บททั้งหมดของ ยั่วรักอาจารย์เถื่อน: บทที่ 31 - บทที่ 40

เข้าวันรุ่งขึ้น...แสงอาทิตย์ยามเช้าทอประกายอ่อนโยนผ่านม่านที่เปิดอยู่ ปลุกให้เธอและเขาค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของกันและกัน ความเงียบสงบโอบล้อมทั้งสองไว้ชั่วขณะ ก่อนที่เสียงโทรศัพท์มือถือจะดังขึ้น เป็นสัญญาณเตือนว่า.. ถึงเวลากลับไปทำหน้าที่แล้วครืด...เป็นเสียงโทรศัพท์ของภีม เขาเอื้อมมือมาหยิบโทรศัพท์ ก่อนจะกดรับสายโดยที่ไม่ได้มองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ“ฮัลโหลครับ”(พูดเพราะจังเลยครับไอ้สัส!) น้ำเสียงกวนประสาทจากปลายสายดังสวนกลับมาทันที“ไอ้เหี้ยเลย์” ภีมสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ เพียงแค่ได้ยินเสียงก็รู้ได้ทันทีว่าปลายสายคือใคร(ครับ!)(กูเอง)“มีอะไร?”(รีบกลับมาทำหน้าที่ด้วยครับอาจารย์ อย่าทำตัวเป็นเด็ก ทิ้งการทิ้งงาน) น้ำเสียงของเลย์เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย“เออ!”“รู้แล้ว”“กลับวันนี้แหละ”(โอเคครับ) ปลายสายเอ่ยจบก็ตัดสายไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้ภีมได้โต้ตอบอะไรอีกภีมยันตัวลุกขึ้นนั่งเล็กน้อย แล้วหันไปมองปิ่นที่นอนกะพริบตาปริบ ๆ อยู่ข้างกาย เขายื่นมือไปลูบผมเธอเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน“ถึงเวลาที่ต้องกลับไปสู้ต่อแล้วครับ”ปิ่นยิ้มรับทันที ดวงตาของเธอบ่งบอกถึง

13:00 น.ปิ่นกับลินเดินไปยังอาคารคณะเพื่อเข้าห้องเรียนสำหรับวิชาที่ลงเรียนร่วมกันห้องเรียนขนาดใหญ่เต็มไปด้วยนักศึกษาจำนวนมากที่กำลังจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างจอแจ ปิ่นกับลินเลือกที่นั่งแถวกลางค่อนไปด้านหลังเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาที่จับจ้อง แต่นั่นก็ยังรู้สึกได้ถึงการซุบซิบและสายตาหลายคู่ที่มองตามมาตั้งแต่หน้าประตู“มึงว่าเรื่องที่โรงอาหารมันกระจายไปเร็วแค่ไหนวะ?” ลินกระซิบถาม“น่าจะเร็วมาก” ปิ่นตอบเสียงเบา “แต่ช่างมันเถอะ ทำให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็พอ”ประตูห้องเรียนถูกเปิดออกอีกครั้ง อาจารย์ภีมก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าและท่าทางที่ดูเป็นปกติที่สุดในบทบาทของอาจารย์ผู้สอน ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบห้องอย่างเป็นธรรมชาติ และหยุดอยู่กับปิ่นเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนจะกลับไปให้ความสนใจกับเอกสารในมือภีมดูเป็นมืออาชีพอย่างไม่มีที่ติ เขาเริ่มการบรรยายในหัวข้อที่น่าสนใจ ทำให้นักศึกษาส่วนใหญ่กลับไปให้ความสนใจกับเนื้อหาในชั้นเรียน“วันนี้อาจารย์เน้นเนื้อหาที่เข้าใจง่ายนะครับ หวังว่าทุกคนคงจะเรียนอย่างตั้งใจ” ภีมเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง เขากวาดสายตามองนักศึกษาทุกคน ก่อนที่จะมีเสียงนักศึกษาสาวดังขึ้นแทร

กระดุมเม็ดแรกหลุดออก ตามมาด้วยเม็ดที่สอง ภีมไม่ได้เร่งรีบ แต่ทุกการสัมผัสของเขามันทำให้ปิ่นรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่เพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ ปิ่นพยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขา“เสื้อนักศึกษาตัวนี้... มันรัดรูปมากครับ” ภีมกระซิบที่ข้างหูเธอขณะที่เขากำลังปลดกระดุมเม็ดสุดท้าย “ต่อจากนี้ไปพี่จะดูแลหนูไม่ให้คลาดสายตาเลยครับ”เมื่อเสื้อถูกปลดออก ภีมก็ค่อย ๆ เลื่อนมือไปโอบรอบเอวเธอไว้ ปิ่นสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดที่หนักแน่นและเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของของเขา“ปิ่นรู้ไหมว่าพี่มีความสุขแค่ไหนที่เราได้อยู่ด้วยกันแบบนี้” ภีมเอ่ยด้วยเสียงที่จริงใจ“หนูก็มีความสุขค่ะ” ปิ่นตอบอย่างแผ่วเบา “แต่พี่ภีมก็ยังเป็นอาจารย์ที่เอาแต่ใจที่สุดในโลกอยู่ดี”ภีมหัวเราะในลำคออย่างพอใจกับคำบ่นที่แสนน่ารักของเธอ“พี่รักหนูนะครับ” เขาบอกรักเธออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยคำพูดนั้นทำให้หัวใจของปิ่นเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเงยหน้ามองเขา แล้วส่งรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักกลับไปให้“หนูก็รักพี่ภีมค่ะ”เพียงเท่านั้น ภีมก็โน้มตัวลงมาจูบเธออีกครั้ง คราวนี้เป็นจูบที่เต็มไปด้วยคำมั่นสัญญาและแรงปรารถนาที่ไม่สามารถซ่อนเร

