บททั้งหมดของ ใต้เงาใจมาเฟีย: บทที่ 11 - บทที่ 20

"คุณมีเมียหรือเปล่า?" คำถามนั้นทำให้เขาชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย"ถ้ายังไม่มี...ช่วยฉันหน่อยได้ไหม ฉันไม่ถือเรื่องจะต้องนอนกับใคร แต่คนนั้นต้องไม่มีพันธะ" เธอรีบพูดต่อ เมื่อเห็นแววตาอีกฝ่ายเปลี่ยนไป "เธอโดนยา" ไคเซอร์พูดเสียงเรียบ ราวกับย้ำเตือนสติให้ทั้งเธอและตัวเอง"ฉันรู้ และฉันเลือกเอง" เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ไม่ใช่เพราะขำ แต่เพราะความตรงไปตรงมานั้นกลับทำให้เขาสบายใจอย่างประหลาด"สรุปคุณมีพันธะไหม""ไม่มี ผมไม่ชอบมีพันธะกับใคร" แววตาที่ว่างเปล่าเกินกว่าจะเสแสร้ง ทำให้ลูกพีชรู้ว่าอย่างน้อยในเรื่องนี้เธอเชื่อใจเขาได้ "ตาผมถามคุณบ้าง""ค่ะ รีบถามมาเลย" คนตัวเล็กตอบอย่างร้อนรน ตอนนี้เธอแทบจะยืนทรงตัวไม่อยู่ ร่างกายเหมือนจะไม่เชื่อฟังตัวเอง โดยเฉพาะความรู้สึกภายในที่กำลังปะทุอย่างควบคุมยาก"อายุเท่าไหร่?""ยี่สิบห้าค่ะ""มีแฟนหรือเปล่า" ลูกพีชส่ายหน้าเบา ๆ"รู้จักความสัมพันธ์แบบ One night stand ดีแค่ไหน" เธอเม้มริมฝีปากนิดหนึ่งก่อนตอบ "ถึงฉันไม่เคยมีวันไนท์กับใคร แต่ไม่ต้องห่วง…ฉันรู้จักมันดี" ความสัมพันธ์ทางกายระยะสั้นที่เกิดขึ้นเพียงคืนเดียว ไม่มีการผูกมัด ไม่มีวันพรุ่งนี้ร่วมกัน

เมื่อร่างกายของทั้งคู่เริ่มปรับจูนเข้าหากันอย่างน่าประหลาด ไคเซอร์ผละจูบออกอย่างอ้อยอิ่งเพื่อซุกไซ้ใบหน้าเข้าหาซอกคอระหง กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ราวกับแป้งเด็กของเธอมันช่างเย้ายวนอย่างที่เขาไม่เคยพบเจอจากผู้หญิงคนไหน ชายหนุ่มสูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นพลางลากไล้ปลายจมูกไปตามเรือนร่างนวลเนียน โดยเฉพาะปทุมถันคู่งามที่อวบเด้งสู้มือ ยิ่งเขาสัมผัสรุนแรงเพียงใด เธอก็ยิ่งตอบสนองได้อย่างน่าหลงใหล ในขณะที่ช่วงล่างเริ่มขยับขับเคลื่อนอย่างเนิบนาบเพื่อผ่อนคลายความคับแน่น"อื้อออ..." ลูกพีชบิดเร้าร่างกายที่ร้อนผ่าว เธอถูกโจมตีอย่างหนักหน่วงทั้งบนและล่างจนสิ้นไร้หนทางควบคุมเสียงคราง เรือนร่างอรชรเริ่มขยับร่อนเอวเข้าหาอย่างลืมตัว สู้กับแรงอารมณ์ของไคเซอร์ที่พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดไม่ต่างกัน"ระ แรงกว่านี้อีกค่ะ อ๊าา..." ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรือสัญชาตญาณที่ถูกปลุกเร้า ที่เปลี่ยนให้สาวน้อยหน้าหวานกลายเป็นแม่เสือสาวผู้เร่าร้อนถึงพริกถึงขิง ความเร่าร้อนนั้นทำเอามาเฟียผู้ผ่านสมรภูมิรักมานับไม่ถ้วนอย่างเขาถึงกับหัวใจสั่นระรัว ราวกับว่าเขากำลังจะเสียอาการให้เด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนยิ่งเอวบางขยับโยกเข

