All Chapters of ใต้เงาใจมาเฟีย: Chapter 31 - Chapter 40

"ทีมงานโทรมาบอกว่ามีนักข่าวมารออยู่หน้าสตูดิโอ คนพวกนี้หูตาไวจริง ๆ" ผู้จัดการบ่นโอดทันทีที่วางสายจากทีมงานของกองถ่ายละครเรื่องใหม่ ไม่มีใครทราบว่าใครเป็นคนเปิดตำแหน่งที่ถ่ายภาพโปรโมทละครวันนี้ แต่เหตุนั้นมันทำให้นักข่าวต่างแห่แหนกันมาปักหลักเพื่อต้องการเนื้อข่าวเพิ่มเติมจากวิดีโอแฉไฮโซที่ดังชั่วข้ามคืน"พีชโอเคค่ะ ให้สัมภาษณ์ก็ดีเหมือนกัน" คำตอบของลูกพีชทำพลอยใสเป็นต้องหันไปมอง ตอนแรกก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะยังมีสภาพจิตใจไม่โอเค ยิ่งมีหลายเรื่องให้ต้องคิด โดยเฉพาะเรื่องแม่ที่จะเข้ารับการผ่าตัด"ถ้าพีชยืนยันพี่ก็เบาใจ" แต่เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาถ้าเป็นก่อนหน้าที่ต้องสู้เพียงลำพังลูกพีชก็ไม่แน่ใจว่าเธอเลือกจะเลือกเดินหน้าเช่นตอนนี้หรือเปล่า แต่ในเมื่อทุกวันนี้มันไม่ใช่ตัวคนเดียวอีกต่อไป ไหน ๆ กลับไปก็มีคนคอยให้กอดทั้งคืน สิ่งนั้นทำให้เธอมั่นใจว่าจิตใจตอนนี้มันเข้มแข็งมากพอทันทีที่นักแสดงสาวก้าวลงจากรถพร้อมผู้จัดการและบอดี้การ์ดมือดี นักข่าวหลายสำนักก็เบียดเสียดกันเข้ามาไม่ต่างจากที่คิดมากมาย"คุณลูกพีชคิดว่าคลิปวิดีโอที่ถูกเผยแพร่มาจากใครคะ""ใครคือคนหวังดีคนนั้น" เสียงรัวค

"ไอ้ไคเซอร์?" เท้าหนักเป็นต้องชะงักการเดิน อยู่ ๆ ชื่อของเขาก็ถูกขานขึ้นมาจากปากของใครบางคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอ"ไอ้เลออน..." เขาคนนั้นคือเลออน อดีตเพื่อนรักวัยเด็กที่ตอนนี้กลับกลายเป็นศัตรูกัน เหตุเพราะเรื่องแย่งผู้หญิงคนเดียวกัน เพื่อนรักทั้งสองจึงไม่มีความรักให้กันอีกต่อไป"สวัสดีครับน้องคาราเมล" เขาทักทายต่อ เมื่อยังมีอีกคนที่ยืนข้าง ๆ อดีตเพื่อนรัก และใช่...ผู้หญิงที่ทำให้พวกเขากัดกันเป็นหมาเธอคือคาราเมล ปัจจุบันเป็นเมียรักของเลออนที่เจ้าตัวหวงยิ่งกว่าหมา"อย่ายุ่งกับเมียกู" ชายหนุ่มดึงตัวเธอซ่อนข้างหลัง ก่อนจะทำหน้าถมึงทึงไม่พอใจส่งมาให้เขา"หึ" ไคเซอร์ระบายเสียงหัวเราะชอบใจ ได้แกล้งไอ้อดีตเพื่อนรักที่ไม่ได้ถึงกับเกลียดก็ยิ่งชอบใจ เรื่องมันเกิดตั้งแต่วัยเด็กสมัยที่ยังไม่มีวุฒิภาวะมากพอ มันนานจนเกินกว่าที่เขาจะทำได้ แถมตอนนี้เขาก็ไม่ได้คิดอะไรกับคาราเมลแล้ว ที่ทำไปก็แค่อยากกกวนตีนไอ้เลออนก็เท่านั้น"เมลนึกว่าพี่กลับอิตาลีตั้งแต่วันนั้นแล้ว" วันนั้นวันที่เขายอมกลับมาช่วยเธอให้หลุดพ้นจากหนึ่งในผู้หญิงในสต็อกที่เลี้ยงเอาไว้ มันไม่ใช่ความบังเอิญที่ผู้หญิงคนนั้นได้มาอยู่ในปกครอง เพราะ

