All Chapters of ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Chapter 11 - Chapter 20

"...แม้จะเป็นเวลานาน...เทียบเท่าทั้งชีวิตของเจ้าน่ะหรือ?""ข้ารอมาสิบปีแล้ว รอจนชั่วชีวิตข้าก็ไม่เสียดาย" เขาบอก "หรือท่านอยากให้ข้าทูลขอราชโองการให้ระบุวันเวลาสมรสมาก่อนเลย แล้วค่อยให้ข้าหาทางพิชิตใจท่านทีหลังดีล่ะ ท่านแม่ทัพ?"นางรู้สึกฉุนน้อยๆที่ถูกท้าทายฉีจู้เฉิงกลับยิ้มละมุน "เห็นหรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงไม่เลือกอย่างหลัง"ซื่อเซี่ยยี่ค้อนขวับ...คนน่ารำคาญผู้นี้จะอ่านเกมขาดเกินไปแล้ว!!"เป็นเช่นนี้แล้ว ข้าก็มีเวลาเกี้ยวท่านชั่วชีวิต" เขาเดินมาหาพร้อมรอยยิ้ม "เขาว่าน้ำกร่อนหินได้ฉันใด ข้าเชื่อว่าความจริงใจของข้าก็สามารถเอาชนะใจท่านได้เช่นกัน"ซื่อเซี่ยยี่เท้าเอว กลอกตาขึ้นฟ้า ทำหน้าเหม็นเบื่อและถอนใจเฮือก นางเกลียดพวกคำหวานเป็นที่สุด บุรุษที่มีแต่คำหวาน ล้วนหาดีไม่ได้ ใครจะรู้ เขาอาจจะเอ่ยคำพวกนี้กับสตรีมากี่ร้อยคนแล้ว "เก็บคำหวานของเจ้าไว้หยอกเอินสตรีอื่นเถอะ""แปลว่าท่านยอมแต่งกับแล้วสินะ" ชายหนุ่มยิ้มอ่อน"ข้าแต่ง แต่...""แต่...""ข้าต้องเป็นผู้กำหนดว่าเมื่อไร และหากเจ้ากล้าดีทำข้าตั้งครรภ์ก่อนแต่งล่ะก็...ต่อให้ต้องโทษประหารข้าก็จะไม่แต่งกับเจ้า!""เช่นนั้นข้าก็มีสัมพันธ์ทางกายก

"ปกติสตรีต้องดื่มแล้วเมาจนลำบากยอดบุรุษพากลับบ้านมิใช่รึ? เหตุใดข้ากลับต้องทำหน้าที่บุรุษแทนกันล่ะ?!" นางบ่นอุบขณะพยุงเขากลับจวนแม่ทัพ"นั่นสิ..." จู่ๆเขาก็สร่างเมาเมื่อถึงประตูจวนแม่ทัพ เขายืนตัวตรงแล้วช้อนตัวซื่อเซี่ยยี่ไว้ในอ้อมแขน "ขอบคุณที่เตือนข้า""เจ้า...!""จากนี้ไปเป็นหน้าที่ของ...บุรุษ""ปล่อยข้า!""ท่านเพิ่งตัดพ้ออยู่เมื่อครู่ว่าต้องทำหน้าที่เป็นบุรุษ ข้าจึงไม่อยากให้ท่านฝืนใจ"ซื่อเซี่ยยี่ดิ้นรนไม่เป็นผล จึงกำหมัดแน่นและซัดเข้าที่ปลายคางฉีจู้เฉิงเต็มแรง"โอ๊ย! ข้าเจ็บ!""ก็เพราะอยากให้เจ็บน่ะสิถึงทำ! ปล่อย!" ซื่อเซี่ยยี่โวยวายแต่เขาก็ไม่มีทีท่าจะปล่อย"หากท่านไม่หยุดดิ้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน...""เจ้าจะทำสิ่งใด!"ฉีจู้เฉิงยิ้มกว้าง เมื่อเห็นนางยังคงดิ้น คราวนี้เขายกตัวนางขึ้นเล็กน้อยและเหวี่ยงนางขึ้นพาดบ่าเขาแทน มือหนาตีก้นนางเบาๆทีหนึ่ง"เจ้า!" หญิงสาวรู้สึกเสียหน้ายิ่งที่โดนปฏิบัติเช่นนี้ "เจ้ามันสมควรตาย!"ฝ่ามือตีที่ก้นนางอีกครั้ง แต่เพิ่มแรงขึ้นอีกหน่อย"อื๊อ! เจ็บนะ!""เจ็บก็อยู่นิ่งๆ" เขาทำเสียงดุจนนางทำหน้ามุ่ย ได้แต่ออกอาการฮึดฮัด"อ๊ะ ท่านแม่ทัพ" สาวใช้ที่มาเห็นทั

ที่ลานฝึกด้านหลังจวนแม่ทัพ ทหารในกองกำลังพิทักษ์แผ่นดินที่ไม่ติดภารกิจใดต่างมาเข้าแถวพร้อมกันเพื่อออกกำลังกายยามเช้าฉีจู้เฉิงเดินถือพัดปิดปากที่กำลังหาววอดตามหลังซื่อเซี่ยยี่ที่เปลี่ยนชุดเป็นชุดรัดรูปสำหรับออกกำลังกาย เมื่อเห็นว่าการออกกำลังกายที่นางพูดถึงหาได้มีแค่เขากับนาง ฉีจู้เฉิงก็โอดครวญ "ข้านึกว่าจะออกกำลังกายเฉพาะเราสองคนเสียอีก""คิดเองเออเอง!" นางค้อนควับ จากนั้นจึงกลับไปสั่งลูกน้อง "ผ่อนคลายกล้ามเนื้อชุดที่หนึ่ง ปฏิบัติ!"เมื่อนางสั่ง นางก็ทำไปพร้อมๆกัน โดยเริ่มจากท่าง่ายๆเพื่อเป็นการเตรียมร่างกายเสียก่อน ซื่อเซี่ยยี่ยืนเท้าเอว หมุนบิดลำตัวไปซ้าย กลับมาหน้าตรง และบิดไปทางซ้าย…"ถ้าไม่ทำก็ไสหัวไป!" นางเอ่ยลอดไรฟันอย่างไม่ต้องการให้ใครได้ยินเมื่อหันมาเห็นว่าคู่นอนของนางทำท่างกๆเงิ่นๆ"ข้าก็อยากทำ แต่ข้าไม่ได้เตรียมชุดมานี่นา...หรือเจ้าจะให้ข้าเปลือยกายออกกำลังต่อหน้าลูกน้องเจ้ากันล่ะ?" ฉีจู้เฉิงโอดครวญ "แล้วอีกอย่างเมื่อคืนเจ้าก็ทำเอาข้าเอวเคล็ดนิดหน่อยด้วย ถ้าออกแรงเต็มที่ต้องปวดมากกว่าเดิมแน่ๆ"เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ"หลิงเอ๋อร์! ส่งแขก!" นางไม่อยากฟังคำพูดสองแง่สองง่ามต่

