หมดเวลาเมียเก็บตก의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

นิกสกลเองก็รีบยกหูโทรหาคนเป็นป้าทันที ระหว่างที่รอสายเสียงรถยนต์ญี่ปุ่นสีขาวสะอาดก็ขับมาจอดต่อท้าย ก่อนที่เจ้าของบ้านหลังเล็กจะเดินปึงปัง ใบหน้าสวยแสนจะเย็นชา เพิ่มเติมคือความรำคาญ“พวกคุณมายืนทำบ้าอะไรตรงนี้”“โถ่ นวล คุณก็นึกว่า..” รณดิษแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจความหมายที่คนตัวเล็กกว่าพูด พลางส่งยิ้มหวานประจบ แต่ก็โดนอดีตเมียเก็บตัดบทด้วยน้ำเสียงรำคาญ“หุบปาก ฉันขี้เกียจฟังคำพูดเพ้อเจ้อ”“นวล...”“รบกวนขยับรถออกด้วยค่ะ แล้วฉันก็ขอร้องคุณเลยนะคะคุณนิก” ประโยคหลังหันไปคุยกับหลานคุณนายลิ้นจี่อย่างเหลืออด“คุณเลิกพาเจ้านายของคุณมาวุ่นวายชีวิตฉันกับลูกสักที ถ้าคุณยังไม่หยุดฉันจะฟ้องคุณป้าของคุณว่าคุณกับเจ้านายคุกคาม”“คุณนวลครับ ผมกับคุณเกลี้ยงมาดีนะครับ” เลขาหนุ่มที่เคยเป็นกาวประสานคนทั้งคู่พยายามประนีประนอม และในอดีตนิกสกลก็เคยให้ความช่วยเหลือเธอหลายครั้ง ดังนั้นอมาวสีจึงมีความเกรงใจอยู่บ้าง“คะ? เพื่อ? จะมาดีมาร้ายฉันก็ไม่สนใจหรอกค่ะ ฉันขอพูดตามตรงนะคะ ฉันกับเขาเราไม่ได้เป็นอะไรกัน..” คนอายุน้อยกว่าพยายามกดอารมณ์ที่กำลังพลุกพล่านรั้นความมีสติให้เหลือมากที่สุด“ซึ่งฉันขอร้องเถอะนะคะ ในฐานะท

ช่วงงานเลี้ยงปีใหม่จึงกลายเป็นเลขาสาวยุ่งวุ่นวายทั้งงานครัว และการจัดสถานที่สำหรับค่ำคืนนี้ ยังดีลูกสาวมีพี่ป้าน้าอาช่วยเลี้ยงอยู่หลายคน โดยเฉพาะ ‘ลุงเกลี้ยง’ ที่เด็กหญิงแก้วใจปลื้มเป็นพิเศษ‘คุณแม่ดูสิคะ น่ารักไหม?’ เด็กน้อยชูพวงกุญแจครอบครัวตุ๊กตากระต่ายน้อยหลากสี บางตัวใส่ชุดไทย บางตัวใส่ชุดปีใหม่สุดแสนจะน่าเอ็นดู‘ใจใจ๋ไปเอามาจากไหนลูก’ ถามทั้งที่หน้าของไอ้เสี่ยเลี้ยงลอยขึ้นมา ริมฝีปากได้รูปสวยอยากขยับสั่งให้ลูกเอาไปคืนเขาซะ ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆ ฉีกยิ้มมีความสุขเธอก็ไม่กล้าขัดใจลูก‘คุณลุงเกลี้ยงให้มาค่ะ มีชุดพี่กระต่ายด้วยนะคะ คุณลุงเกลี้ยงใจดีที่สุดในโลกเลย’ใช่สิ..เล่นเปย์และตามใจขนาดนี้ ลูกของเธอจะติดก็ไม่แปลกไหมคิดดูแม้แต่ยามนี้ลูกสาวก็ขอเข้าไปซื้อของในเมืองกับคุณลุงเกลี้ยงเขาตั้งหน้าตั้งตาทำคะแนนกับลูกสาว โดยเฉพาะการติดสินบนแบบเนียนๆ เนี่ยถนัดนัก บอกตามตรงเธอเบื่อมากจ้าอมาวสีจำต้องอนุญาตท่องไว้เพื่อลูกๆ ขอให้ใจใจ๋มีความสุขเธอทนได้“นวลจ้ะ” ประไพพี่คนงานที่โรงครัวพยายามเรียกเลขาสาวหลายครั้ง จนร่างระหงเผลอสะดุ้ง ก่อนจะส่งยิ้มเหยๆ ไปให้“ค่ะพี่ประไพ มีอะไรกับนวลหรือเปล่

