Todos os capítulos de รักของเพื่อน toxic love ( set เพื่อนรัก 4 คู่ ): Capítulo 11 - Capítulo 20

เช้าวันต่อมามิราแต่งตัวแล้วออกมายืนรอผู้เป็นพ่อที่หน้าคอนโด เหมือนกับที่ออกมายืนรอคชามารับไปมหาวิทยาลัยทุกวันสักพักพ่อของเธอก็ขับรถมาจอดตรงหน้า"เกือบช้านะคะคุณพ่อ""ขอโทษครับลูกสาว พอดีว่าไม่ค่อยชินเส้นทางน่ะ""บอกแล้วว่าให้มิราไปเองจะดีกว่า""แต่พ่ออยากไปส่งมากกว่าไง""รีบไปเถอะค่ะมิราไม่อยากไปสาย""ครับ"พ่อของเธอขับรถไปส่งเธอที่มหาลัย และเดินลงไปพร้อมกับเธอด้วย"คุณพ่อจะลงมาทำไมคะ?""จะไปทำความรู้จักกับเพื่อนของเราน่ะ อยากรู้ว่ามีกันกี่คนชื่ออะไรกันบ้าง""...." เธอเดินคู่กับผู้เป็นพ่อไปอย่างเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งไปถึงกลุ่มเพื่อนของเธอที่กำลังนั่งพูดคุยกันอยู่"พวกแก""หือ...""นี่พ่อฉันเอง เขาอยากมาเจอพวกแกทุกคนน่ะ""สวัสดีค่ะคุณพ่อ" พะพิม ริตา และขนมลุกขึ้นยกมือไหว้พ่อของมิราด้วยความร้อนรนและตกใจ"สวัสดีครับ นี่หรอเพื่อนของเรา""ค่ะ คนนั้นชื่อริตา คนนี้ชื่อพะพิม ส่วนคนนั้นชื่อขนม""ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะ""ค่ะคุณพ่อ""ว่าแต่มิรามีหนุ่มมาตามจีบหรือเปล่าเนี่ย?""เอ่อ..." ทุกคนต่างอึกอักไปพร้อมกันหมดเลย ไม่มีใครพูดอะไรจนกระทั่งพ่อของมิราขมวดคิ้วเข้าหากันเพราะรู้สึกว่ามีบา

คอนโดมิรา..."ตั้งแต่พ่อมาอยู่ที่นี่ยังไม่เห็นเพื่อนเราแวะมาหาเลยนะ""ส่วนใหญ่ก็ออกไปเจอกันข้างนอกค่ะ ช่วงนี้มีกิจกรรมที่มหาวิทยาลัยด้วย ทุกคนก็เลยไม่ค่อยว่างค่ะ""แล้วเราล่ะ ไม่ได้ไปทำกิจกรรมกับเพื่อนหรอ""ทำค่ะ แต่ตอนนี้อยากอยู่กับคุณพ่อมากกว่า""ทำไมเดี๋ยวนี้ช่างอ้อน มีเรื่องอะไรที่พ่อยังไม่รู้อีกหรือเปล่า?""ไม่มีหรอกค่ะก็แค่อยากอ้อนคุณพ่อก็แค่นั้นแหละ กลัวว่าคุณพ่อจะไปปิ๊งสาวลูกติดที่ไหนเข้าแล้วรักลูกเขามากกว่าลูกตัวเอง" พ่อของเธอครองโสดมานานหลังจากที่แม่ของเธอเสียไป แน่นอนว่าพ่อของเธอเองก็ไม่ได้หาแม่เลี้ยงมาให้เธอเพราะรู้ดีว่าแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงไม่ได้เข้ากันง่ายๆ จึงดูแลลูกสาวคนเดียวมาโดยตลอด"คิดมากน่า พ่อไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก ตอนนี้ก็แก่แล้วไม่คิดอะไรแบบนั้นแล้วล่ะ""อื้อ...รักคุณพ่อจัง" เธอนั่งลงตรงหน้าของผู้เป็นพ่อ กอดเอวซุกหน้าเข้าที่หน้าท้องกลมๆ ของผู้เป็นพ่อแน่น แต่ถ้าพ่อของเธอจะมีแม่เลี้ยงให้กับเธอ หรือจะเปิดใจมีรักใหม่ เธอเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะตอนนี้เธอก็โตแล้ว เรียนจบได้ทำงานสุดท้ายเธอก็ต้องมีครอบครัวอยู่ดี ส่วนพ่อของเธอก็จะได้ไม่ต้องเหงาอยู่คนเดียว"คิดถึงแม่บ้างไหม

