บททั้งหมดของ ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ: บทที่ 51 - บทที่ 60

บทที่ 51องค์ชายรอง…ฉู่เหวินซานใต้เงาแสงยามสาย รถม้าเรียงแถวยาวเหยียดทอดตัวจากหน้าประตูเมืองจรดประตูวังหลวง แต่ละคันต่างประดับประกาหรูหรา แสดงออกถึงฐานะของเจ้าของ แขกเหรื่อจากตระกูลใหญ่ทั่วเมืองหลวงต่างพร้อมใจกันมาร่วมงานเลี้ยงฉลองการเสด็จกลับขององค์ชายใหญ่หลังรักษาร่างกายนานนับสิบปีรถม้าของจวนสกุลลู่หยุดนิ่งหน้าลานใหญ่ซึ่งปูด้วยหินขาวอ่อนวาววับราวน้ำค้าง พอม่านรถถูกเลิกขึ้น คนแรกที่ก้าวลงมาคือ ลู่ไห่เทียน ขุนนางดาวรุ่งผู้มากบารมีในราชสำนักช่วงปัจจุบัน ไม่กี่อึดใจถัดมาก็คือ เวินซื่อ ที่คลี่ยิ้มอ่อนหวาน แววตาภูมิใจยามเดินเคียงข้างร่างสูงของสามี ตามมาด้วยเสวี่ยเอ๋อร์ที่เดินตามหลังเพียงเล็กน้อยแสดงออกถึงว่านางสำคัญเพียงใด“แม้จะเป็นเพียงฮูหยินรอง แต่สตรีผู้นี้กุมอำนาจไม่ต่างจากฮูหยินใหญ่อย่างไรอย่างนั้น ขนาดงานในวังก็ยังสามารถออกหน้าได้”“เห็นว่าตอนแต่งเข้ามาขบวนสินสอดไม่ต่างจากไปสู่ขอมาเป็นฮูหยินใหญ่ด้วยซ้ำ ข้าไม่แปลกใจเท่าใดนัก”ผู้คนที่อยู่แถบนั้นล้วนสนทนากันเรื่องนี้ไม่ขาดสายคำกล่าวเหล่านั้น ลู่ชิงหรูที่ลงจากรถม้าเป็นคนสุดท้ายได้ยินชัดทุกคำ สตรีในชุด ผ้าไหมสีเหลืองอร่ามที่วังหลวงม

บทที่ 53ที่แท้เขาก็คือ...เสียงฆ้องดังขึ้นอีกคราหนึ่ง บ่งบอกถึงเวลาเริ่มต้นพิธีการอย่างเป็นทางการแขกเหรื่อทยอยเข้าสู่ลานพิธีใหญ่เบื้องหน้าอารามหลวง บรรยากาศถูกแต่งแต้มด้วยแสงตะเกียงหรูหรานับร้อย เสียงพิณคลอเบา ๆ ดังกังวานในอากาศหนาวเย็นของค่ำคืนเหมันต์เหล่าขุนนางระดับสูงและสตรีในตระกูลต่าง ๆ เรียงนั่งตามลำดับยศ ขนาบซ้ายขวาเป็นแถวยาวโดยมีลานตรงกลางเว้นไว้รอรับราชวงศ์ลู่ไห่เทียนเจ้าตระกูลลู่ถูกจัดให้นั่งเบื้องหน้าในตำแหน่งสูงข้างขุนนางตระกูลใหญ่อื่น เขาหันไปสนทนาเบา ๆ กับเวินซื่อที่นั่งถัดไป“ข้าได้ยินข่าวจากในวังว่า วันนี้ฝ่าบาทอาจมีราชโองการให้บุตรสาวตระกูลลู่ของเราหมั้นหมายกับองค์ชายใหญ่”เวินซื่อเหลือบตาไปยังบุตรสาวของตนที่นั่งข้างลู่ชิงหรูครู่หนึ่งก่อนทำสีหน้าตกใจไปทางผู้เป็นสามีที่รู้หลังจากนางด้วยซ้ำ กล่าวอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว“หากจริงก็คงเป็นพระมหากรุณามาก เอ อย่าบอกนะว่าผ้าผืนนั้นที่กงกงกลี่อวี้มอบให้จะหมายถึง...”“ใช่แล้ว ดีนะที่เข้ามอบมันให้อาหรูสวมแทนที่จะเป็นเสวี่ยเอ๋อร์ มิเช่นนั้นคงแย่แน่ แผนการเดิมที่วางไว้มีหวังพลาดไปหมด”ลู่ไห่เทียนยิ้มอย่างเอ็นดูภรรยารองของตนเองท

