หมดเวลาเมียเก็บตก의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

“ทำไมเธอคิดว่าฉันจะทิ้งเธอล่ะนวล?” รณดิษถามอย่างไม่เข้าใจ ยิ่งเห็นสีหน้าดื้อดึงเอาจริงที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ยิ่งพาให้สับสน“คุณเกลี้ยงคะ นวลไม่ได้โง่ค่ะ ใช่อยู่...คุณเป็นผู้ชายคนแรกในชีวิตนวล”“…”“แต่...คุณเกลี้ยงก็รู้..นวลเติบโตในสลัม”“…”“นวลไม่โลกสวยหรอกนะคะ ที่จะคิดเพ้อฝันโง่ๆ ว่ามีผู้ชายแสนดีมารัก อ่า..ถึงแม้จะมีชั่ววูบหนึ่งที่นวลคิดว่าคุณเกลี้ยงจะรักนวลจนมองข้ามฐานะ ชาติกำเนิด” ประโยคกึ่งเหยียดรู้ทันพาเขาสะอึกต่างคนต่างรู้..ลึกๆ ชาติกำเนิดมีผลกับความสัมพันธ์ของเราสองคนเมียเก็บตกแบบเธอไม่สามารถเชิดหน้าชูตาเป็น ‘เมียแต่ง’ ได้หรอกรณดิษจ้องตาไร้รอยยิ้มอย่างสิ้นเชิง ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกยิ้ม“เท่าไร?” ประโยคที่เคยใช้ในการเจอกันครั้งแรกถูกหยิบยกมาใช้ให้คนฟังชวนอดสู เป็นเธอที่เลือกจะขายศักดิ์ศรีแลกเงินเอง ทว่าหากให้เลือกใหม่ เธอก็คงเลือกเหมือนเดิมอย่างน้อยยายของเธอก็อายุยืนยาวขึ้นตั้งหลายปี ส่วนตัวเธอเองก็ได้เรียนจนจบมีวิชาความรู้ไปใช้ในการทำงาน“ตอนนี้นวลไม่ต้องการเงินแล้วค่ะ คุณเกลี้ยงให้นวลมาเยอะแล้ว” นวลเพ็ญเอ่ยเสียงเจือเศร้า“…”“ทำไมคะ? คุณเกลี้ยงคิดว่าเงินจะสามารถซื้อทุกอย

“นวล!! นี้เธอด่าฉัน?”“ใช่ค่ะ นวลด่าคุณเกลี้ยง” เธอเน้นคำลึกๆ รู้คำตอบอยู่แล้ว ทว่าทำไมพอมาฟังจริงๆ ถึงรู้สึกเจ็บขนาดนี้ก็ไม่รู้“แต่ฉันเป็นผัวเธอนะ”“คุณเกลี้ยงยอมรับนวลเป็นเมีย?”ไม่ใช่เมียจะให้เรียกอะไรวะ?หัวคิ้วของคนตัวโตขมวดยุ่งตั้งแต่เกิดจนโตเป็นหนุ่มก็นอนกับเธอแค่คนเดียวขนาดคู่หมั้นอย่างการะเกด เขายังไม่ยอมแตะ เพราะถือคติคนรุ่นเก่าที่ว่าอย่าชิงสุขก่อนหาม แต่ไปๆ มาๆ ไอ้เพื่อนเลวก็คาบไปแดก“ก็ใช่ดิ ถ้านวลไม่ใช่เมียจะให้เรียกว่าอะไร?”“ค่ะ เมียก็เมีย อย่างน้อยก็เมียเก็บตกถูกไหมคะ?”“…”“แต่..ถ้าคุณเกลี้ยงไปแต่งงานกับคนอื่น ฐานะนวลจะเหลืออะไรคะ?”“นวล..เธอจะไปคิดมากทำไม? เธอก็คือเธอ ฉันสัญญาถึงแม้ฉันจะแต่งงานไปแล้ว ฉันก็ไม่มีวันทิ้งเธอ” ประโยคสัญญาหนักแน่นไม่ได้ทำให้นวลเพ็ญหวั่นไหวแม้แต่นิด“ไม่ค่ะ”“แล้วเธอจะเอาอะไรอีกว่ะ?” อยู่ๆ ก็ดื้อฉิบหาย“นวลจะบอกคุณเกลี้ยงไว้ตรงนี้เลยค่ะ นวลจะไม่มีวันเป็นเมียน้อย”“…”“เราเลิกกันเถอะค่ะ”“ดีๆ สรุปเธอจะเลิกให้ได้ใช่ป่ะ?” ย้อนถามทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายท้าเลิกก่อน“ค่ะ”“งั้นฉันจะไม่ช่วยค่ารักษายายของเธอ” คำขู่ที่เคยคิดว่าได้ผล บัดนี้กลับแทบไ

