Semua Bab ใต้เงาใจมาเฟีย: Bab 41 - Bab 50

"เราตกลงกันแล้วไงพีช" น้ำเสียงของผู้ชายตรงหน้าดังขึ้นจนทุกคนรอบข้างต่างพากันมองตามและยิ่งเสียงสั่น ๆ ของลูกพีชที่ตอบกลับไป ก็ยิ่งทำให้ทุกคนละสายตาออกไปไม่ได้"ฉันรักคุณไปแล้ว…" คนพูดทรุดตัวร้องไห้ค่อย ๆ น้ำตาไหลพราก เงยหน้ามองคนที่ยืนนิ่ง ๆ ไร้อารมณ์อาบท่วมด้วยน้ำตา ก่อนที่การร้องไห้มันจะค่อย ๆ หนักขึ้น เมื่อภาพของนักแสดงชายที่กำลังเวิร์กชอปตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นหน้าของใครบางคนที่มาพร้อมกับคำว่า "อย่าคิดจะรักผม อย่าทำร้ายตัวเองด้วยวิธีนี้ลูกพีช" ประโยคที่ยังคงก้องอยู่ในหัวตลอดเวลา ยากเกินที่จะแยกออกจากตัวละครที่กำลังทำการแสดง"โอเค ทั้งสองคนเก่งมาก!" ครูเวิร์กช็อปรีบปรบมือเพื่อเบรกอารมณ์ที่ค่อนข้างจะไปไกล ไม่ได้คาดคิดว่าลูกศิษย์ที่เรียนวันแรกจะทำออกมาดีกว่าที่คิดไว้มาก โดยเฉพาะทีมงานของกองละครที่ต่างพอใจกับเพชรเม็ดโตที่ถูกค้นพบ จนมีเสียงซุบซิบเบา ๆ ดังขึ้นอย่างชื่นชม"โห อินจัดเลยอะ""พีชนี่เล่นดราม่าได้โคตรดี ไม่น่าเชื่อว่าจะเล่นจริงจังเป็นเรื่องแรก"อย่างน้อยการถูกปฏิเสธครั้งนี้มันก็ไม่สูญเปล่า หากไม่ได้เจอมากับตัวเองก็คงจะเข้าไม่ถึงบทที่ต้องเข้าถึงอารมณ์ถูกปฏิเสธจากคนรักได้ขนาดนี้

"ชะ ช่วยยังไงคะ?" ลูกพีชถามเสียงพร่า มือทั้งสองข้างยังคงกุมปมผ้าขนหนูที่หน้าอกไว้แน่น ทว่าสายตาคมกริบของไคเซอร์ที่จ้องมองมาผ่านเลนส์กล้องนั้น ราวกับเขากำลังใช้มันฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเธอออกไปจนหมดสิ้นแล้ว(แกะปมผ้าเช็ดตัวนั่นออกให้ผมเห็นหน่อยได้ไหมครับ)"..." ลูกพีชยืนนิ่ง หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความประหม่าและความตื่นเต้นปะทะกันจนร่างบางสั่นเทิ้ม(นะครับคนดี คุณอยากเห็นผมทรมานเพราะคิดถึงคุณจนแทบคลั่งอย่างนั้นเหรอ...) เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือด้วยความออดอ้อนที่แสนร้ายกาจ บีบคั้นจนเธอไม่อาจปฏิเสธ"กะ ก็ได้ค่ะ"(ขอบคุณครับ) ไคเซอร์กระตุกยิ้มที่ดูทั้งอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวนจนลูกพีชต้องลอบกลืนน้ำลาย"แล้วฉันต้องทำยังไงบ้าง" เธอพึมพำถามเสียงเบา ประสบการณ์ด้านนี้แทบจะเป็นศูนย์(ถือกล้องเดินไปที่กระจกบานยาวสิครับ ผมอยากเห็นคุณทั้งตัว) ลูกพีชทำตามอย่างว่าง่ายราวกับต้องมนต์สะกด เธอเดินไปหยุดหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำที่สะท้อนภาพเรือนร่างของตัวเองชัดเจน ก่อนจะตัดสินใจกระตุกปมผ้าขนหนูให้ร่วงหล่นลงไปกองที่พื้น เผยให้เห็นผิวขาวที่เริ่มขึ้นสีชมพูระเรื่อจากความเขินอายและอุณหภูมิในร่างกา

"มึงว่าช่วงนี้ลูกพีชดูแปลก ๆ ไปไหม?" ไคเซอร์เปรยขึ้นมาหลังจากเก็บงำความสงสัยไว้หลายวัน เขาพยายามหาคำตอบว่าตัวเองทำอะไรผิดไป หรือเธอไม่พอใจเรื่องอะไรกันแน่ เพราะยิ่งวันเธอก็ยิ่งทำตัวเหินห่างเหมือนมีกำแพงบางอย่างกั้นไว้ แต่เธอก็ยังทำตามข้อตกลงทุกอย่างจนเขาไม่มีข้ออ้างที่จะทักท้วง หรือแสดงความไม่พอใจใส่เธอได้เลย"ไม่นี่ครับ ผมเห็นคุณลูกพีชก็ยังมีสองขาเดินได้ปกติเหมือนเดิม" คำตอบจากปากคนสนิทที่นั่งมาในรถคันเดียวกัน ทำเอาคนที่อารมณ์ขุ่นมัวอยู่แล้วถึงกับตวัดสายตาขึ้นมองทันที ความหงุดหงิดที่สะสมมาหลายวันถูกกวนให้ขุ่นหนัดกว่าเดิมเพราะความกวนประสาทของลูกน้องตัวดี"ไอ้ภีม!" ไคเซอร์คำรามเสียงต่ำส่งสายตาดุจัดใส่มือขวาทันที จนบอดี้การ์ดอีกคนที่ทำหน้าที่ขับรถถึงกับต้องเกร็งตัวนิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะผ่อนลมหายใจออกมาแรง ๆ เพราะกลัวจะโดนหางเลขไปด้วย"ล้อเล่นน่ะครับนาย ผู้ชายเราต้องมีอารมณ์ขันติดตัวไว้บ้างนะครับ ผู้หญิงเขาจะได้ชอบ" ต่างจากภีมที่ยังคงทำหน้าระรื่นไม่สะทกสะท้าน เพราะรู้ดีว่ายามที่ไม่มีคนนอกเขาก็คือเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ยิ่งเห็นเพื่อนรักอาการหนักเพราะไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองเขาก็ยิ่งอยากแหย่ ให้

"ตื่นได้แล้วครับ" แสงเช้าวันใหม่ลอดผ่านม่านสีขาวเข้ามาในห้องนอนสวีทของโรมแรมสุดหรู ไคเซอร์ผู้ตื่นก่อนคนแรกโน้มตัวลงใกล้คนที่ยังหลับตานิ่ง ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ที่แก้มเนียนขาว ก่อนจะบีบเล่นเบา ๆ เพราะความรู้สึกมันเขี้ยวจนเจ้าตัวต้องค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามอง"คุณไคเซอร์อย่าแกล้ง วันนี้ฉันไม่มีงานเช้า ขอนอนก่อนนะคะ" ลูกพีชขยับตัวเล็กน้อย ปล่อยเสียงงึมงำหลุดออกมาพร้อมกับใบหน้าขมวดคล้ายคนที่ไม่ค่อยอยากจะตื่นมาใช้ชีวิต"แต่ผมอยากทานอาหารฝีมือคุณ" รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคนตัวโต ยิ่งนานวันเขาก็ยิ่งเอ็นดูเด็กที่เริ่มออกลายความดื้อ แม้เวลาจะผ่านไปเดือนกว่าแล้วแต่ความหลงใหลกลับไม่มีลดละ มีแต่จะเพิ่มขึ้น และเพิ่มขึ้นในทุก ๆ วันเช่นเดียวกับลูกพีชที่เป็นต้องหลงคนที่นับวันก็ยิ่งอ้อนเก่งขึ้น ทันทีที่ได้ยินเสียงขอร้อง ดังนั้นเธอก็เป็นต้องลืมตามอง ก่อนจะเห็นว่าเขากำลังส่งยิ้มหวานมองเธอไม่คลาดสายตา"นะครับ" ลูกพีชใจอ่อนหยวบในเวลาอันรวดเร็ว ใครมันจะไปเข้าใจเธอได้ เวลาไอ้คนหน้าหล่อ ๆ มันอ้อน ทำตาวาววับ ยิ้มบาง ๆ มันไม่สามารถห้ามหัวใจไม่ให้ลุ่มหลงได้จริง ๆแน่นอนว่าเรื่องการตัดใจจากเขาก็คงไม่ต้องพูดถึง ระย

ในที่สุดช่วงบ่ายของวันนั้นนักธุรกิจหนุ่มผู้บอกว่ามาไทยเพื่อพัฒนางานของบริษัทก็ยอมออกมาทำงานของเขาเสียที ความหลงเธอขาของมันเล่นเอามือขวาในคราบเพื่อนเหนื่อยที่จะจัดการเลื่อนงานแล้วเลื่อนงานอีก ถ้าไม่นับเรื่องบุญคุณของ KING COBRA ที่มีต่อเขา และเห็นแก่ความเป็นเพื่อน รวมถึงเม็ดเงินที่ตอบแทนมหาศาล คนอย่างภีมก็คงจะไม่ยอมแลกตัวเองมายืนอยู่ข้างคนเอาแต่ใจแบบมันแน่ทั้งที่เขาปล่อยให้เพื่อนทำตามใจเลื่อนงานออกไปแล้ว แต่สีหน้าของไคเซอร์ขณะที่นั่งรถไปทำงานก็ไม่ดีขึ้นอีก"มีเรื่องอะไร ปกติเวลาอยู่กับคุณลูกพีชจะยิ้มหน้าบานเป็นจานข้าวหมาเลยไม่ใช่หรือไง" จนเขาอดไม่ได้ที่จะถาม ใช้สิทธิ์ของการเป็นเพื่อนระหว่างที่ไม่มีคนอื่นถามกวน ๆ ไปเสียเลย"ไอ้ภีม มึงว่ากูเป็นจานข้าวหมาเหรอ" คนไม่รู้ว่าถูกถามเพราะเป็นห่วง หรือเพราะแค่อยากกวนตีนขมวดคิ้วหนากว่าเดิม หันไปมองอย่างไม่พอใจกับคำว่าจานข้าวหมาของเพื่อน"เปล่า มันเป็นคำเปรียบเปรย คนไทยมักพูดกันเป็นเรื่องปกติ ไม่ใช่คำด่า" ภีมยักไหล่เล็กน้อย อมยิ้มนิด ๆ เมื่อได้ใช้ความได้เปรียบทางภาษากับเจ้านายเอาแต่ใจ"แล้วไป" นักธุรกิจหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะพูดจบก็เบือนหน้า