17

“ถ้ายังดื้อต่อหน้าคนอื่นอีก... เธอรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” ภีมเตือนเสียงนุ่ม พลางใช้มือลูบไล้เส้นผมของเธอเบาๆ

ปิ่นรู้สึกถึงความร้อนผ่าวขึ้นมาบนใบหน้าเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของเขา เธอพยายามจะช้อนสายตาขึ้นมองเขา เธอยังไม่ทันได้เอ่ยพูดอะไร เขาก็เอ่ยพูดขึ้นมาเสียก่อน

“ไม่ต้องพูดมาก” เขาว่า “รู้ว่าต้องทำตัวยังไงก็พอ”

ปิ่นพยักหน้าเล็กน้อย แล้วซุกใบหน้าลงกับอกอุ่น ๆ ของเขาอีกครั้งอย่างออดอ้อน ภีมกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกราวกับต้องการยืนยันการครอบครอง

“ฉันหิวแล้ว” ภีมเปลี่ยนเรื่องอย่างฉับพลัน “อยากกินอะไร”

“อยากกินอาหารฝีมืออาจารย์ค่ะ” ปิ่นตอบอย่างรวดเร็ว

ภีมหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่อบอุ่นจนเธอรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากแผงอกของเขา

“ฉันทำได้แค่ไข่เจียวกับข้าวต้ม” เขาตอบ

“เอาข้าวต้มค่ะ” เธอยิ้ม “ปิ่นอยากให้อาจารย์ดูแล”

ภีมลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้าๆ แล้วใช้มือคว้าผ้าห่มผืนหนามาคลุมร่างเล็กของเธอไว้ถึงคอ

“นอนรออยู่ตรงนี้ ห้ามลุกไปไหน” เขาสั่งเสียงดุ แล้วกดจูบเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ

ปิ่นพยักหน้าอย่างว่าง่าย เธอซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนใหญ่ สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ติดอ