"แล้วจะปล่อยมันไปแบบนี้เหรอครับ?" ไคเซอร์ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่ถูกกระทำถึงเลือกจะเงียบและยอมผ่านมันไปง่ายดายเช่นคนอื่น ๆ ที่เคยตกเป็นเหยื่อเธอไม่ตอบ มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้งแทนคำพูด "ถ้ามันทำกับคุณได้ มันก็ทำกับคนอื่นได้เหมือนกันนะครับ" "แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง ฉันยังมีครอบครัวต้องดูแล คุณไม่เป็นฉันคุณไม่รู้หรอกว่ามันน่ากลัวมากแค่ไหน" ลูกพีชพูดทั้งน้ำตา เธอเองก็ไม่ได้อยากให้ใครต้องตกอยู่ในสภาพเดียวกัน แต่บางครั้งการปกป้องคนที่รัก ก็ต้องแลกมาด้วยการกลืนความเจ็บของตัวเองเอาไว้ไม่ใช่หรือไง"..." คราวนี้เป็นไคเซอร์ที่เลือกจะเงียบแทนความเงียบนั้นยาวพอจะทำให้ลูกพีชรู้สึกอึดอัด เธอจึงตัดสินใจลุกขึ้นยืน "ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ" เธอว่า ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้แล้วมองเสื้อที่สวมอยู่จึงพูดต่อ"ฉันขอซื้อต่อเสื้อตัวนี้ได้ไหมคะ" "ผมมีข้อเสนอ" เสียงของเขาดังขึ้นพอดี "แค่ซื้อเสื้อต่อต้องใช้ข้อเสนอเลยเหรอคะ?" เธอเอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจพอจะเดาได้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา ทั้งวิธีพูดกับลูกน้อง ห้องสวีทโรงแรมหรูที่แสนกว้างขวางห้องนี้ แต่ก็ไม่คิดว่าเรื่องเล็กแค่นี้จะต้องจริงจังขนาดนั้น "ผมไม่ได้ห

"เชิญครับ" ลูกพีชก้าวตามมือที่ผายเชิญเข้าไปในห้องสวีทของโรงแรมหรูที่บานประตูเพิ่งปิดลงไม่นาน พื้นที่ภายในโออ่าและกว้างขวาง มีห้องครัวครบคันเหมาะสำหรับการอยู่ระยะยาว โทนสีอบอุ่น แสงไฟนวลตา และกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้สดลอยอยู่ในอากาศ ผนังกระจกใสริมระเบียงเปิดมุมมองให้เห็นสายน้ำทอดยาวสุดสายตา เป็นภาพที่เธอไม่ค่อยมีโอกาสได้พบเห็นในชีวิตนี้"แพงน่าดูเลยนะคะ" เธอเอ่ยเสียงเบา การต้องพักอยู่ที่นี่ถึงสองเดือน คงเป็นค่าใช้จ่ายไม่น้อยเลยทีเดียว"ห้องนายอยู่ข้าง ๆ ทางซ้ายครับ" มือขวาของเขาตอบเรียบ ๆ สีหน้าไม่แสดงความแปลกใจเหมือนกับเรื่องแบบนี้เป็นเพียงกิจวัตรอย่างหนึ่ง"ค่ะ" อย่างน้อยก็ไม่ได้ต้องอยู่ในห้องเดียวกัน เธอจึงพอจะมีพื้นที่ให้หายใจของตัวเองบ้าง หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน และการที่เขาสั่งให้ลูกน้องพาเธอไปฉีดยาคุม พร้อมเหตุผลที่ฟังดูเรียบง่ายว่าเขาไม่อยากให้มีอะไรมาเป็นเงื่อนไขคั่นกลางระหว่างความรู้สึกของคนสองคน มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอรับรู้ว่าเขาเป็นคนตรงไปตรงมาในเรื่องพวกนั้นมากกว่าที่เธอคิดไว้"อันนี้นายฝากมาให้ครับ" ลูกพีชชะงักจากความคิด ก่อนจะเงยหน้ามองตามมือของภีมที่ยื่น

"คุณไคเซอร์ให้พลอยใสมาดูแลคุณลูกพีชหลังจากนี้ค่ะ" รอยยิ้มสดใสที่เผยให้เห็นฟันเรียงสวย ทำให้ใบหน้าของภีมลอยขึ้นมาในหัวลูกพีชโดยไม่รู้ตัว และก็แน่ใจในทันทีว่าทั้งสองเป็นพี่น้องกันจริง ๆ"งั้นเชิญเข้ามาก่อนค่ะ" ลูกพีชขยับตัวหลบให้แขกก้าวเข้ามาในห้อง ก่อนจะเดินนำเข้าไปด้านใน"ว้าวห้องสวยมากเลยค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นตา เหมือนเด็กที่เพิ่งได้เห็นโลกใหม่"ขอบคุณค่ะ" ลูกพีชตอบเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ยังเจือความไม่คุ้นชินไม่ต่างกัน"ตัวจริงคุณลูกพีชสวยกว่าในทีวีอีกนะคะ" ลูกพีชหัวเราะเบา ๆ"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ""อย่าถ่อมตัวไปเลยค่ะ สวยจริง ๆ""ขอบคุณนะคะ ไหน ๆ ก็ต้องร่วมงานกันยาว ๆ แล้ว เรียกแค่พีชก็พอค่ะ ไม่ต้องคุณก็ได้ พีชไม่ถือ""งั้นเป็นกันเองไม่เกรงใจแล้วนะ" พลอยใสยิ้มกว้าง น้ำเสียงเป็นกันเองอย่างที่เธอตั้งใจให้เป็นตั้งแต่แรก ดีเหมือนกัน ถ้าสนิทกันเร็ว ๆ จะได้ทำงานกันง่ายขึ้น"จริงสิ พี่มีอะไรอยากให้พีชดู มานั่งนี่เร็ว" มือเรียวกวักเรียกเบา ๆ พลางตบเบาะข้างตัว ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาอย่างคล่องแคล่วลูกพีชขยับเข้าไปนั่งใกล้อย่างไม่ลังเล เธอเอนตัวเข้าไปดูหน้าจอที่พลอยใสกำลังเลื่