เวลาต่อมาไนท์คลับหลังจากที่ห่างหายไปอยู่หลายวันวันนี้มิราตัดสินใจมาหาคชาที่ไนท์คลับ เพื่อที่อยากจะขอโทษในสิ่งที่เธอทำลงไปอยากให้เขาหายโกรธเธอ"ขึ้นไปไม่ได้ครับ" การ์ดเดินเข้ามาขวางเอาไว้ เมื่อมิรากำลังจะขึ้นไปด้านบนชั้นสองแต่กลับถูกขวาง ปกติเธอสามารถขึ้นไปหาเขาได้เลยโดยที่ไม่ต้องผ่านการตรวจสอบเพราะเป็นคนของคชา"ทำไมล่ะมีอะไรหรือเปล่า?""นายมีแขกอยู่ครับต้องขอโทษคุณมิราด้วย" มีผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นก่อนจะเดินลงบันไดมา นั่นคือการ์ดข้างกายที่ติดตามคชาไปไหนมาไหนตลอด"มีแขกหรอ?""ครับ ตอนนี้นายกำลังคุยงานสำคัญอยู่นายรู้แล้วครับว่าคุณมิรามาหาแต่ให้รอก่อนเพราะกำลังคุยเรื่องสำคัญอยู่""...." เธอพยักหน้ารับเบาๆ เป็นเชิงรับรู้ก่อนจะยืนรอนิ่งอยู่ตรงหน้าบันไดจนกระทั่งมีผู้ชายหน้าตาดีสองคนเดินลงมาพร้อมกัน ทั้งสองพากันมองเธอแล้วยิ้มก่อนจะเดินผ่านไป ทำเอาเธอแปลกใจและตกใจว่าทำไมถึงถูกมองแบบนั้น"เชิญครับคุณมิรา""ค่ะ"เสียงเรียกของลูกน้องคชาทำให้เธอหลุดจากภวังค์จากนั้นก็รีบขึ้นไปหาเขาทันที"พี่คชาทำอะไรอยู่หรอคะ?""ฉันทำงานเธอล่ะมีอะไร?""มิราจะมาชวนพี่ออกไปข้างนอกค่ะไปหาอะไรกินกัน""ฉันไม่ว่างเธออยา

มิรา Talkหลายวันผ่านไป ฉันได้แต่นอนคิดว่าจะเอาไงต่อดีกับความสัมพันธ์แบบนี้ เพราะฉันไม่ได้เจอไม่ได้ติดต่อกับพี่คชาเลย ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ มันจะจบแล้วจริงๆ เหรอ จบแบบที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัวเลยเนี่ยนะ เอาจริงดิ ฉันรู้สึกไม่ดีเลยถ้าเขาจะไม่มีเวลาโทรหาฉันเพียงเพราะไม่ว่างเพราะทำงานฉันก็พอเข้าใจนะ แต่ถ้าไม่ว่างเพราะอยู่กับคนอื่นฉันไม่เข้าใจเลย แล้วฉันล่ะเป็นใคร เป็นอะไรในสายตาเขาไนท์คลับ..“สวัสดีครับคุณมิรา”“ค่ะ พี่คชาอยู่หรือเปล่าคะ?”“อยู่ครับ แต่นายกำลังคุยงานอยู่ครับ”“….” ฉันเงียบ มองเข้าไปด้านในพร้อมกับกวาดตามองไปรอบๆ “ฉันขอโต๊ะว่างโต๊ะนึงนะคะ ขอเครื่องดื่มด้วย”“ได้ครับ เชิญครับ”ฉันเดินเข้าไปด้านใน ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะที่เด็กในร้านจัดให้ พร้อมกับเสิร์ฟเครื่องดื่มมึนเมาที่ฉันสั่งก่อนหน้านี้“ขอบคุณค่ะ”“ไม่ทราบว่าจะรับอะไรเพิ่มอีกไหมครับ?”“ไม่ค่ะ เอ่อ…ถ้าพี่คชาคุยงานเสร็จแล้วรบกวนมาบอกหน่อยนะคะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเขา”“ได้ครับ”ฉันนั่งดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไปได้หลายแก้ว จนตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกเมาแล้วเหมือนกัน แม้แอลกอฮอล์ที่สั่งมาจะเป็นแอลกอฮอล์อ่อนๆ ก็ตาม"คุณมิราครับ นาย

หลายวันผ่านไปหลังจากที่ไม่ได้เจอหน้ากับพี่คชาเลยฉันยอมรับว่าฉันคิดถึงเขามากๆ ตอนนี้ฉันก็ยังทำใจไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก ฉันแค่พยายามไม่คิดถึงเขาพยายามไม่ทำให้ตัวเองต้องว่าง หางานให้ตัวเองอยู่ตลอดเวลาเพราะถ้าว่างแล้วฉันก็ต้องคิดถึงเขาต่อหน้าเพื่อนฉันจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างยังคงเป็นปกติเพราะฉันไม่อยากให้ใครต้องเป็นห่วงฉันก็ไม่อยากจะทำตัวเข้มแข็งหรอกนะ ฉันอยากอ่อนแออยากให้มีคนคอยมาดูแลฉัน แต่เพราะไม่มีคนคอยดูแลฉันเลยต้องทำให้ตัวเองเข้มแข็งแม้จะอ่อนแอก็ต้องดูแลตัวเองให้ได้ เพราะไม่มีใครคอยดูแลเราไปได้ตลอดบางครั้งฉันก็อยากรู้นะว่าคนที่เขามีคนคอยดูแลมันรู้สึกดีไหมอบอุ่นมากไหม เพราะฉันไม่เคยได้รับการดูแลแบบนั้นเลย เวลาเห็นคนอื่นเขาแสดงความรักต่อกันฉันเองก็รู้สึกอิจฉา อยากจะมีแบบนั้นบ้างแต่ก็ไม่รู้ทำไมตัวฉันถึงได้หมานเจอผู้ชายแบบนี้เลยก็ไม่รู้หมับ!"คิดอะไรอยู่""ตกใจหมดเลยริตา" ฉันหันหลังกลับไปพร้อมกับแสดงสีหน้าที่ตกใจเอามากๆเพราะจู่ๆ ริตาก็เข้ามาหาฉันจากด้านหลัง บวกกับฉันกำลังเหม่อลอยด้วยแหละ"เห็นนั่งเหม่อลอยเป็นอะไร?""ไม่มีอะไรหรอก""แล้วนี่ขนมกับพะพิมหายไปไหน ทำไมมานั