บททั้งหมดของ ยั่วรักอาจารย์เถื่อน: บทที่ 21 - บทที่ 30

“คุณเองก็ควรเชื่อใจในความรักของตัวเองด้วยนะคะ” เธอเอ่ยย้ำขึ้นอีกครั้ง ด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร“ขอบคุณนะครับ” ภีมเอ่ยขอบคุณด้วยรอยยิ้มไอซ์ยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอวางแก้วไวน์ลงแล้วเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แววตาของเธอเต็มไปด้วยความฉลาดและเป็นมิตร“ฉันเข้าใจค่ะคุณภีม” ไอซ์เอ่ย “เพราะฉันก็อยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายกัน การถูกผู้ใหญ่บีบให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักมันเป็นเรื่องที่น่าอึดอัดมากจริง ๆ”“ปัญหาตอนนี้คือแม่ของผม ท่านไม่ยอมถอยง่าย ๆ และท่านขู่จะเล่นงานคนที่ผมรัก”“ส่วนคุณพ่อคุณแม่ของฉัน ท่านก็หวังสูงกับการเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจครั้งนี้มาก” ไอซ์เอ่ยเสริม “การที่เราบอกว่าไม่เฉย ๆ อาจจะทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย โกรธและหาทางจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้เราลำบากยิ่งขึ้นไปอีก”“คุณพูดถูกครับ”“ถ้าอย่างนั้น...” ไอซ์เริ่มเสนอแผนการ “ทำไมเราไม่สร้างภาพให้ผู้ใหญ่เห็นล่ะค่ะ”“สร้างภาพ?” ภีมทวนคำ“ใช่ค่ะ” ไอซ์เริ่มอธิบาย “เราแกล้งทำเป็นว่าเรากำลังคบหากันและดูใจกันอยู่ และเราก็ทำแบบนั้นไปเรื่อย ๆ จนกว่าผู้ใหญ่จะเชื่อว่าเราเข้ากันไม่ได้จริง ๆ”“คุณหมายถึง.. เราจะต้องแสดงเป็นคู่รักต่อหน้าพวกเขา?” ภีมมองเธออย่างพิ

คำถามนี้ของปิ่นแทบจะทำให้เขาใจอ่อน แทบจะทำให้เขาอยากพาเธอกลับตอนนี้เลยก็ว่าได้ อยากขังเธอไว้ในห้อง ขังเธอเอาไว้กับเขา แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่เห็นแก่ตัวขนาดนั้น“ลิน” ภีมเรียกชื่อลูกศิษย์อีกคนด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวและเฉียบขาด “พาเพื่อนหนูกลับไปเดี๋ยวนี้”ลินมองภีมด้วยความหวาดกลัวต่อสายตาที่ดุดันของเขา เธอกำลังจะตอบกลับไป แต่ปิ่นก็ตัดหน้าพูดขึ้นมาก่อน“ตอบหนูสิคะอาจารย์” ปิ่นร้องขอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “หนูทำอะไรที่ไม่ถูกใจคุณหรือเปล่า”ความวุ่นวายรอบตัวดูเหมือนจะจางหายไป มีเพียงเสียงเพลงที่ดังอื้ออึงในหูของภีม เขาจ้องมองปิ่นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความรัก ความห่วงใย และความเจ็บปวดจากการต้องปฏิเสธเธอ“เรื่องของผม” ภีมตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาจงใจใช้สรรพนามที่ห่างเหิน “คุณไม่มีสิทธิ์มาถามเรื่องส่วนตัวของอาจารย์”คำพูดนี้บาดลึกเข้าไปในใจของปิ่น เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเริ่มเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา เธอค่อย ๆ คลายมือออกจากคอเสื้อของหมอภูมิ“ขอโทษค่ะ” ปิ่นพูดเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด แล้วพยายามลุกขึ้นยืน แต่ก็โซเซจนเกือบจะล้มพรึ่บ

รุ่งเช้า...ภีมตื่นขึ้นมาเพราะแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เขาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อมองคนที่อยู่ในอ้อมแขน ปิ่นยังคงหลับอยู่ ใบหน้าของเธอสงบและสวยงามในยามเช้าเขามองนาฬิกาบนหัวเตียง เกือบเก้าโมงเช้าแล้วภีมค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออกอย่างเบามือที่สุด เขาจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู มีข้อความและสายที่ไม่ได้รับจำนวนมากจากเลย์และหมอภูมิ แต่เขาเลือกที่จะไม่สนใจรับรู้ครับ! แต่กูไม่รับเรื่อง!ดวงตาคมหันกลับมาคงจับจ้องไปที่ปิ่น ใบหน้าอ่อนหวานของเธอยังคงหลับใหลอย่างเป็นสุข ริมฝีปากอิ่มเผยอเล็กน้อยรับอากาศยามเช้า แสงแดดสีทองสาดกระทบผิวเนียนละเอียดของเธอ ภีมอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลงไปประทับรอยจูบแผ่วเบาบนหน้าผากมนเป็นการปลุกอย่างนุ่มนวล แต่ปิ่นก็เพียงแค่ขยับตัวซุกเข้าหาหมอนใบใหญ่โดยไม่ตื่น“ฝันดีขนาดนั้นเลยเหรอครับ” ภีมพึมพำเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปาก เขาจัดผ้าห่มให้คลุมร่างเธออย่างเรียบร้อยราวกับไม่อยากให้ความงดงามนี้ต้องถูกรบกวนแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วหันกลับมามองที่เตียงอีกครั้ง เพียงครู่เดียวเท่านั้นเขาก็หันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปภีมใช้เวลาไม่นานในการช