อมาวสีเดินหัวเสียกลับมาช่วยงานต่อ ช่วงนี้อะไรก็คล้ายกับไม่เป็นใจสักอย่าง จริงอยู่ในอดีตเธอเคยมีความฝันอยากเป็นสะใภ้ตระกูลอมรพิทักษ์รมย์ และอยากให้ครอบครัวของเขายอมรับ แต่เมื่อวันที่เขาเดินควงกับอดีตคู่หมั้น เธอก็รู้ได้ทันทีว่าโลกของเธอกับเขานั้นต่างกันเกินไปเธออาจฝืนที่จะเปลี่ยนแปลงเป็นผู้หญิงที่คู่ควรกับเขาได้ แต่มันก็คงจะได้แค่ชั่วคราว หรือไม่ก็จนกว่าความรักที่มีให้เขาหมดลง และใช่ตอนนี้ความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้เขามันหมดสิ้นไปนานแล้วดังนั้นแม้ในบริเวณไร่อากาศจะเย็นสบาย ทว่าเลขาสาวกับรู้สึกร้อนรุ่ม ใบหน้าสวยหวานบึ้งตึงเย็นชาผิดกับบรรยากาศงานรื่นเริงปลายปีโดยสิ้นเชิงจนชายหนุ่มที่เป็นเจ้าของบ้านไร่มีรักที่อยู่ติดกันถึงกับแปลกใจ“นวล” เขาเรียกพร้อมกับส่งยิ้มกว้างจริงใจตาม ประสาชาวไร่ แถมสองไม้สองมือยังถือของขวัญปีใหม่มาฝาก“อ้าว คุณกัน มาได้ยังไงคะ?”“พอดีผมเอาของขวัญปีใหม่มาฝากคุณป้าลิ้นจี่นะครับ แล้วนี่ท่านอยู่ไหม?” พูดพลางชำเลืองไปยังตัวบ้านใหญ่กึ่งสำนักงาน อมาวสีเองก็พยายามเก็บสีหน้าหงุดหงิดก่อนจะส่งยิ้มหวานไปให้“คุณป้าไปทำบุญกับพวกป้าๆ ด้วยกันค่ะ คุณกันเข้ามาคุยในบ้านก่อนไหมคะ” ค

นิกสกลถอนหายใจเฮือกใหญ่ นี่ถ้าไม่ผูกพันในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องในสถาบันเดียวกัน ไปจนถึงอยู่ด้วยกันมาเป็นสิบปี เขาคงลาออกไปนานแล้ว“เอ่อ…คุณเกลี้ยงผมบอกตามตรงนะครับ เวลานี้คุณเกลี้ยงควรเลิกคิดมาก แล้วลุยต่อครับ” อดีตท่านรัฐมนตรีเงียหูฟังคำปลอบโยนปลุกกำลังใจที่แม้จะดูทื่อๆ ทว่าก็พอจะสร้างความหวังเล็กๆ ให้ชีวิตได้อยู่บ้าง“คุณเกลี้ยงจำได้ไหมครับ ตอนเรามาถึงวันแรกๆ คุณนวลมีแต่ไล่ แต่ดูตอนนี้สิครับ คุณนวลยอมให้ใจใจ๋ไปไหนมาไหนกับคุณเกลี้ยงได้”“อืม ก็จริง” อย่างวันนี้นวลยังยอมให้เขาพาลูกสาวไปซื้อของในเมือง มือเล็กที่ถ่ายทอดความอบอุ่นคล้ายจะยังฝังแน่นไม่จาง“ขอบใจมึงนะไอ้นิก กูจะไม่ยอมแพ้ กูจะทำทุกอย่างให้นวลกับลูกให้อภัยกู” คิดได้ดังนั้น ร่างสูงใหญ่จึงรีบสาวเท้าแทรกผู้คนที่กำลังเบียดกันดูคอนเสิร์ต ในขณะที่บนเวทีกำลังม่วนจอย เจ้าก้อนแป้งที่กำลังขี่คอคุณลุงกันนทีกลับดิ้นดุ๊กดิ๊ก“คุณแม่” ใจใจ๋ส่งยิ้มตาหยี ก่อนจะขอเปลี่ยนให้แม่อุ้มแทน อมาวสีย่นจมูก รับตัวเด็กน้อยแนบอก“หนักขึ้นเยอะเลยลูกสาวแม่”“ใจใจ๋ปวดฉี่ค่ะ”“ได้สิลูก เดี๋ยวแม่พาไป” อมาวสีรับคำ ก่อนจะขอตัวกับผู้ชายตัวโตด้านข้าง“ให้พี่ไปเป็นเ

“รออยู่นี่ อย่าไปไหนนะ คุณจะไปช่วยใจใจ๋” ไม่ทันที่เธอจะได้ตอบ ร่างสูงใหญ่คุ้นตาก็วิ่งสับเท้าไปยังทางที่มาในขณะที่แผ่นดินยังไหวโยก แม้จะรู้ที่กว้างตรงนี้ปลอดภัยกว่าแต่ความห่วงลูกมีมากพอที่ให้หญิงสาวพยายามประคองตัวเดินตาม“คุณเกลี้ยงรอนวลด้วย” เสียงหวานตะโกนออกไป ใจเต้นสั่นด้วยความกลัวฮึก..ใจใจ๋หนูต้องไม่เป็นอะไรนะลูก รอคุณแม่ก่อนนะ แม่กำลังไปช่วยหนูแล้วอมาวสีกัดฟันพยายามประคับประคองตนแม้ภาพตรงหน้าคล้ายภาพสั่นไหว ร่างกายเซไปเซมา ก่อนจะหลุดเสียงกรี๊ด หมอบตัวต่ำลงเมื่อเจออาฟเตอร์ช็อกครั้งที่สองสลัดผักเอ๊ย ไม่มีน้ำท่วม ไม่มีน้ำป่าไหลหลากแต่ดันมีแผ่นดินไหว..เอามีดมาแทงเธอเถอะแบบนี้!!โครม....เสียงด้านหน้าดังสนั่นราวกับมีอะไรถล่มลงมา พาให้หัวใจคนเป็นแม่เจ็บปวดจวนคลั่งฮึก...ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับใจใจ๋เธอจะไม่มีวันให้อภัยตนเองเด็ดขาดความกลัวที่จะสูญเสียลูกรุนแรงมาก กว่าจะรู้ตัวอมาวสีก็สับเท้าวิ่งจนแทบลืมหายใจ แม้สมองจะยังสัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวของแผ่นดินที่กำลังเคลื่อนตัว ลมหายใจถี่เร็ว ขาสั่นระริก ก่อนจะมายืนหอบหน้าบ้านกึ่งสำนักงานที่บัดนี้สภาพแทบดูไม่ได้ ความกลัวที่ไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูด