หมดเวลาเมียเก็บตก의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

“อ่ะ เอ่อ..พอดีนวลเห็นคุณเกลี้ยงนอนหลับอยู่ นวลเลยตั้งใจจะปิดเสียงค่ะ” เธออธิบายเสียงอ่อน ใบหน้าหล่อเหลาของเขาราบเรียบติดจะเย็นชาอยู่บ้าง“เอามาให้ฉัน”“ค่ะ” คนตัวเล็กยื่นให้ พร้อมส่งยิ้มหวานไปให้ เขาก้มมองดูมือถือโดยไม่ทันได้สนใจคนข้างกาย“งั้นนวลไปหาอะไรให้คุณเกลี้ยงกินก่อนนะคะ”“อืม” เขารับคำในลำคอตอนที่เธอกำลังเดินออกจากห้องนอนยังทันได้ยินเขาทอดเสียงถึงผู้หญิงอีกคนว่า“ว่าไงครับเกด”เธอไม่ชอบเลย เธอไม่ชอบให้เขาพูดอ่อนโยนแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่น...ในระหว่างที่นวลเพ็ญกำลังเฝ้าหม้อต้มข้าวต้มกุ้งเมนูโปรดของเขา ร่างสูงใหญ่ที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็เดินออกจากห้องนอนด้วยท่าทางค่อนข้างรีบร้อนผิดวิสัย อีกทั้งเหมือนจะลืมเธอเสียสนิท“นั่นคุณเกลี้ยงกำลังไปไหนคะ?” เธอเอ่ยขึ้นอย่างตกใจเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆ เขาก็คล้ายจะจากลาโดยไม่บอกรณดิษก็ชะงักไปชั่วครู่ หัวคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันวันนี้เป็นครั้งที่สองที่นวลใช้คำถามราวกับซักไซ้ ซึ่งเธอก็รู้ว่าเธอ ‘ไม่มีสิทธิ์’“เอ่อ นวลขอโทษค่ะ นวลไม่ตั้งใจจะซักไซ้คุณเกลี้ยง” เธอขอโทษอย่างว่าง่ายและรู้ใจ“อืม”“นวลพึ่งต้มข้าวเสร็จ คุณเกลี้ยงทานเลยไหมคะ” ฝืนส่งยิ้มหว

เธอฝืนส่งยิ้มมุมปากมีมารยาทเล็กๆ ให้กับผู้หญิงที่มากับเขา และแสร้งทำเป็นไม่เห็นผู้ชายตัวโตที่อยู่เคียงข้างการะเกดเองก็ยิ้มตอบอย่างมีมารยาท จนนวลเพ็ญเดินสวนออกไปอย่างคนไม่รู้จัก รณดิษจึงหันมาถามอดีตคนรักเสียงเครียด“เกดรู้จักผู้หญิงคนนั้นเหรอ?”“เปล่าคะ เกดไม่รู้จัก”“แล้วทำไมเธอยิ้มให้เกดล่ะ” เขายังซักไซ้ต่อผิดวิสัย การะเกดเอียงคอมองก่อนจะยกยิ้มคิดเข้าข้างตัวเองว่าเพราะในอดีตที่เธอนอกใจเขา ส่วนหนึ่งก็มาจากที่เขาให้อิสระเธอทุกอย่าง มาครั้งนี้เขาคงจะระแวงแล้วอยากรู้ทุกสิ่งรอบๆ ตัวเธอละมั้ง การะเกดคิดอย่างทะนงตน พร้อมกับส่งยิ้ม และเอื้อมคล้องแขนเขาอย่างเป็นธรรมชาติ“คงยิ้มตามสโลแกนสยามเมืองยิ้มมั้งละค่ะ” การะเกดพูดขำๆ ก่อนจะเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นอย่างไม่ใส่ใจ“เกดขอบคุณเกลี้ยงมากนะ ถ้าเมื่อคืนไม่ได้เกลี้ยงช่วยพาคุณแม่มาโรงพยาบาล เกดคงไม่รู้จะทำยังไงดี” ไม่พอตอนสายของวันเธอโทรร้องขอให้เขามาเยี่ยมที่โรงพยาบาลอดีตคนแรกก็ไม่ปฏิเสธ“งั้นเดี๋ยวเที่ยงนี้ เกลี้ยงอนุญาตให้เกดเลี้ยงข้าวเกลี้ยงสักมื้อได้ไหมคะ?” ประโยคออดอ้อนของเธอ เกือบทำให้รณดิษใจอ่อนรับคำอย่างเคยชิน ทว่าใบหน้าไร้สีเลือดของเมียเ

“เกดแค่จะมาชวนเกลี้ยงทานข้าวกลางวันค่ะ”“…”“หรือเกลี้ยงมีนัดที่อื่น?” คนหน้าสวยเริ่มลังเล เมื่อเห็นเขาเงียบไปน่าแปลก หลังจากที่เรากลับมาเจอกันใหม่ เธอเริ่มอ่านสีหน้าเขาไม่ออกจริงอยู่รณดิษยังเอียงอ่อนผ่อนตามเธอ แต่ในขณะเดียวกันความรู้สึกเหมือนมีอะไรมา ‘กั้น’ ก็ยังคงเข้มข้นรุนแรงหญิงสาวพยายามกดความรู้สึกไม่สบายใจลงไป คิดเพียงแต่ว่าส่วนหนึ่งคงมาจากบาดแผลที่เธอเคยทรยศเขา และเมื่อเขาตอบรับว่าจะกินข้าวด้วย การะเกดจึงหลุดยิ้ม ก่อนที่จะปัดความคิดแย่ๆ ออกจากหัวเธอกุลกุจอไปที่ห้องติดกัน พลางหยิบจานช้อนส้อมที่จำเป็นออกมา แต่ก็ต้องชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นเขายังคงนั่งนิ่งแตกต่างจากรณดิษในอดีตที่จะกุลีกุจอช่วยเหลือทันทีพฤติกรรมที่เหมือนบางช่วงจะเอาใจ แต่บางช่วงกลับเย็นชากลับเป็นตัวกระตุ้นสัญชาตญาณ ‘อยากเอาชนะ’ โดยไม่รู้ตัว เธอไม่เชื่อหรอกว่าคนที่รักกันมาเกือบตลอดทั้งชีวิตจะไม่เหลือเยื่อใยอะไรดีๆ หลงเหลือไว้เลยทว่าการะเกดกลับลืมไปว่าตอนที่ตนทรยศคนรัก..ตัวเธอเองก็ไร้เยื่อใยไม่ต่างกัน“เกลี้ยงคะ มาทานข้าวกันค่ะ” คนหน้าสวยเอ่ยเอาใจเมื่ออาหารถูกจัดเรียงไว้จนเรียบร้อยรณดิษยิ้มรับสุภาพ ก่อนจะหย่อน

