หมดเวลาเมียเก็บตก의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

“ขอโทษนะคะคุณครู พอดีวันนี้ประชุมกันยาวเลยค่ะ”“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่” คนอายุมากกว่าปลอบอย่างเข้าใจปนเห็นใจด้วยรู้มาว่าหญิงสาวตรงหน้าเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว แต่ถึงอย่างนั้นอมาวาสีก็ไม่ใช่คนที่มีนิสัยเอาเปรียบ เงินค่าล่วงเวลาจึงถูกโอนให้คุณครูในทันที ก่อนจะจูงมือลูกสาวจากไปท่ามกลางอากาศที่ร้อนอบอ้าว“คุณแม่ขอโทษนะคะที่มารับใจใจ๋ช้า”“ไม่เป็นไรค่ะ..คุณแม่ค่ะ..ใจใจ๋หิว” เจ้าก้อนน้อยพูดพร้อมลูบพุงป่องๆ ด้วยกิริยาน่ารัก“ใจใจ๋อยากกินร้านสายพาน” “ได้สิลูก ใจใจ๋รู้ไหมเงินเดือนคุณแม่พึ่งออก ไว้กินข้าวเสร็จคุณแม่พาลูกไปกินไอติมดีไหมคะ?”“เย้ๆ ดีค่ะ คุณแม่ใจดีที่สุดในโลกเลยค่ะ”“ใจใจ๋ก็แสนดีที่สุดในโลกเหมือนกันค่ะ”สองแม่ลูกพูดคุยกันอย่างมีความสุข ช่างแตกต่างกับพ่อของลูกที่ตอนนี้จมอยู่กับความทุกข์ เพราะตั้งแต่นวลเพ็ญหายตัวไปพร้อมกับลูกในท้อง ชายหนุ่มพยายามใช้ทรัพยากรทั้งอำนาจทุกอย่างที่มีอยู่ในมือเพื่อตามสืบ ทว่ากลับไม่มีแม้แต่ข่าวคราวของหญิงสาวกับลูกคล้ายกับว่าคนทั้งคู่ไม่เคยมีอยู่จริง“เกลี้ยง..ลูกมีเรื่องไม่สบายใจอะไรเล่าให้คุณแม่ฟังได้นะลูก” น้ำเสียงคุณหญิงเปรมวดีไม่ค่อยดีนัก ด้วยหลังหมดวาระท

“มันจะเป็นไปได้ยังไง?” ดวงตาผ่านโลกมาเยอะเต็มไปด้วยความหลากใจ ผู้หญิงประเภทนั้นจะยอมปล่อยตาเกลี้ยงไปง่ายๆ ได้ยังไง? ก่อนที่ท่านจะถามย้ำ“นายแน่ใจเหรอ?” “ครับท่านผู้หญิง แล้ว..ก็ไม่ใช่แค่นั้น” นิกสกลลังเลอยู่ชั่วครู่ว่าจะรายงานเรื่องนั้นดีไหม ซึ่งท่านผู้หญิงเปรมวดีก็อ่านความหมายออก“ทำไม? มีอะไรที่พวกนายปิดบังฉันอีก”“เอ่อ...ก่อนที่คุณนวลเธอจะหายตัวไป..เธอกำลังท้องอยู่ครับ”ท้อง?ความจริงที่กระแทกใส่หน้าพาคุณย่าของหลานถึงกับนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมถึงไม่มีใครบอกท่านสักคำ?ณ หมู่บ้านไทรงามแดนดินหญิงสาวร่างเพรียวระหงในเสื้อลายสก็อตสีแดงขาวกำลังหอบแฟ้มเอกสารจำเป็นเพื่อให้คุณลิ้นจี่ สาวแกร่งเจ้าของไร่ชาและผลไม้รายใหญ่ประจำจังหวัดผู้เป็นเจ้านายเซ็นอนุมัติ“คุณป้าลิ้นจี่คะ ยังมีเอกสารการเงินประจำไตรมาส แล้วก็เอกสารเปิดจ่ายเงินเดือนงวดนี้ด้วยนะคะ” เลขาคนสวยเอ่ยเสียงสุภาพ“ขอบใจนะนวล ตั้งแต่ได้เธอมาช่วยฉันได้เยอะเลย”“นวลเองก็ต้องขอบคุณคุณป้าลิ้นจี่เหมือนกันค่ะ” เจ้านายเธอแสนจะใจดี เงินเดือนที่ได้รับก็สูงกว่าคนแถวนี้จะได้รับ แถมเวลาลูกสาวเจ็บไข้ได้ป่ว

