All Chapters of ใต้เงาใจมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

ก๊อก ๆทันทีที่ส่องตาแมวแล้วเห็นว่าแขกผู้มาเยือนเป็นใคร ลูกพีชก็ใจเต้นรัวรีบจัดหน้าจัดผมด้วยความตื่นเต้น เมื่อมั่นใจว่าดูดีพอแล้วจึงค่อยแง้มประตูออกไปยืนยิ้มเขิน ทำตัวไม่ถูกจนไคเซอร์ต้องเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม"ขอเข้าไปข้างในได้ไหมครับ""ชะ เชิญค่ะ" หญิงสาวรีบขยับกายถอยหลัง เปิดทางให้เขาเดินเข้ามาในห้องอย่างว่าง่าย"กำลังเก็บของอยู่เหรอครับ?" สายตาคมกริบกวาดมองลังกระดาษและข้าวของที่วางระเกะระกะรอบตัวเธอ"ค่ะ..." เธอตอบสั้น ๆ หลบสายตาปราบเซียนของเขาอย่างคนทำตัวไม่ถูก ยิ่งเห็นเขาหย่อนกายลงนั่งบนโซฟาอย่างถือวิสาสะ หัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งทำงานหนักกว่าเดิม"เป็นอะไรไปครับ ทำไมดูเกร็งขนาดนั้นล่ะ" เขาตั้งข้อสังเกตพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่เอาแต่ก้มมองพื้น"อาจจะยังไม่ค่อยชินกับสถานที่เท่าไหร่ค่ะ" เธอโกหกคำโต เพราะความจริงแล้ว สิ่งที่เธอไม่คุ้นชินที่สุดไม่ใช่ห้องนี้ แต่เป็นเขาต่างหาก"งั้นเราหากิจกรรมทำความคุ้นชินกันหน่อยดีไหม?" คำว่ากิจกรรมทำเอาลูกพีชหน้าแดงวาบ ภาพเหตุการณ์เร่าร้อนในคืนนั้นย้อนกลับมาเป็นฉาก ๆ จนเธอเผลอเม้มปากแน่น"ผมหมายถึงกอดอกนั่งคุยกัน ทำความรู้จักผ

เขาผลักร่างบางให้แผ่นหลังแนบชิดกับผนังห้องน้ำที่ชุ่มฉ่ำ ก่อนจะเป็นฝ่ายย่อกายลงคุกเข่าบ้างชายหนุ่มคว้าเรียวขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดบ่า แล้วโน้มใบหน้าเข้าหาเพื่อลิ้มรสหยาดน้ำผึ้งที่หวานยิ่งกว่าสิ่งใด"อื้ม..." ลูกพีชสะดุ้งสุดตัว หลุดเสียงครางออกมาอย่างไม่อาจกักเก็บ มือบางขยุ้มกลุ่มผมดกดำของเขาไว้บ้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พลุกพล่าน ทุกครั้งที่ปลายลิ้นร้ายตวัดวนและแทรกซึมเข้าสัมผัสจุดอ่อนไหว สติสัมปชัญญะของเธอก็เหมือนถูกเผาไหม้กลายเป็นสีขาวโพลนเสียงหวานครางระงมไม่เป็นภาษา ร่างกายสั่นสะท้านไปตามจังหวะที่เขาปรนเปรอให้ เพียงไม่นานเธอก็รู้สึกเหมือนร่างถูกเหวี่ยงขึ้นสู่จุดสรวงสวรรค์ไคเซอร์สัมผัสได้ถึงแรงกระตุกเร้าของคนตัวเล็ก ความเย้ายวนนั้นทำให้เขาไม่อาจทนอยู่แค่สัมผัสภายนอกได้อีกต่อไป ตอนนี้หัวใจและร่างกายของเขาเรียกร้องที่จะเป็นหนึ่งเดียวกับเธออย่างรุนแรงชายหนุ่มรีบหยัดกายขึ้นเต็มความสูง ประคองเรียวขาข้างหนึ่งของเธอไว้มั่นพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ฉ่ำปรือและใบหน้าแดงระเรื่อที่กำลังเปี่ยมไปด้วยห้วงอารมณ์ความปรารถนาที่อัดแน่นจนแทบระเบิดกำลังรอเวลาที่จะได้รับการปลดปล่อยเข้าไปใน

พลอยใสกุมมือของคนที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ สายตาของเธอเลื่อนลอยราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างไม่รู้จบ"ตื่นเต้นเหรอ มือเย็นเชียว" คำถามของผู้จัดการคนใหม่ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะดึงสติกลับมาอยู่กับตัวเอง"ภาพจำสุดท้ายมันค่อนข้างน่ากลัวน่ะค่ะ" เธอพูดสิ่งที่คิดออกมาอย่างไม่ปิดบัง ภาพวันที่ถูกนักข่าวรวมถึงแฟนคลับรุมสาปยังคงฝังแน่นอยู่ในหัว ไม่เคยเลือนหายไปไหน"ไม่ต้องกลัว มีพี่อยู่ทั้งคน ใครมันกล้าทำร้ายดาราในสังกัดของเจ๊ แม่จะไล่ด่าเรียงคนแน่" คำพูดนั้นทำให้ลูกพีชผุดยิ้มออกมาอย่างผ่อนคลายเป็นครั้งแรก"ขอบคุณนะคะพี่พลอย""มันหน้าที่ของผู้จัดการอยู่แล้ว"หน้าที่สินะ นี่มันคือหน้าที่ของผู้จัดการที่จะต้องดูแลศิลปินให้ดีที่สุด แต่เธอกลับไม่เคยได้รับความรู้สึกแบบนี้จากมายด์เลยสักครั้ง ทุกครั้งที่ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก คนที่ต้องเผชิญหน้าคือเธอเพียงลำพัง ไม่เคยได้รับการปกป้อง หรือแม้แต่ความช่วยเหลือจากคนที่รับส่วนแบ่งรายได้ไปถึงครึ่งต่อครึ่งรถตู้อัลพาร์ดจอดสนิทบริเวณลานจอดรถของสถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่ง พร้อมกับคนขับรถในคราบบอดี้การ์ดส่วนตัวอีกหนึ่งคนที่รีบลงมายืนรอรับเธอ ทุกอย่างล้วน