"ย...หยุด! อึ้ก...!" แม่ทัพสาวนอนคว่ำหน้าบดกับฟูกนอน โอษฐ์งามร้องครางไม่เป็นภาษา"เมื่อวานข้าคงออมแรงให้เจ้ามากไป เจ้าถึงได้ปรามาสข้าต่อหน้าผู้อื่น" ฉีจู้เฉิงยังคงกระแทกกายใส่ฝ่ายหญิงสาวอย่างไม่ออมแรงสักนิด "ข้าว่านี่น่าจะเลยหนึ่งเค่อแล้วนะ"ซื่อเซี่ยยี่กัดฟันกรอด คนผู้นี้ดูผิวเผินนั้นนุ่มนิ่มประคบประหงมนาง แต่ยามแก้แค้น เหตุใดได้ลงมือไม่ยั้งแรงเช่นนี้!? ตอนนี้นางโดนเขาล่วงเกินจนเสร็จสมไปนับครั้งไม่ถ้วน แรงกายถดถอยแทบยันร่างไม่ขึ้นสองแขนล้าแทบยันที่นอนไม่อยู่ ได้แต่เอาหน้ากดกับผ้าห่มกลั้นเสียงครางเอาไว้"เซี่ยเอ๋อร์ เจ้าเหนื่อยแล้วหรือ?" เขาโน้มกายลงกระซิบข้างหู มือหนึ่งเอื้อมลงบีบเคล้นทรวงอกนุ่มหยุ่น "อย่าเพิ่งสิ นี่เพิ่งครึ่งทางเองนะ"ซื่อเซี่ยยี่กัดฟันกรอด ยิ่งอยู่ในท่านี้ นางยิ่งต่อต้านเขาไม่ได้เลย มือข้างหนึ่งยกสะโพกนางขึ้นและกดขยี้เนินเนื้ออ่อนไหว กายขยับเข้าออกแผ่วช้าหมายจะให้นางขาดใจ"จู้เฉิง...พอแล้ว..." นางว่าเสียงสั่นพร่า เพราะเหนื่อยอ่อนแทบขาดใจ คล้ายจะหมดสติอยู่รอมร่อ "ข...ขอล่ะ...อึ่ก..." นางจำใจต้องร้องขอ เพราะดูท่าทางเขาจะยังไม่หยุดเขายิ้มบางอย่างพึงพอใจ ก่อนกดกระแทกก

ซือเซี่ยยี่นึกครึ้มใจเป็นพิเศษ คืนนี้นางจะออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกกับฉีจู้เฉิง จากความรู้สึกไม่พอใจเขาในทีแรก แต่หลังจากได้พูดคุยและนอนร่วมเตียงกัน นางก็รู้สึกว่าเขาหาใช่คนเลวร้ายอันใดไม่ แม้จะเป็นการแต่งงานที่นางไม่ยินดี แต่หลังจากรู้ว่าเขาทำเช่นนี้ด้วยความรักที่มีต่อนาง นางก็จะพยายามเปิดใจให้เขาดูสักครั้ง"ท่านแม่ทัพ ชุดนี้เป็นอย่างไรเจ้าคะ?"หลิงเอ๋อร์ไปตระเวนหาชุดสตรีมาให้นางลองใส่"ข้าไม่เหมาะกับชุดพลิ้วๆแบบนั้นหรอก" นางโบกไม้โบกมือ "ไปเอาชุดแบบเดิมมาให้ข้าใส่เถอะ""แต่ตั้งแต่ข้าน้อยเข้ามายังไม่เคยเห็นท่านแม่ทัพในชุดสตรีเลย" หลิงเอ๋อร์ว่า "ท่านต้องงามมากแน่ๆ"ซือเซี่ยยี่กลั้นใจลองหยิบชุดสวยมาทาบ หมุนตัวไปมาเสร็จแล้วโยนกลับไปให้หลิงเอ๋อร์ "น่าเกลียด""ไม่จริงหรอกเจ้าค่ะ งามออกเพียงนี้" หลิงเอ๋อร์ยังไม่ยอมแพ้ "ถ้าอย่างไรก็ถือเสียว่าทำเพื่อท่านเขยสักคราสิเจ้าคะ"หืม...ทำเพื่อคนผู้นั้น?เห็นเจ้านายเริ่มลังเล หลิงเอ๋อร์จึงรีบสำทับอีก "บุรุษล้วนอยากเห็นสตรีที่ตนชอบมีความอ่อนหวานสักเล็กน้อยก็ยังดีนะเจ้าคะ""อืม..." ซือเซี่ยยี่ลังเลเล็กน้อย...จะแต่งไปดีไหมนะ…อืม… "หลิงเอ๋อร์ ถ้าเจ้าแต่งให้