All Chapters of ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Chapter 21 - Chapter 30

"ไปซื้อโคมกันไหม" ซือเซี่ยยี่ชี้ไปยังร้านขายโคมไฟหลากสีสัน "ข้าจะซื้อเอาไปแขวนที่หน้าบ้าน""ไว้ซื้อขากลับสิ จะได้ไม่ต้องถือไปถือมา อย่างไรเราก็ต้องกลับทางนี้อยู่แล้ว""ไม่ได้ๆ หากกลับมาซื้อทีหลังแล้วลายที่ชอบไม่มีจะทำอย่างไรเล่า""ได้ เช่นนั้นตามใจเจ้า" จู้เฉิงหัวเราะน้อยๆ แล้วพานางไปที่ร้านขายโคม"เอาลายไหนดีนะ?" นางมองโคมหลากลายละลานตาที่แขวนอยู่ "ดอกโบตั๋นก็ดีนะ""ทำไมไม่เอาลายลูกท้อล่ะ" ฉีจู้เฉิงชี้ที่โคมลายท้ออวบ"ทำไมต้องเป็นท้อ?""เขาว่าท้อเป็นสื่อการมีบุตรง่าย...""ไม่เอา""เซี่ยเอ๋อร์..." เขาเรียกนางเสียงอ่อน "เจ้าไม่อยากมีลูกหรือ?"ซือเซี่ยยี่ถอนใจน้อยๆ แต่ยังคงรอยยิ้มเอาไว้ "ยังไม่ใช่ตอนนี้...""ข้าเข้าใจ" นางมีบทบาทในกองทัพ การมีบุตรทำให้ไม่สามารถแสดงฝีมือได้ดังใจ อีกอย่างถึงแม้นางจะหยุดที่เขา แต่ใจนางยังโหยหาอิสระเสรีลูก...ดั่งบ่วงมัดคอที่จะตรึงนางให้อยู่กับที่…ซือเซี่ยยี่นึกว่าจะได้เห็นสายตากับคำพูดตัดพ้อของเขา แต่เขากลับบอกว่าเข้าใจนางเสียนี่!"เจ้า...ไม่โกรธใช่หรือไม่?"ฉีจู้เฉิงทำหน้าประหลาดใจ "ข้าจะโกรธเจ้าทำไมกัน? ข้าเคารพการตัดสินใจของเจ้าอยู่แล้ว"คำพูดนั้นทำให้

ฉีจู้เฉิงพานางไปกินเกี๊ยวที่ร้านในตรอกเล็กๆแห่งหนึ่งที่รสชาติดียิ่ง ทั้งยังราคาถูกอย่างเหลือเชื่อ ซื่อเซี่ยยี่กินไปถึงห้าชามพร้อมกับเอ่ยปากชมคนขายไม่หยุด เมื่อท้องอิ่ม ทั้งคู่ก็ไปเดินงานเทศกาลกันต่อและแวะไปไหว้เทพเจ้าปี่กวงเพื่อขอพร"ขอพรสิ่งใดรึ ท่านแม่ทัพ?""ขอให้มีความสุข" นางตอบสั้นๆ"แค่นี้หรือ?""ขอ..." นางช้อนสายตามองเขา "ขอให้นี่เป็นความจริง มิใช่ความฝัน...""หืม?""เจ้า...ไม่ได้หลอกลวงข้าใช่หรือไม่? จู้เฉิง""ไม่...ข้ามิได้โกหกเจ้า" เขายกมือหยิกแก้มนางเบาๆ "ทุกสิ่งเบื้องหน้าเจ้าตอนนี้ล้วนเป็นความจริง มิใช่ความฝัน..."ซื่อเซี่ยยี่ยิ้มออกมาได้ นางคงทนไม่ได้หากเขาคิดหลอกลวงนาง...หลอกให้นางชอบเขาถึงเพียงนี้"ถ้าข้าหลอกลวงเจ้าขอให้ข้า..." เขายกมือขึ้นสาบานเบื้องหน้าศาลเทพปี่กานแต่ซื่อเซี่ยยี่ดึงมือเขาลง "ไม่จำเป็นหรอก...""เซี่ยเอ๋อร์...""ข้าเคยเห็นบุรุษเจ้าชู้มากหน้าหลายใจทำเช่นนี้ สุดท้ายแล้วพวกมันก็ยังอยู่ดีมีสุข หาได้เดือดร้อนทุกข์ใจอันใดไม่""เช่นนั้นข้าไม่ควรสาบาน..." เขาเห็นแววตาเจ็บช้ำของนางแล้วอดเจ็บปวดไม่ได้ "ข้าควรทำให้เจ้าเห็นทุกๆวัน...ทุกๆวันที่ข้ารักเจ้า ดูแลเจ้า ป