“แกจำคำพูดฉันไว้นะภีม” คุณหญิงพิมภาพูดเสียงต่ำ คล้ายกับคำสาปแช่ง “ถ้าแกดื้อรั้นเลือกผู้หญิงคนนี้แกกับมันจะไม่มีวันได้อะไรจากตระกูลพิมภาเลยแม้แต่สตางค์แดงเดียว! แล้วแกก็จะได้เห็นเองว่าความรักของแกมันจะพากันไปได้ไกลแค่ไหน!”“ผมไม่ต้องการอะไรจากตระกูลนี้อีกแล้วครับ ถ้ามันหมายถึงการที่ผมต้องทิ้งเธอไป” ภีมมองเข้าไปในดวงตาของแม่ด้วยความเจ็บปวด เขาหันกลับมาหาปิ่นที่นั่งน้ำตาเอ่อคลออยู่ เขาดึงเธอขึ้นยืนเบา ๆ แล้วโอบไหล่เธอไว้ “เราไปกันเถอะครับ”“เดี๋ยวค่ะ” ปิ่นรั้งมือหนาเอาไว้ ก่อนจะหันไปมองหน้าคุณหญิงพิมภาเล็กน้อย “หนูไม่รู้นะคะว่าคุณเอาอะไรวัดในตัวของลูกสะใภ้”“ปิ่น” ภีมเอ่ยเรียกชื่อเสียงเบา“หนูขอพูดนะคะ พี่พูดปกป้องหนูมามากพอแล้ว” ปิ่นเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตา “ใช่ค่ะ หนูเป็นแค่เด็กธรรมดาคนหนึ่ง”“เป็นแค่เด็กชาวสวน พ่อแม่ทำสวนส้ม เงินมีไม่มากพอหรอกค่ะ แต่ความสุขมีเยอะกว่าคุณแน่นอน หนูไม่ต้องการอะไรจากพี่ภีมเลยสักอย่างเดียว คุณไม่ต้องให้อะไรเขาก็ได้นะคะ หนูเลี้ยงได้ค่ะเพราะบ้านหนูรวยความสุข ต่อให้เขาไม่มีเงิน หนูก็จะอยู่กับเขาค่ะ หนูกับเขามีความสุขมากค่ะ แล้วคุณมีไหมคะ?”“...” คุณหญิงพ

จูบของเขาทำให้ลมหายใจของปิ่นติด ๆ ขัด ๆ ร่างเล็กเริ่มร้องประท้วงเล็กน้อย เพราะเธอหายใจไม่ทัน จูบที่เขามอบให้มันรุนแรงเกินไปที่เธอจะรับไหว เธอยังไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจเลยด้วยซ้ำ“อื้ออ...” เธอพยายามดันเขาออกเล็กน้อย จนในที่สุดเขาก็ยอมผละออกจากริมฝีปากเธอ “หนูหายใจไม่ทัน”“อ่อนหัด” ภีมเอ่ย“พี่ภีม!” เธอขึงตาใส่เขาทันที“ฮ่า ๆ ขอโทษครับ”“หนูไม่ได้อ่อนหัดค่ะ หนูแค่ยังไม่ได้ต้องตัวเลย” เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง แววตาเธอก็จริงจังเช่นกัน“เหรอ?” ภีมเลิกคิ้วสูง“หนูสามารถทำให้อาจารย์คลั่งได้นะคะ” เธอเอ่ยพร้อมยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย“หึ! เอาสิ อาจารย์..จะรอคลั่งนะครับ” ภีมเอ่ยตอบกลับด้วยท่าทีที่เจ้าเล่ห์ไม่ต่างกัน“รอเลยค่ะ” ปิ่นเอ่ย ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปเธอเดินหายออกไปได้ไม่นาน เธอก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับหนังยางสีดำที่อยู่ในมือหนึ่งเส้น เธอจับผมรวบเข้าหากันทุกเส้นก่อนจะใช้หนังยางสีดำมัดเป็นจุกเอาไว้ที่กลางหัวทันทีที่เธอมัดผมเสร็จแล้ว เธอก็เดินเข้าไปใกล้ ๆ ภีมมากขึ้น ก่อนที่จะดันร่างใหญ่ให้ติดกับอ่างล้างหน้า มือเล็กยกขึ้นมาวางลงที่ใบหน้าคมอย่างเบามือ เธอใช้มือลูบไล้ตามกรอบหน้าเ