บททั้งหมดของ ยั่วรักอาจารย์เถื่อน: บทที่ 11 - บทที่ 20

เช้าวันใหม่...แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นพร้อมกับเสียงถอนหายใจเบา ๆ ของร่างเล็กที่เพิ่งลืมตาตื่นจากนิทรา ปิ่นพลิกตัวบิดขี้เกียจบนเตียงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างอารมณ์ดี ความมึนหนักในหัวหายไปเกือบหมด อาการไข้จากเมื่อวานแทบไม่เหลือแล้ว มีเพียงความรู้สึกสดชื่นที่อบอวลอยู่ในอก“เช้านี้สดชื่นดีจัง...” เธอพึมพำกับตัวเองพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าร่างเล็กลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองอย่างกระฉับกระเฉง เสียงน้ำจากฝักบัวไหลกระทบพื้นกระเบื้องดังคลอไปกับเสียงฮัมเพลงเบา ๆ ของเธอ วันนี้เธออารมณ์ดีเป็นพิเศษหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว เธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เดินมาหยุดยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ปิ่นยืนพิจารณาตัวเองในกระจกอยู่นาน ก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าและหยิบชุดนักศึกษาที่ต่างจากเดิมออกมา เธอเลือกเสื้อนักศึกษารัดรูปจับคู่กับกระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย เพิ่มความมั่นใจด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา เธอแต่งหน้าเบา ๆ แต่เน้นที่ดวงตาให้ดูมีเสน่ห์มากขึ้น ผมยาวถูกรวบครึ่งศีรษะอย่างเรียบร้อย เธอฉีดน้ำหอมกลิ่นโปรดที่ให้กลิ่นอ่อน ๆ ผ

คลับอินเว่อร์..คลับอินเว่อร์ตั้งอยู่ริมถนนเส้นหลักของย่านชานเมือง ไม่ไกลจากใจกลางกรุงเทพมากนัก แต่ก็ไกลพอให้ผู้คนรู้สึกเหมือนหลุดออกจากความวุ่นวายของโลกจริงเสียงเพลงหนัก ๆ จากดีเจดังไปทั่วคลับ แสงไฟสีม่วงสลับแดงกะพริบวูบวาบไปทั่ว ทำให้ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนหลุดเข้าไปอีกโลกหนึ่ง โลกที่เต็มไปด้วยอิสระ กลิ่นผสมของน้ำหอมและแอลกอฮอล์ลอยปะปนอยู่ในอากาศจาง ๆสาว ๆ ที่แต่งตัววาบหวิวกำลังยืนเต้นกันอย่างสนุกสนานบนฟลอร์ ส่วนหนุ่ม ๆ ก็ยืนยิ้มพราวตามโต๊ะรอบ ๆ เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยดังแข่งกับเสียงเพลงอย่างไม่มีใครเกรงใจใครชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำแขนเสื้อพับถึงข้อศอก บวกกับนาฬิกาเรือนแพง ๆ ที่อยู่บนข้อมือของเขา เรียกสายตาจากสาว ๆ ได้เป็นอย่างดี รูปหล่อ บ้านรวย เอาอะไรมาที่สาว ๆ จะไม่ชอบ“มันมาโน้นแล้ว” เสียงเรียบเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นบุคคลที่รออยู่เดินเข้ามาแล้ว“มานานยัง” ภีมเอ่ยขึ้นทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะ“สักพักได้” เลย์ เจ้าของไร่องุ่นร้อยไร่ กับโรงงานผลิตไวน์ส่งออกต่างประเทศ เขาเป็นพี่ชายของลินเพื่อนสนิทของปิ่น“แล้วมึงอะว่างเหรอ” ภีมหันไปเอ่ยถามพี่ชายของตัวเองที่นั่งเ

ภีมขับรถด้วยความเร็วคงที่บนถนนที่เริ่มว่างเปล่า เสียงเครื่องยนต์ที่เคยดังคล้ายจะระเบิดตอนนี้ลดระดับลงเหลือเพียงเสียงหึ่ง ๆ ที่กลมกลืนไปกับความมืดมิดภายนอกรถ เขาไม่ได้เปิดเพลง ไม่แม้แต่จะเอ่ยอะไรอีกหลังจากที่เธอสงบลงปิ่นมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกข้าง ๆ เพียงครู่เดียวก่อนที่เธอจะหันกลับมามองคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ถนน แต่เธอก็รู้ดีว่าสายตาคู่นั้นรับรู้ถึงทุกการเคลื่อนไหวของเธอเธอเอนหลังพิงเบาะรถ ปล่อยให้ความคิดวิ่งวนอยู่ในหัว มือเล็ก ๆ ประสานกันบนตัก กระโปรงตัวจิ๋วตอนนี้ยับยู่ยี่จากแรงดึงเมื่อครู่ ทิ้งร่องรอยของการต่อต้านที่ไร้ผลไว้ให้ดูต่างหน้า“หายโกรธหรือยังคะ?” เธอตัดสินใจทำลายความเงียบในที่สุด น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาราวกับอากาศภีมไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จนกระทั่งไฟแดงข้างหน้าทำให้เขาต้องชะลอรถ เขาเหยียบเบรกช้า ๆ แล้วหันมามองเธอเป็นครั้งแรกหลังจากที่เธอสงบลง แสงจากไฟจราจรสีแดงส่องกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขา ทำให้เงาของความดุดันดูคมเข้มขึ้น“ไม่ได้โกรธ” เขาตอบสั้น ๆ“เหรอคะ?” เธอเลิกคิ้วสูงเอ่ยถาม “แล้วนี่อาจารย์จะพาหนูไปไหนคะ?”เขาไม่ตอบคำถามเธอ แต่เลื่อน

