Todos los capítulos de Rhythm of the Dead Heart (Guns & Roses Series 1): Capítulo 41 - Capítulo 50

"So, how was it?" Tanong ni Benedict sa kanyang assistant ng makapasok ito sa loob ng kanyang opisina. It was still early in the morning. He could even see the sun beginning to shine in the sky above the wide city. Hindi niya maiwasan na mapangiti. Being there on top makes him feel he was above all human beings."M—may problema po tayo, Sir," nanginginig ang boses ng kanyang assistant na sumagot.Unti-unting napawi ang ngiti sa kanyang labi at dahan-dahan na lumingon sa lalaki. Nakayuko na ito habang nakaharap sa kanya."What do you mean may problema?" Malamig niyang tanong."Kasi po... Patay na po lahat ang extraction team na ipinadala para sa Consolation kagabi," nakayuko nitong sagot.Sandali siyang natahimik pero maya-maya lang ay mahina siyang natawa hanggang sa nauwi iyon sa isang malakas na halakhak. Napatiting naman si Axel, ang assistant ni Benedict habang tumatawa ang lalaki. Dinampot ni Benedict ang ashtray na nasa kanyang mesa at ibinato iyon sa pader kasabay ng pagtigil

"I won't let my daughter marry you, Benedict!" May diin at puno ng dusgustong wika ni Roberto.Isang sarkastikong tawa ang kumawala sa labi ng lalaki. "And why not? Because I'm a bad person? Hindi mo ba naisip na nananalamin lang din ako sa kaharap ko ngayon? Sabihin mo nga sakin kung ano ang ipinagkaiba nating dalawa?"Umigting ang panga ni Roberto sa galit. "Nag-usap na tayo tungkol dito. Whatever happened in the past must stay between the two of us! Hindi mo pwedeng idamay ang anak ko!""Oh, c'mon, Roberto. Your secret is safe with me. Matanda ka na. Whether you like it or not, your time is getting near. Sino nalang ang mag-aasikaso sa Project Alpha kung wala ka na?"Huminga ng malalim si Benedict at pinagkrus ang mga binti. Ang kanyang mga mata ay ibinaling niya sa malaking family portrait ng pamilyang Gonzales na nakasabit sa dingding."You don't want your daughter to get involved with this so you must leave it to me," nakangiti niyang turan.Ilang sandaling katahimikan ang namag

Dahan-dahan na nagmulat ng mga mata si Nicolo. Those steel grey eyes stared at her made her heart ache even more. Lumunok siya ng ilang beses para mawala ang bikig sa kanyang lalaluman at hindi siya tuluyang maiyak."How are you feeling?" Pormal niyang tanong at pilit na hindi pumiyok."Masakit ang mga sugat ko," sagot nito sa mahinang boses.Masakit? How painful would it be compared to the five years that she mourned for him? Ayos lang sana kung nagluksa siya at nakita niya itong buhay but the fact that he's married now is what she can't accept."Mabuti naman kung ganun. Kapag kaya mo ng gumalaw, kailangan mong magpunta sa ospital para magpatingin."Hindi sumagot si Nicolo at nanatili lang na tahimik. Maging siya ay ganun din. She was waiting for him to talk and explain but minutes have passed, no words came out from his mouth. Kaya naman napagpasyahan niyang wag na itong hintayin at siya na mismo ang magtatanong."Why are you doing this to me?" Tanong niya.Nanginginig ang kanyang b

Matapos niyang sabihin kay Nicolo ang lahat ng nasa puso at isipan niya ay dahan-dahan siyang nag-iwas ng tingin kasabay ng kanyang pag-atras. She also slowly let go of the hand that she had prayed to hold for the rest of her life as she began walking away.Bawat hakbang palayo, parang pasan niya ang buong mundo. Sobrang bigat ng dibdib niya. Nahihirapan siyang huminga. Nakakatuwang isipin na pwedeng gamutin ng kagaya niya ang sakit sa puso ng kanyang mga pasyente pero sariling puso niya hindi niya kayang magamot.Marahan niyang itinulak ang pintuan kung saan bumungad sa kanya ang mukha ni Elara. Nakita niyang bahagya pa itong nagulat sa biglaan niyang paglitaw. Hindi siya sigurado kung narinig nito ang naging pag-uusap nila ni Nicolo pero hindi na iyon mahalaga. The fact that Elara was around the time she was dating Nicolo really made her upset. Whether she knew there was her or not in Nicolo's life, she doesn't care. She's mad with everyone who wronged her and she has all the right

Lutang siya hanggang sa makarating na sila sa siyudad. Kung hindi pa pinukaw ng driver ang kanyang atensyon, hindi pa niya mapapansin na nakauwi na pala siya. Naramdaman nalang niya ang mainit na temperatura nang makababa na siya sa sinasakyan niyang van sa loob ng bakuran ng mansion.Siya ang pinakahuling inihatid ng van dahil pag-aari naman nila ang sasakyan. Huminga siya ng malalim at ilang beses na napalunok para mawala ang bikig sa kanyang lalamunan. Nobody knows what she went through at that province and she will remain silent about it. Ayaw din niyang ipaalam sa mga magulang niya at baka mag-alala lang ang mga ito sa kanya.Bumaba na siya sa van at naglakad patungo sa may pintuan. Nakailang hakbang palang siya, natanaw na niya ang kanyang Mommy Adela habang karga-karga nito si Neo. Nagpumilit naman itong bumaba nang makita siya."Mommy!" Malakas nitong sigaw habang patakbong nagtungo sa kinatatayuan niya."Careful. Baka madapa ka," nag-aalala niyang sambit at sinalubong narin