“ได้ค่ะ เดี๋ยวนวลทำให้ คุณเกลี้ยงไปนั่งรอก่อนเถอะค่ะ ในครัวมันร้อน”“ขอกอดเมียหน่อยไม่ได้หรือไง? ไม่เจอกันตั้งหลายวัน”“...”“แถมเมียไม่ยอมโทรหาด้วย” ตัดพ้อหวังสาวเจ้าจะรีบเอาใจ ทว่าก็เป็นครั้งแรกอีกที่เจ้าหล่อนใช้ความนิ่งเป็นเครื่องมือความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ พาให้รณดิษไม่สบายใจอยู่บ้าง“นวล”“คะ?”“ทำไม..เอ่อ” อยากถามเธอว่ากำลังงอนเขาอยู่ไหม? แต่อีโก้ในตัวก็ดันสูงกว่า ชายหนุ่มจึงเลือกจะคลายอ้อมกอดในทันที“ช่างเถอะ คุณไปรอด้านนอกนะ”“ค่ะ” เธอยังรับคำเสียงอ่อนรณดิษขยับตัวไปนั่งตรงบาร์กลางห้อง หัวคิ้วขมวดยุ่ง อาจเพราะอยู่ในสายการเมืองมานานจึงติดอ่านสีหน้าคน มีบางอย่างในตัวนวลเพ็ญที่เปลี่ยนไป ทว่าพอเจ้าหล่อนส่งยิ้มหวานพร้อมกับถือจานเข้ามาชายหนุ่มก็ลืมความรู้สึกแปลกๆ เสียสนิท“กินตอนร้อนๆ นะคะ” เธอพูดขณะวางจานบนโต๊ะรณดิษรับคำในลำคอ ดวงตาคมเฉียงขึ้นหลุบลงราวกับช่วงหลายวันมานี้ไม่ได้เกิดสงครามเย็นระหว่างกัน นวลเพ็ญเองก็ไม่ได้ซักอะไรเพิ่ม เธอเพียงแต่ยื่นน้ำเย็นมาให้“แล้วนวลกินอะไรมาล่ะ” ถามขึ้นก่อนอย่างระมัดระวังไม่ได้ตั้งใจง้อ ก็แค่ไม่ชอบบรรยากาศชวนอึดอัด..“นวลทานก๋วยเตี๋ยวจากด้านนอกมาแล

คิดได้ดังนั้น หญิงสาวจึงกัดฟันเข้าหนึ่งในร้านแบรนด์เนมที่นิยมที่สุดร้านหนึ่ง เวลานี้มีลูกค้ากำลังเลือกซื้อกระเป๋าอยู่บางตา นวลเพ็ญพยายามกดความตื่นเต้นไว้ในอกเอาน่า ทุกคนต้องมีครั้งแรกทั้งนั้นแหละ ก็แค่ใช้เงินทีละหลายๆ แสนเอง นวลเพ็ญเธอทำได้!เมื่อพนักงานคนหนึ่งเห็นลูกค้าเข้ามาใหม่จึงรีบเสนอตัวเข้ามาต้อนรับทันที“สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิง วันนี้สนใจสินค้าตัวไหนดีคะ?” เสียงอ่อนหวานของสองสาวที่ลอบประเมินมูลค่าเต็มไปด้วยความนอบน้อม“พอดี ฉันมาดูกระเป๋า กับชุดไปทำงานนะคะ”“อุ้ย คุณผู้หญิงมาได้เวลาพอดี ตอนนี้ทางแบรนด์เรามีรุ่น limited เข้ามาใหม่ด้วยค่ะ คุณผู้หญิงสนใจจะลองดูก่อนไหมคะ?”“โอเคค่ะ” นวลเพ็ญยิ้มรับคำ ระหว่างที่รอก็เดินดูเสื้อผ้าใส่ไปทำงานไปพลางๆแม้รณดิษอยากให้เธอทำงานประเภทจัดซื้อ แต่ความฝันที่ตั้งใจว่าอยากจะเป็น ‘ผู้ช่วย’ เขายังคงอยู่ ดังนั้นช่วงที่ผ่านมาใบสมัครงานที่ร่อนไปจึงมีแต่ตำแหน่งเลขา และผู้ช่วยเลขาก็ถือเป็นโชคดีที่บริษัทพัฒนาอสังหาที่กำลังมาแรงที่สุดในยุคนี้กำลังเปิดรับสมัครตำแหน่งผู้ช่วยเลขาพอดี ระหว่างที่กำลังคิดว่าจะเลือกเสื้อผ้าสวมใส่วันแรกยังไงดี สายตาก็เหลือบไปเห็นน