บทที่ 55ภาวะมีบุตรยากเมื่อรถม้าสีเข้มแล่นเข้าเขตจวนสกุลลู่ ลู่ชิงหรูก็เห็นแสงไฟจากห้องโถงสว่างไสวผิดปกติ นางจึงรู้ในทันทีว่า ผู้เป็นบิดาและเวินซื่อคงกลับมาถึงแล้วและใช่…ร่างของลู่ไห่เทียน เวินซื่อ และเสวี่ยเอ๋อร์ยืนรออยู่ในโถงรับรอง สีหน้าของแต่ละคนล้วนไม่สู้ดีนัก ชิงหรูมองแล้วชอบยิ่งนักที่เห็นพวกเขามีสีหน้ากันเช่นนี้“กลับมาก่อนโดยไม่บอกกล่าวเช่นนี้ ยังเห็นหัวข้าเป็นบิดาอยู่หรือไม่!”ลู่ไห่เทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มขรึมทันทีที่เห็นนางก้าวขาเข้ามา เวินซื่อทำท่าจะเอ่ยเสริม แต่ลู่ชิงหรูกลับยอบกายลงเล็กน้อย สีหน้าไม่สลดแต่สุภาพเรียบร้อยและเอ่ยขึ้นเสียก่อน“ข้าต้องขออภัยท่านพ่อด้วย เพียงแต่ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย กลัวจะอยู่ต่อแล้วทำให้ตระกูลขายหน้าต่อหน้าต่อขุนนางท่านอื่นรวมถึงฝ่าบาทจึงตัดสินใจขอตัวออกมาก่อน...”ถ้อยคำของนางเรียบง่าย…แต่วางน้ำหนักมาอย่างพอเหมาะ ทำให้ลู่ไห่เทียนชะงักไปเล็กน้อยก่อนพยักหน้าอย่างไม่อยากต่อความ...สำหรับบิดาที่หน้าตาสำคัญกว่าเรื่องไหน ๆ สิ่งที่นางทำย่อมเหมาะสมแล้ว“ช่างเถอะ ครานี้ข้าไม่ถือโทษเจ้า…แต่อย่าให้มีคราวหน้าอีกก็แล้วกัน”เสวี่ยเอ๋อร์เบ้ปากเล็กน้อยอย่าง

บทที่ 57เป็นหมากในกระดานการเมืองในค่ำคืนที่เงียบงัน แสงจันทร์ทอดผ่านชายหลังคาตำหนักชิงหลงสงบเย็น ฉู่เหวินซีนั่งอยู่ใต้โคมไฟ เบื้องหน้าเป็นม้วนข่าวจากสายภายในเมืองหลวงที่เพิ่งถูกส่งมาถึงมือ แววตานิ่งเฉยทว่าไม่อาจซ่อนประกายเฉียบคมที่กำลังคำนวณบางอย่างในใจ“ฝ่าบาทเริ่มเคลื่อนไหวแล้วสินะ จัดฉากมากมายเพื่อกดดันน้องรองอีกแล้ว...”เขาเอ่ยเสียงเรียบเรื่อยราวเรื่องที่พูดมิใช่เรื่องใหญ่อันใดเฉินกงกงผู้ยืนอยู่ข้างกายก้มศีรษะรับทันใด“พ่ะย่ะค่ะ เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊เริ่มเอนเอียงไปหาองค์ชายรองอย่างชัดเจน ฝ่าบาทคงเริ่มไม่สบายพระทัยที่ขั้วอำนาจของฝ่ายฮองเฮามั่นคงเพียงนี้”ฉู่เหวินซียกถ้วยชากลิ่นหอมขึ้นจิบ “เช่นนั้น...ค่อยน่าสนใจหน่อยแล้ว”เขาวางถ้วยชาลง มือวางพาดบนพนักพิงเก้าอี้ไม้เนื้อดี ดวงตามองออกไปนอกหน้าต่าง“ตอนข้ายังเด็ก ร่างกายอ่อนแอจนเสด็จแม่คิดว่าข้ามิอาจรับตำแหน่งองค์รัชทายาทไหวแต่ก็พะเน้าพะนอข้าอย่างดี ทว่าพอมีเจ้ารองที่สุขภาพดีครบถ้วนออกมาก็กลับส่งข้าออกไปอยู่ห่างไกลอย่างไร้ความลังเล พระนางคงมิคิดว่าข้าจะรอดชีวิตเติบโตมาได้เช่นนี้...”เขาหันกลับมาในตำหนักเล็กน้อย เสียงยังคงเรียบ

บทที่ 59คะแนนความพอใจหลักร้อยมาอีกแล้วสายตาของฉู่เหวินซานจับจ้องอยู่ที่ชิงหรูอย่างไม่ปิดบัง...ไม่ใช่เพราะเครื่องแต่งกาย ไม่ใช่เพราะความงามเหนือกว่าสตรีใดที่เขาเคยเจอ แต่เพราะบางอย่างในดวงตานิ่งลึกคู่นั้นที่ดูคล้าย...ไม่ยินดียินร้ายต่อการมีอยู่ของเขาเท่าที่ควรต่างหากใต้เท้าลู่กระแอมเบา ๆ ขัดบุตรสาวที่เขาเองก็เพิ่งใกล้ชิดคราแรกอย่างพยายามแสดงออกว่าไม่ได้ห่างเหินกันต่อหน้าคนนอก แม้จะประหลาดใจว่าเหตุใดบุตรสาวคนโตถึงมาหาเขาในวันที่มีแขกพอดีแต่ก็ต้องรับสถานการณ์ตรงหน้าก่อนจึงปัดความสงสัยทิ้งไปชั่วคราวก่อน“ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว นั่งลงก่อน เจ้านำขนมอะไรมาด้วยหรือ?”ลู่ชิงหรูยิ้มรับอย่างยินดีก่อนพยักหน้าเบา ๆ ให้ฮวาวางขนมในถาดลงบนโต๊ะที่คั่นระหว่างบุรุษในห้องทั้งสองก่อนสีไข่น่าจะนุ่มส่งกลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอทันใด“ข้าเพิ่งลองทำขนมสูตรใหม่เจ้าค่ะ ...คิดว่าอยากให้ท่านพ่อได้ลองชิม...”“ไม่รู้ว่าเจ้าก็ทำขนมเป็นด้วย มันคือขนมอันใดเหตุข้าไม่เคยเห็นมาก่อน...”ลู่ไห่เทียนเลื่อนขนมจานหนึ่งให้ไปอยู่ตรงหน้าของผู้มีศักดิ์สูงกว่า ก่อนจะเงยหน้าถามบุตรสาวของตน“เป็นขนมเนื้อนุ่มรสเกาลัดเจ้าค่ะ”“กลิ่นหอมอีกท