ไชยเยนทร์ได้ฟังถึงกับหน้าซีด ก่อนจะคว้าแขนผู้ช่วยเลขาอย่างถือวิสาสะ นวลเพ็ญเลือกจะเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม พลางบิดแขนอย่างละมุนละม่อม กลับกลายเป็นชายหนุ่มที่ต้องรู้สึกผิดแทน“เอ่อ...ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ขอโทษทั้งที่ไม่รู้ว่าจะขอโทษทำไม“ไม่เป็นไรค่ะ” คนหน้าหวานตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ว่าแต่คุณไชยมีอะไรอีกหรือเปล่าคะ?”“เธอท้อง?” ยังคงย้ำถามอึนๆ อยากให้ที่ได้ยินมาจากหูแว่ว ภาวนาว่าไม่จริง“ใช่ค่ะ นวลท้อง”“แล้ว..พ่อของเด็ก?” อยากถามต่อแต่ก็เกรงจะล้ำเส้น นวลเพ็ญลอบถอนหายใจเล็กน้อย ดวงตาของเขาสื่อถึงความผิดหวังชัดเจน แต่นั่นแหละ นวลเพ็ญวันนี้หาใช่นวลเพ็ญคนเก่าที่เชื่อใน ‘รักแท้’เธอไม่เชื่อเรื่องราวความรักต่างชนชั้นของแบบนั้นให้มันจบลงในนิยาย หรือละครน้ำเน่าเถอะนะ“พ่อของลูกนวล เขาทำงานอยู่ต่างจังหวัดค่ะ” จำต้องโกหกให้เขาตัดใจ“ไม่..ฉันไม่เชื่อว่าเธอมีแฟนแล้ว”“คะ? นวลมีแฟนแล้วจริงๆ ค่ะ”“แล้วทำไมฉันไม่เห็นเขามารับเธอที่ทำงานเลยล่ะ?”“แฟนนวล..เขามีภาระหน้าที่ค่ะ”“เขาเป็นทหารเหรอ?” ยังคงซักไซ้อย่างคนทำใจไม่ได้ นวลเพ็ญทำได้เพียงเออๆ ออๆ ไปตามเรื่อง เพราะหลังจากนี้เธอไม่คิดจะเอาชีวิตไปว