"ตอนนี้การผ่าตัดเสร็จเรียบร้อยดีครับ ทีมผ่าตัดสามารถนำก้อนเนื้อออกได้ทั้งหมดตามแผน ไม่มีภาวะแทรกซ้อนระหว่างการผ่าตัดครับ แต่ระหว่างนี้อาจจะต้องนอนดูอการในห้องพักฟื้น 4-5 วันนะครับ ถ้าไม่มีอาการแทรกซ้อนอะไรก็สามารถกลับไปรักษาตัวต่อที่บ้านได้ครับ" ทุกคนในห้องพักฟื้นต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก หลังจากที่ได้ฟังคำตอบของหมอเจ้าของเคสที่ทำการผ่าตัดยาวนานถึงห้าชั่วโมง ทั้งยังอยู่ต่อนานกระทั่งคนไข้ผ่าตัดฟื้นรู้สึกตัว"ขอบคุณครับหมอ ผมฝากขอบคุณถึงอาจารย์อาเธอร์ด้วยนะครับ" ไคเซอร์เอ่ยเป็นคนแรก เพราะรู้จักหมอเจ้าของไข้ของทับทิมผ่านอาจารย์แพทย์อาเธอร์ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคมะเร็งโดยเฉพาะ ส่วนหมอตรงหน้าก็เป็นศิษย์เอกที่เก่งที่สุด ถูกส่งมาเพื่อรักษาอาการแม่ของหญิงสาวตามคำสั่งของไคเซอร์นอกจากจะต้องใช้ค่าใช้จ่ายทั้งหมดเป็นจำนวนมากแล้ว เขายังต้องใช้บารมีของคุณปู่ตนเองในการติดต่อหมอที่มีคิวยาวถึงปีหน้า"ยินดีครับท่าน หลังจากนี้ทางเราจะส่งเคสต่อให้หมอในโรงพยาบาลนี้ แต่ถ้ามีอะไรฉุกเฉินทางเราจะรีบกลับมาสานต่อทันที" คุณหมอหนุ่มโค้งคำนับด้วยท่าทีสุภาพ ทำให้อีกหลายคนในห้องเห็นถึงความยิ่งใหญ่ที่แม้แต่หมอผู้เก่งก

รถหรูที่มุ่งหน้าออกจากโรงพยาบาลเอกชนพาหนุ่มสาวกลับมายังโรงแรมที่ใช้พักไม่กี่นาทีต่อมา ทว่าแทนที่เขาจะพาเธอกลับห้องที่แสนคุ้นเคย ชายหนุ่มกลับเลือกที่จะพาเธอไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่พิเศษกว่านั้นลิฟต์กระจกใสพาพวกเขาขึ้นสู่ชั้นดาดฟ้า ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกก็ต้องพบกับแสงไฟสีทองอบอุ่นและเสียงดนตรีที่คลอแผ่วเบา ใช่...ที่นี่คือบนรูฟท็อปของโรงแรมหรูที่เป็นร้านอาหารตกแต่งอย่างเรียบหรู ท่ามกลางวิวเมืองยามค่ำคืนที่ระยิบระยับไปด้วยแสงไฟจากตึกระฟ้า มีพนักงานรับบริการไม่เกินสองคนเพื่อความเป็นส่วนตัวของแขกวีไอพีที่จองพื้นที่ไว้ทั้งชั้น"สวยจังเลยค่ะ" คนนั่งอมทุกข์ตลอดการเดินทางเผลออมยิ้มอย่างไม่รู้ตัว กวาดสายตามองสิ่งที่เขาทำให้ตาเป็นประกายแทบลืมความเศร้าไปชั่วขณะ"ดีใจที่คุณชอบ" ไคเซอร์เดินนำเธอไปยังโต๊ะริมขอบระเบียงที่มองเห็นวิวทัศน์รอบกรุงเทพ ยิ่งได้มองด้วยเนื้อตาใกล้ ๆ คนมีเรื่องทุกข์กับยิ่งรู้สึกดีขึ้นกว่าเดิม"ขอบคุณนะคะ" ลูกพีชหันมายิ้มให้เขาเป็นการขอบคุณ ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะเปลี่ยนเป็นน้ำตาที่เอ่อนองเพราะความซาบซึ้งใจและความดีใจที่มีเขามันเกิดขึ้นพร้อมกัน"ไม่ต้องร้อง ผมชอบรอยยิ้มของคุณมา

แรงอารมณ์โหมกระหน่ำทันทีที่แผ่นหลังบางทิ้งตัวลงบนที่นอนหนานุ่ม ไคเซอร์ไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจตามเคย เขาตามลงมาทาบทับทันที ร่างกายกำยำเบียดเสียดกับความนุ่มนวลจนลูกพีชรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน"อ๊ะ...คุณไคเซอร์" หญิงสาวครางชื่อเขาแผ่วเบาเมื่อริมฝีปากร้อนระอุขบเม้มไปตามซอกคอและลาดไหล่ มือหนาจัดการพันธนาการเสื้อผ้าที่เกะกะออกไปจนเหลือเพียงผิวเปลือยเปล่าที่สะท้อนแสงไฟรำไร ลูกพีชบิดเร่าอยู่ใต้ร่างแกร่ง ความกระสันพุ่งสูงขึ้นทุกครั้งที่ฝ่ามือร้อนของเขาลากผ่านจุดอ่อนไหวเธอหลับตาพริ้มพลางจิกปลายนิ้วลงบนแผ่นหลังกว้างที่มีมัดกล้ามตึงแน่น"คุณมันน่าเอาชะมัด..." ไคเซอร์คำรามในลำคอ ก่อนจะนำพาความใหญ่โตสุดร้ายเข้าสำรวจความคับแน่นที่แสนหวานฉ่ำอย่างรุนแรงและลึกซึ้ง"อ๊าา คุณไคเซอร์...อื้อออ" จังหวะรักที่ดุดันและเอาแต่ใจเริ่มเริ่มต้นขึ้น ลูกพีชหอบหายใจรัวริน ร่างกายของเธอโยกคลอนไปตามแรงอารมณ์ที่เขาปรนเปรอให้ ทุกสัมผัสที่เขามอบมันรุนแรงจนเธอแทบสำลักความสุข แต่น่าแปลกที่เธอกลับยิ่งโหยหามันมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอเสพติดจังหวะที่ดิบเถื่อน เสพติดกลิ่นอายความเป็นชายที่โอบล้อมรอบตัว และเสพติดการถูกเข