวนโหว พร้อมกับแกล้มเลิศรสอื่นๆนอกเหนือจากเนื้อย่างที่หลิงเอ๋อร์ทำมาเพิ่มให้เป็นพิเศษ"รินเร็วๆ สิ เสี่ยวเหอ กลิ่นมันหอมจนข้าทนไม่ไหวแล้ว" ซื่อเซี่ยยี่ยื่นจอกแล้วเขย่าไปมาเหมือนเด็ก"ใจร้อนไปไย อย่างไรวันนี้ก็ได้ดื่มแน่อยู่แล้ว" ชายหนุ่มว่าเข้าให้ แต่ก็รีบรินให้แต่โดยดีฉีจู้เฉิงเห็นซื่อเซี่ยยี่กับไป๋จิ้งเหอไร้ท่าทางไม่เป็นมิตรเหมือนเมื่อวานก็นึกแปลกใจนัก ซื่อเซี่ยยี่ก็ไม่โกรธเท่าไรที่ ไป๋จิ้งเหอไม่มอบสุราสิบปีให้ และท่าทางของไป๋จิ้งเหอก็ไม่ได้โกรธที่พวกเขาโกหกเรื่องรัชทายาท อดไม่ได้ ชะโงกศีรษะไปถามเฮยเฉี่ยวเหมยที่นั่งข้างๆ"นายเจ้าไม่เคืองหรอกหรือที่ข้ากับเซี่ยเอ๋อร์โป้ปดเรื่องรัชทายาท""ไม่เคืองหรอกขอรับ เพราะนายท่านก็พอจะเดาได้อยู่แล้วว่า รัชทายาทจะไม่เสด็จมา" เฮยเฉี่ยวเหมยตอบ "เพราะเดาได้อยู่แล้วจึงจงใจให้ท่านพ่อรอจนกว่ารัชทายาทจะปรากฏตัว แล้วก็เป็นไปตามคาด""เป็นเช่นนี้นี่เอง...""อ้อ อีกอย่างหนึ่ง สำหรับท่านแม่ทัพกับนายท่านนั้นรู้จักก

ห้าวันต่อมา ไป๋จิ้งเหอก็พาขบวนสินค้าตระกูลไป๋ออกเดินทางจากฉางอัน ส่วนฉีจู้เฉิงที่คิดไตร่ตรองมาหลายวันก็ตัดสินใจว่าจะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อขอเลื่อนกำหนดงานสมรสเข้ามา และซื่อเซี่ยยี่เข้าเฝ้ารัชทายาท รับคำสั่งงานชิ้นต่อไปฉีจู้เฉิงที่กำลังลิงโลดเพราะได้รับพระบรมราชานุญาตให้เลื่อนงานสมรสเข้ามา ก็พบกับซื่อเซี่ยยี่ที่กลับมาจากคำหนักตงกงด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก นางยังไม่บอกอะไรมาก บอกเพียงว่าให้กลับไปคุยกันที่จวนแม่ทัพ เมื่อก้าวเท้าเข้าจวน นางก็เอ่ยเรื่องที่หนักใจออกมา"ขณะนี้มีคนจำนวนหนึ่งบุกยึดด่านส่านกวง จับคนเป็นตัวประกัน เรียกร้องให้ฝ่าบาทกับรัชทายาททรงทบทวนเรื่องความร่วมมือทางทหารกับการค้าที่ตกลงไว้กับซานตูและคองบอง"ใบหน้าของฉีจู้เฉิงขรึมเครียดลง "ความร่วมมือทางการค้า หากข้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าจะมีการตกลงเวนคืนที่ดินจากชาวบ้านเพื่อสร้างสะพานและถนนเพิ่มด้วยสิ" เขาเคยคัดค้านในที่ประชุมแล้ว แต่ผู้อื่นเห็นโอกาสตักตวงผลประโยชน์ เลยเพิกเฉยคำเตือนเขาไปเสีย ไม่นึกว่าผลกระทบจะเกิดรวดเร็วเพียงนี้"ดูเหมือนจะใช่ แต่พวกที่มาบุกยึดนั้นมีอาวุธครบมือ อาจมีเป้าหมายนอกเหนือจากนั้น" ซื่อเซี่ยยี่พูดไปก็เปลี่ย