เธอท้อง..แต่ไม่ยอมบอกเขาแฟนที่คนพวกนี้พูดถึงจะเป็นใครได้ล่ะถ้าไม่ใช่เขา ภาพร่วมรักหลายต่อหลายครั้งย้อนลอยเข้ามา และในหลายๆ ครั้งเขายังดื้อ แม้เธอจะขอร้องไม่ให้สดก็ตามลำคอคนตัวโตชักแห้งผาก มือที่กำแก้วเริ่มสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ลูก..ลูกของเขากับนวลปึกเสียงแก้วเหล้ากระแทกกับโต๊ะ พาให้คนทั้งกลุ่มหันมามองด้วยความแปลกใจ การะเกดเองที่กำลังเมาส์กับเพื่อนชายอยู่ก็เหลือบมองอดีตคนรักด้วยสีหน้าแปลกใจ ทว่ากลับต้องหน้าแดงด้วยสายตาที่เขาส่งมาคล้ายกับประณามเธอทางอ้อมหญิงสาวจึงนึกได้ว่าชายหนุ่มไม่ชอบผู้หญิงขี้นินทา เธอจึงแสร้งเปลี่ยนสีหน้าเป็นผู้หญิงแสนดีอ่อนต่อโลกดังเก่า“เกลี้ยงเป็นอะไรหรือเปล่าคะ เหล้าเลอะเสื้อไหม?” ไม่พูดเปล่ายังเนียนใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดแขนเสื้ออย่างออดอ้อน โดยไม่สนคู่หมั้นคนใหม่ของเขาว่าจะรู้สึแย่ ทว่ากลับกลายเป็นรณดิษเองที่หงุดหงิด ปัดมือเล็กๆ นั่นทิ้งในทันที อีกทั้งยังนึกสงสัยตัวเองในอดีตว่าทำไมถึงมองพฤติกรรมผู้หญิงตรงหน้าไม่ออกผู้หญิงแสนดี? ไม่น่าใช่เจ้าหล่อนไม่ต่างจากเหล้าขาวที่ชอบปั่นหัวผู้ชายไปทั่ว นวลของเขาต่างหากที่แสนดีจริงๆ“เกลี้ยงโกรธอะไรเกดหรือเปล่า” ก็ยังคงไม่ร

หลายเดือนผ่านไปอมาวสียังคงใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายกับลูกน้อย จะมียุ่งแค่ช่วงสองสามเดือนแรกเพราะต้องปลุกเจ้าก้อนแป้งให้ตื่นขึ้นมากินนมทุกสองชั่วโมง ยังดีในอดีตเคยเธอเคยมีประสบการณ์เลี้ยงน้องสาวจอมเนรคุณมาก่อน ดังนั้นการเลี้ยงเด็กจึงไม่ใช่เรื่องยากนักอีกทั้งเด็กหญิงแก้วใจ ชัยรุ่งเองก็ดูจะรู้ความ เจ้าก้อนแทบไม่ร้องไห้งอแงให้คุณแม่ยังสาวต้องเหนื่อยใจ“ใจใจ๋ หนูชื่อเล่นว่าใจใจ๋นะลูก” เสียงหวานหยอกเย้าลูกสาวอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่เด็กน้อยหัวเราะเอิ้กอ้ากตอบ ใบหน้ากลมแป้นมีดวงตาหวานเชื่อมโดดเด่น สันจมูกเล็กๆ ที่โตมามีเค้าที่จะโด่ง รับกับริมฝากรูปกระจับ เจ้าก้อนแป้งนั้นดึงสิ่งดีๆ จากพ่อกับแม่มาครบ โดยเฉพาะผิวขาวอมชมพูเนียนละเอียดที่ได้จากบิดาพาให้คนเป็นแม่หวนคิดไปถึงอดีตเสี่ยรักไม่ได้“อืม นวลเอ้ย อย่าไปคิดถึงผู้ชายคนนั้นสิ” เธอบ่นงุบงิบกับตัวเองเบาๆน่าแปลกเมื่อเวลาผ่านไป มันเหมือนกับว่าภาพเงาของเขาเริ่มเลือนรางขึ้นเสียอย่างงั้น ที่สำคัญใจดวงเล็กแทบไม่บีบหน่วงหนักแล้ว“คุณแม่สัญญานะลูก คุณแม่จะไม่ทำให้หนูรู้สึกขาด คุณแม่จะดูแลหนูให้ดีที่สุด” คนหน้าหวานพูดพร้อมกับจูบลงกลางกระหม่อมของเด็กน้อย กลิ