หลายอาทิตย์ผ่านไป...ความสัมพันธ์ระหว่างปิ่นและภีมก็ยิ่งทวีความแนบแน่นมากขึ้นเรื่อย ๆ ภีมทำตามคำพูดอย่างเคร่งครัด เขามักจะขับรถไปส่งปิ่นที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเองในตอนเช้า และวันไหนที่เขาไม่มีคลาสสอน เขาก็จะมารอรับเธอที่ลานจอดรถเหมือนอย่างเคย ชุดนักศึกษาใหม่ที่ภีมเลือกให้ก็ทำให้ปิ่นดูเรียบร้อยและเซฟขึ้นมากตามความต้องการของเขา ส่วนแหวนทองคำขาววงเล็กที่นิ้วนางข้างซ้ายของปิ่นก็เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยถอดเลยแม้แต่วินาทีเดียววันนี้เป็นวันจันทร์ ปิ่นมีคลาสเรียนแต่เช้าตรู่ ภีมขับรถมาส่งเธอที่ลานจอดรถตามปกติ แต่ในระหว่างที่เธอกำลังจะก้าวเท้าลงจากรถ ปิ่นก็เริ่มรู้สึกไม่สบายตัวความรู้สึกแปลก ๆ และอาการเริ่มต้น“อึก…” ปิ่นยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที สีหน้าของเธอซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด“หนูเป็นอะไรครับ?” ภีมถามเสียงห่วงใย“อึก... พี่ภีมคะ หนู... เวียนหัว” ปิ่นตอบเสียงแผ่ว “แล้วก็คลื่นไส้มากเลยค่ะ”ภีมรีบปลดเข็มขัดนิรภัยของเธอออก แล้วใช้มือประคองศีรษะของเธอไว้“เดี๋ยวครับใจเย็น ๆ หายใจเข้าลึก ๆ”ปิ่นพยายามควบคุมอาการ แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งรู้สึกปั่นป่วนในช่องท้อง เธอรีบคว้าถุงกระดาษที่วางอยู่ข้างเบาะ ก่

ภีมนั่งนิ่งมองร่างเล็กที่หลับตาพริ้มอยู่แบบนั้นอยู่นานหลายนาที แสงแดดเข้ม ๆ จากนอกห้องเล็ดลอดผ่านม่านบาง ๆ มาตกกระทบใบหน้าหวานของเธอ ทำให้เขามองเห็นเค้าโครงหน้าของเธอได้อย่างชัดเจนเขาใช้ปลายนิ้วไล้เบา ๆ ไปตามกรอบหน้าของปิ่น ก่อนจะเลื่อนลงไปหยุดที่แหวนเพชรเม็ดงามที่เพิ่งสวมให้ ความรู้สึกตื้นตันใจถาโถมเข้ามาจนจุกแน่นในอก เขารักผู้หญิงคนนี้และรักลูกมากถึงขนาดที่พร้อมจะทำสงครามกับโลกของแม่ทั้งใบเพื่อปกป้องเธอไว้“พี่จะไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายหนูได้หรอกครับ” ภีมกระซิบแผ่วเบาเขามั่นใจแล้วว่าการตัดสินใจที่รวดเร็วและเด็ดขาดของเขาเป็นสิ่งที่ถูกต้อง การเตรียมการแต่งงานอย่างลับ ๆ การลาเรียนของปิ่น และการมีทีมคุ้มกันที่ไว้ใจได้ คือสิ่งที่จำเป็นที่สุดในตอนนี้ภีมรู้ดีว่าปิ่นกับลูกคือชีวิตของเขาแล้ว เขาไม่สามารถจินตนาการถึงชีวิตที่ไม่มีเธออยู่เคียงข้างได้เลยเขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินออกมาที่ห้องทำงานที่อยู่ติดกับห้องนอน เพื่อเปิดคอมพิวเตอร์และจัดการงานบางอย่างที่ค้างคาอยู่ เพื่อไม่ให้มีผลกระทบกับงาน กับอาชีพอาจารย์ของเขาภีมนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานอยู่สักพักใหญ่ ๆ ก่อนที่เขาจะเผลอห