"พลอยใสรายงานมาว่าคนคุยเก่าของคุณลูกพีชที่ชื่อเมษ ตามมารังควานเธอถึงห้องประชุมครับ" มือขวาคนสนิทรีบรายงานสถานการณ์ที่ได้รับแจ้งมาสด ๆ ร้อน ๆ คราวนี้เขาระมัดระวังถ้อยคำและรักษาระยะห่างตามระเบียบวินัย เมื่ออยู่ต่อหน้าลูกน้องคนอื่นที่กำลังทำหน้าที่ขับรถ เพื่อรักษามาตรฐานความยำเกรงที่มีต่อเจ้านายไคเซอร์ไม่ได้เอ่ยคำใด ทว่าดวงตาคมกริบกลับช้อนขึ้นมองเย็นเฉียบ บรรยากาศภายในรถกดต่ำลงทันทีที่เขาเริ่มใช้ความคิด"พลอยใสจัดการเรียบร้อยแล้วครับ ผมส่งคลิปเหตุการณ์ให้นายแล้ว" สิ้นเสียงรายงาน โทรศัพท์เครื่องหรูในมือหนาก็สั่นเตือน ไคเซอร์กดเปิดคลิปดูด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ชายที่ชื่อเมษ เพียงแค่ปรายตามองเขาก็รู้ว่าไอ้ไฮโซนั่นต้องการอะไร และคนอย่างมันคงไม่จบลงง่าย ๆ เพียงเพราะคำขู่ที่มันมองว่าไร้น้ำหนัก"ส่งคลิปนี้ให้สื่อทุกสำนัก กำชับไปว่าห้ามทำให้ลูกพีชเสียหายแม้แต่ปลายก้อย ไม่อย่างนั้นรายต่อไปที่จะเดือดร้อนคือไอ้คนที่เขียนข่าว ส่วนไอ้หมอนั่นไม่ต้องเหลือที่ยืนให้มันอีก" ไคเซอร์เกลียดที่สุดคือการที่มีแมลงหวี่แมลงวันมายุ่มย่ามกับของที่เขาเป็นเจ้าของ ยิ่งลูกพีชคือผู้หญิงที่เขากำลังโ

ในอ่างน้ำอุ่นที่เต็มไปด้วยฟองสบู่หอม ๆ มีไคเซอร์ที่เอนตัวพิงขอบอ่างอย่างผ่อนคลาย มือหนึ่งถือแก้วแชมเปญขึ้นจิบช้า ๆ แสงเทียนรอบ ๆ ห้องสะท้อนในของเหลวสีอ่อนจนดูนุ่มตาขณะที่มีลูกพีชนั่งอยู่ขอบอ่างใช้ผ้าเช็ดตัวค่อย ๆ เช็ดหยดน้ำตามแขนและบ่าให้เขาอย่างเบามือไม่เคยชินกับบรรยากาศในห้องที่มีแค่เสียงน้ำไหลกับเสียงลมหายใจของคนสองคน ทุกอย่างดูช้าและเรียบง่าย แต่กลับรู้สึกอุ่นแปลก ๆ รู้สึกเหมือนอยากหยุดเวลาไว้อยู่ตรงนี้ ตรงที่ทำให้ชีวิตของเธออยู่ในจุดที่สุขจนแทบไม่อยากจะตื่น"ทานเผ็ดไม่ได้ ก็ไม่น่าฝืนขนาดนั้นนะคะ" ลูกพีชเริ่มบทสนทนาที่ทำเอาคนดื่มถึงกับชะงักไป"รู้?" ก่อนจะเลิกคิ้วถาม หญิงสาวก็พยักหน้าเพราะก่อนที่เธอจะเตรียมสิ่งเหล่านี้ให้ก็บังเอิญได้ยินคนบ่นอุบจากโต๊ะอาหารด้านนอก"คุณอุตส่าห์ทำให้ อีกอย่างผมก็อยากลองอาหารไทย" ระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันไม่กี่วันทำให้ลูกพีชรู้ได้ว่าไคเซอร์เป็นคนใจดี เขามักจะรักษาน้ำใจของเธอ พูดเพราะ ทำหน้าที่เป็นเจ้าของเธอได้ในระดับดีเยี่ยม ดีถึงขั้นบางทีก็คิดเข้าข้างตัวเองหรือนี่อาจจะเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เธอรู้สึกชอบเขาเข้าแล้ว"ได้ลองแล้วเป็นยังไงคะ" หญิงสาวยิ้