ที่ภัตตาคารใหญ่ริมน้ำมีเรือสำหรับให้บริการแขกเช่นนี้อยู่แล้ว เพียงแค่ฉีจู้เฉิงสั่งแล้วยื่นเงินให้ พริบตาเดียวเรือก็เป็นของพวกเขาพร้อมสำรับคาวหวานและสุรา"เดี๋ยวสิ!" นางดึงเขาออกมาจากเรือทั้งที่จ่ายเงินไปแล้ว"อะไรอีกหรือเซี่ยเอ๋อร์?""ยังขาดนางรำ!""เอาสักกี่คนล่ะ?""สองสามคน ก็พอ มีนักดนตรีด้วยนะ จะได้ครึกครื้น"ดูผิวเผินนางช่างรักสนุกและชมชอบความครึกครื้นยิ่งนัก ฉีจู้เฉิงรับคำและจัดการเรื่องว่าจ้าง เมื่อเข้ามาในเรือจึงพบว่าโต๊ะอาหารนั้นถูกจัดไว้ที่หัวเรือ ส่วนซื่อเซี่ยยี่กำลังรินเหล้าใส่จอกอย่างครึ้มอกครึ้มใจ เขาเดินเข้าไปนั่งเคียงข้างนาง ได้ยินเสียงดนตรีจากเรือข้างๆแว่วหวานบรรเลงคลอ"เซี่ยเอ๋อร์...""ว่าอย่างไร?""เจ้าขี้เหงากว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก...""ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ?""ภายนอกเหมือนว่าเจ้าเข้มแข็ง สามารถอยู่คนเดียวได้ แต่ที่จริงแล้ว เจ้าต้องการใครสักคนอยู่เคียงข้าง..."รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าสวย นางยื่นจอกเหล้าให้เขา ส่วนตนเองยกกาขึ้นเทลงคอ "ไม่ผิด...ข้าขี้เหงามากเชียวล่ะ""แล้วตอนนี้เจ้าหายเหงาหรือยัง?" เขายกการินเหล้าให้นาง"หายเหงาแล้ว" นางยิ้ม "เพราะมีตัวจุ้นจ้านอย่างเจ้านี

"ท่านเขยนำมาจากตำหนักรัชทายาทเจ้าค่ะ" นางตอบ"หืม?""ก่อนกลับบ้านข้าแวะหารือเรื่องการจัดเลี้ยงรับรองทูตที่ตำหนักตงกง" ฉีจู้เฉิงว่า "เขายกบัวลอยมาเป็นของว่าง เห็นว่าอร่อยดี ข้าเลยขอให้นำมาให้เจ้าด้วยชุดหนึ่ง""มิน่าเล่า ถึงได้หอมเพียงนี้..." นางตักขึ้นชิมไปคำหนึ่ง "...อร่อยเหลือเกินจริงๆ""รัชทายาทฝากบอกเจ้าด้วยว่า อย่ารังแกข้ามากนัก""คำนั้นข้าคงต้องขอคืนให้เจ้า" นางกัดตัวบัวลอยที่มีใส่งาดำบดหอมฟุ้งเข้าปากเคี้ยว "ที่ข้ายังมวนท้องไม่หายนี่เพราะฝีมือใครกัน ฮึ?""เซี่ยเอ๋อร์ยอดรัก...เช่นนั้นคืนนี้พักสักวันดีหรือไม่?""ก็ดีเหมือนกัน" นางรักเขาตรงที่ตามใจทุกเรื่องนี่ล่ะไม่บังคับ ไม่ฝืนใจ"จริงสิ จู้เฉิง..." มีเรื่องหนึ่งที่นางควรถามให้แน่ใจ "เจ้า คิดว่าองค์ชายใหญ่เป็นอย่างไร?""ก็ดูเป็นคนเรียบๆ ไม่โดดเด่น แต่ดูแล้วก็ไม่น่าจะใช่คนไม่ดีนะ""รัชทายาทล่ะ?""ดูเป็นคนรักสนุกไปหน่อย ไม่น่าจะดูแลอะไรสลักสำคัญได้" เขาตอบ "ดูจากตอนที่พูดคุยกัน เขาสนใจเรื่องของตนเองมากกว่าเรื่องการรับรองทูตเสียอีก""อ่อ..." ซื่อเซี่ยยี่ทำท่าฟังผ่านหู แต่ในใจเริ่มคิดไปถึงว่าหากเขากับนางเกิดอยู่คนละฝั่งขึ้นมาจริงๆจะทำ

หลายวันต่อมา ชีวิตของพวกเขาก็ยังคงวุ่นวายกับการทำงานการมีราชทูตจากต่างแคว้นต่างดินแดงเข้ามาพบปะเชื่อมสัมพันธไมตรีจัดเป็นงานเร่งด่วนและใหญ่พอที่จะทำให้ซื่อเซี่ยยี่ไม่ได้กลับมานอนที่จวน แต่ต้องอยู่วางแผนปรึกษาหารือกับรัชทายาททั้งวันทั้งคืนส่วนฉีจู้เฉิงเองก็เผชิญกับปัญหาเดียวกันแต่คนละมุมเท่านั้น สำหรับซื่อเซี่ยยี่ แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน งานหลักของนางย่อมหนีไม่พ้นงานอารักขาบุคคลสำคัญรวมทั้งสถานที่ที่ราชฑูตจะเข้ามาพำนัก แต่สำหรับฉีจู้เฉิงผู้เป็นที่ปรึกษาให้องค์ฮ่องเต้ งานของเขาคือการจัดเตรียมการต้อนรับและการประสานงานกับกรมกองที่เกี่ยวข้องให้มีการดำเนินการตามแผนที่วางไว้ และแน่นอน มันก็ทำให้เขาแทบไม่ได้หลับได้นอนเช่นเดียวกับนาง แม้จะเข้าไปเตรียมการอยู่ในวัง แต่ก็แทบจะไม่มีโอกาสได้เจอกันเลย...อีกเพียงสามวัน ราชฑูตก็จะเดินทางมาถึงฉางอันวันนี้เป็นวันแรกที่แม่ทัพสาวซมซานกลับมานอนที่บ้าน และได้เจอฉีจู้เฉิงที่นอนฟุบอยู่ก่อนแล้ว"เซี่ยเอ๋อร์" เขาปรือตาขึ้น เมื่อรู้สึกว่าที่นอนยุบยวบลง "กลับมาแล้วหรือ?""อือ...แค่แวะมานอนสักหน่อย เดี๋ยวต้องเข้าวังอีก" นางบอก ปากน้อยอ้าหาววอดๆด้วยความเหนื่อยล้า "