นางหันกลับไป หญิงสาวเหล่านั้นมีท่าทางหวาดกลัวพวกนางเสียจนไม่ยอมรับฟังหรือให้ความร่วมมือใดๆ เอาแต่เกาะกลุ่มกันอยู่ที่มุมห้อง จะแก้มัดให้ก็ไม่ยินยอม"พวกข้าไม่ไปหรอก ตอนที่พวกนั้นมาจับข้าก็อ้างว่าเป็นคนของทางการเช่นกัน""ใช่ๆ" มีหลายคนสนับสนุนเซ็งแซ่"ขนาดเห็นหน้ากันยังมัดมือมัดเท้า ทำร้ายตบตีเราเพียงนี้ พวกเจ้าปิดหน้าปิดตาดูยังไงก็มิใช่คนดี!""อย่างน้อยดึงผ้าปิดหน้าให้เราเห็นหน้าสิ!" เด็กสาวว่า"ใช่ มิเช่นนั้นพวกเราก็ไม่ยอมไปหรอก!"ลูกน้องนางแต่ละคนเริ่มทำท่ากระอักกระอ่วน หันมาส่งสายตาถามนางซื่อเซี่ยยี่ดูแล้วไม่น่ามีอะไร แต่เพราะไม่อาจประมาท จึงส่ายหน้าปฏิเสธไป นางหันไปทางหวินมู่แล้วสั่ง "หวินมู่ เจ้าไปเอาคบไฟมา ในเมื่อพวกนางไม่ไป ก็เผาพวกนางไปพร้อมกับห้องนี้เลย!”สิ้นคำนั้นเสียงฮือฮาของเหล่าหญิงสาวก็กึกก้อง"เจ้า! เจ้ามาช่วยพวกเรามิใช่รึ?!" หญิงสาวนางหนึ่งร้องถามด้วยความพรั่นพรึงเมื่อหวินมู่เตรียมหยิบคบไฟมาจุดเผาพวกนางจริงๆซื่อเซี่ยยี่หัวเราะเหี้ยม "ในเมื่อพูดดีๆไม่ยอมไป ก็ต้องไล่ตีกันบ้าง""เจ้า!" สตรีนางนั้นมองซื่อเซี่ยยี่คล้ายจะฉีกนางเป็นชิ้นๆ"ว่าอย่างไร จะไปหรือไม่ไป?"สตรีนางน

นางผิวปากเป็นสัญญาณ คราวนี้ทุกคนเงื้ออาวุธในมือ เตรียมเข้าต่อสู้ครั้งสุดท้าย แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อห่าฝนธนูพุ่งลงมาปักกับร่างของฝ่ายศัตรูจนล้มลงเกลื่อนพื้น นางกับพรรคพวกหันมองที่มาของธนูเหล่านั้น จึงได้เห็นทหารม้าที่มีตราของค่ายเฉินชางจำนวนหนึ่งคนนำทัพรุดลงจากหลังม้ามาประสานมือคารวะนาง"แม่ทัพซื่อ ข้าน้อยได้รับคำสั่งจากขุนพลเจียงแห่งด่านเฉินชางให้รีบมาช่วยท่านขอรับ!"ซื่อเซี่ยยี่พยักหน้า "ขอบคุณท่านมาก""ท่านช่วยรายงานสถานการณ์ได้หรือไม่ขอรับ พวกข้าน้อยจะได้เตรียมแผนการ""เดิมทีข่าวกรองแจ้งว่าพวกมันมีประมาณสี่สิบคน แบ่งเป็นพวกเฝ้าด้านหน้า ด้านหลัง หน่วยลาดตระเวน ส่วนพวกเฝ้าตัวประกันเฝ้าสตรีแยกกับบุรุษ แต่ตอนที่ข้ากับคนของข้าบุกเข้ามาจึงพบว่า ทหารและชาวบ้านทั้งบุรุษและสตรีล้วนเป็นพวกมันปลอมตัวมาทั้งสิ้น ซ้ำมันยังขุดทางลับ ซุกซ่อนคนเอาไว้เพื่อตบตาเรื่องจำนวนคนของพวกมัน" นางพยายามตอบอย่างละเอียด "วัตถุประสงค์ของพวกมันที่เดิมบอกว่าต้องการให้ทบทวนนโยบายเรื่องงานสาธารณูปโภค แท้จริงแล้ว เพื่อทำลายหน่วยลับของข้า ลวงข้ากับหน่วยลับมาลวงสังหาร""ตอนนี้คนร้ายมีประมาณกี่คน?"ซื่อเซี่ยยี่จนใจจะตอ