จังหวัดที่เลขาหนุ่มอยู่เป็นจังหวัดเล็กๆ ทางภาคเหนือ พ่อกับแม่เขาเสียนานแล้ว ตัวเขาเองก็ได้พี่สาวของแม่เลี้ยงดูมา แม้หลายครั้งคุณป้าจะขอร้องให้กลับไปทำฟาร์มที่บ้านเขาก็เพียงแต่เลี่ยง บอกตามตรงการทำสวนทำไร่มันไม่ใช่แนวของเขา อีกทั้งการทำงานในแวดวงการเมืองก็สนุกดีได้เจอผู้คนเยอะแยะ ทว่าก็ไม่แน่อีก เมื่อหลังจากเจ้านายหนุ่มอยู่ในภาวะหมดไฟติดต่อกันหลายปี ตัวเขาเองอาจพิจารณากลับมาทำงานไร่ที่บ้านก็เป็นได้รถกระบะคันใหม่ของคุณป้าแล่นมาถึงไร่ในเวลาเช้าตรู่ บรรยากาศเวลานี้ค่อนข้างเย็น น้ำค้างที่เกาะตามใบไม้เริ่มระเหยตามแสงพระอาทิตย์ที่กำลังสาดส่อง นิกสกลเบิกตากว้างมองไร่สตอรว์เบอร์รี่ และไร่ชาที่ยาวสุดลูกหูลูกตาอย่างตะลึงแน่ละ เขาไม่ได้กลับบ้านมาสิบกว่าปีแล้ว สาเหตุนอกจากกลัวว่าจะต้องกลับมาทำงานที่บ้าน ก็เพราะคุณป้าเขานี้ก็ขึ้นชื่อเรื่องชอบจับคู่คนรอบตัวที่ยังโสด คนสมัยใหม่แบบเขายอมได้ที่ไหน อีกอย่างตัวคุณป้าเขาเองยังไม่ยอมแต่งงานทำไมเขาต้องแต่งงานเพียงเพราะคุณป้าอยากได้หลานด้วยล่ะหลานชายของคุณนายลิ้นจี่คิดพลางแบกกระเป๋าเป้เดินไปตามทางที่ปูนด้วยอิฐอย่างดี ก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นเด็กหญิงแก้ม

อมาวสีนิ่งไปครู่ พลางนึกย้อนถึงความรู้สึกในอดีต ก็แน่ล่ะ เขาทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งใจดี ทั้งให้เงินช่วยเหลือเกื้อกูลครอบครัวของเธอ เก็บเธอมาจากข้างถนน ถ้าเธอไม่รักเขาสิแปลก“ค่ะ ฉันเคยรักคุณ” คำสารภาพง่ายๆ ชวนให้คนอายุมากกว่าใจเต้นแรงเต็มไปด้วยความหวัง ก่อนจะดับวูบ“แต่แล้วไงคะ?”“ในเมื่อนวลเคยรักคุณ แล้วทำไมเราสองคนจะเริ่มต้นใหม่ไม่ได้?” เขาอ้อนวอน ถ้าจะให้กราบแทบเท้าตอนนี้เขาก็จะทำ“คุณไม่เข้าใจค่ะคุณเกลี้ยง...ทำไมคะ? ถ้าในอดีตฉันรักคุณ..ฉันต้องรักคุณตลอดไปอย่างงั้นเหรอ?”“...”“ไม่ค่ะ ฉันไม่ใช่นางเอกในนิยายน้ำเน่าที่โดนทำร้ายเท่าไรก็หน้าโง่ทนอยู่อย่างงั้น แล้วฉันก็ไม่ได้ใสซื่อขนาดที่ว่าตัวเองดีไปหมดทั้งที่กำลังใช้เงินคุณอยู่..” อดีตเมียเก็บพยายามอธิบายอย่างใจเย็น หวังเพียงแต่ให้คนที่ขึ้นชื่อว่ามีเหตุผลเข้าใจ และเลิกมาวุ่นวายวอแวชีวิตเธอกับลูก“คุณอาจไม่เข้าใจจริงๆ งั้นเอาแบบนี้นวลอยากได้อะไรบอกคุณได้เลย คุณจะให้นวลทุกอย่าง”“ไม่ค่ะ ทั้งฉันและลูกไม่อยากได้อะไรจากคุณ เราสองคนสบายดี..ที่สำคัญตัวคุณเองก็ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรทั้งนั้น อย่าลืมนะคะ ความสัมพันธ์เริ่มต้นของเรามาจากผู้ซื้อกับผู้

ความรู้สึกหวงแหนของอมาวสีพุ่งแรง จนรณดิษสัมผัสได้อย่างขมขื่น มันเหมือนเธอกำลังเตือนเขาทางอ้อมว่าหมดสิทธิ์“ใจใจ๋ เดี๋ยวหนูไปเล่นที่ไร่กับป้าชดก่อนนะลูก” คนเป็นแม่พยายามปรับน้ำเสียงอ่อนโยน ผิดแผกจากสายตากินเลือดกินเนื้อที่ส่งมาให้เขาอย่างสิ้นเชิงเด็กหญิงพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะหันหลังไม่เหลียวมองคนเป็นพ่อแม้แต่นิด เล่นเอารณดิษใจเสีย มือใหญ่เริ่มสั่นอย่างไม่เคยเป็น ก่อนที่ดวงตาคมจะหันไปมองอดีตเมียเก็บด้วยสายตาขอลุแก่โทษ“นวล คือ…”“คุณตามฉันกับลูกมาทำไม?” คนตัวเล็กกว่ากอดอก เชิดหน้าขึ้น ถามเสียงเย็นเกลียด…เกลียดที่สุด ทำไมเขาต้องกลับเข้ามาในชีวิตเธอด้วยนะ“ปะ..เปล่า คุณไม่ได้..”“พอเลยค่ะ ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัว ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลยค่ะ” เธอไม่อยากให้คุณลิ้นจี่รู้ว่าพาคนนอกเข้ามาที่ไร่ แน่ล่ะ งานสมัยนี้หาง่ายที่ไหน แม้เธอมีเงินเก็บแต่ก็ใช่ว่าจะใช้ได้ไม่มีวันหมด“คุณคงทำตามคำขอของนวลไม่ได้” คนตัวโตกว่ารีบปฏิเสธทันที ก่อนจะเสริมต่อว่า“เพราะคุณพักอยู่ที่นี่”“คะ? ตลกล่ะ นี่ที่ไร่ไม่ใช่โรงแรมนะ คุณคิดจะโกหกอะไรก็คิดสักนิด”“คุณไม่ได้โกหก คุณพักที่นี่จริงๆ”“…”“คือ…คุณมาพักกั