“ถ้ายังดื้อต่อหน้าคนอื่นอีก... เธอรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” ภีมเตือนเสียงนุ่ม พลางใช้มือลูบไล้เส้นผมของเธอเบาๆปิ่นรู้สึกถึงความร้อนผ่าวขึ้นมาบนใบหน้าเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของเขา เธอพยายามจะช้อนสายตาขึ้นมองเขา เธอยังไม่ทันได้เอ่ยพูดอะไร เขาก็เอ่ยพูดขึ้นมาเสียก่อน“ไม่ต้องพูดมาก” เขาว่า “รู้ว่าต้องทำตัวยังไงก็พอ”ปิ่นพยักหน้าเล็กน้อย แล้วซุกใบหน้าลงกับอกอุ่น ๆ ของเขาอีกครั้งอย่างออดอ้อน ภีมกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกราวกับต้องการยืนยันการครอบครอง“ฉันหิวแล้ว” ภีมเปลี่ยนเรื่องอย่างฉับพลัน “อยากกินอะไร”“อยากกินอาหารฝีมืออาจารย์ค่ะ” ปิ่นตอบอย่างรวดเร็วภีมหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่อบอุ่นจนเธอรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากแผงอกของเขา“ฉันทำได้แค่ไข่เจียวกับข้าวต้ม” เขาตอบ“เอาข้าวต้มค่ะ” เธอยิ้ม “ปิ่นอยากให้อาจารย์ดูแล”ภีมลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้าๆ แล้วใช้มือคว้าผ้าห่มผืนหนามาคลุมร่างเล็กของเธอไว้ถึงคอ“นอนรออยู่ตรงนี้ ห้ามลุกไปไหน” เขาสั่งเสียงดุ แล้วกดจูบเบาๆ ที่หน้าผากของเธอปิ่นพยักหน้าอย่างว่าง่าย เธอซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนใหญ่ สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ติดอ

มหาวิทยาลัย...ภีมมาถึงมหาวิทยาลัยทันเวลาก่อนการประชุมคณะกรรมการชุดใหญ่จะเริ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย การประชุมดำเนินไปอย่างเข้มข้นเกี่ยวกับโครงการวิจัยใหม่และการจัดสรรงบประมาณสำหรับงานสัมมนาที่จะมาถึง ภีมสวมบทบาทของศาสตราจารย์หนุ่มผู้เฉียบขาดและสุขุมได้อย่างไร้ที่ติ ไม่มีใครสามารถจับพิรุธได้ถึงความวุ่นวายทางอารมณ์ที่เขากำลังเผชิญอยู่การประชุมกินเวลานานเกือบสองชั่วโมง เมื่อสิ้นสุดลง ทุกคนก็เริ่มเก็บเอกสารและแยกย้ายกันออกจากห้อง ภีมไม่ได้รีบร้อนเหมือนคนอื่น ๆ เขานั่งเอนหลังบนเก้าอี้ตัวใหญ่ปลายโต๊ะประชุมอย่างเงียบงัน ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยร่องรอยของความเคร่งเครียดและความไม่พอใจที่ยังคงติดค้างมาจากเรื่องราวที่บ้านใหญ่คุณหญิงพิมภา... คู่หมั้น... ปิ่น... คำเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเขาเป็นระเบียบ เขาต้องหาทางแก้ปัญหานี้อย่างเร่งด่วน โดยที่ไม่ทำให้ปิ่นต้องมาเดือดร้อนไปด้วยภีมหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่มีรูปถ่ายของคุณไอซ์วางอยู่บนโต๊ะ เขามองภาพนั้นอย่างพิจารณา หญิงสาวในภาพสวยงามสง่าตามมาตรฐานสังคมชั้นสูง แต่สำหรับเขา... มันว่างเปล่าในขณะที่ความคิดกำลังจมดิ่งกับปัญหาใหญ่ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มื