All Chapters of ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 40วันหยุดที่ไม่คาดคิดลมปลายยามเช้าพัดกรูแผ่วเบา ใบไม้บางส่วนหลุดร่วงลงจากต้นแม้ยังไม่ทันเปลี่ยนสี อากาศในเมืองเฟิ่งเซียงเริ่มแห้งเย็นขึ้นอย่างชัดเจน แดดสว่างจ้าแต่ไม่ร้อนระอุเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนแล้วที่ลู่ชิงหรูทำงานในคฤหาสน์ของหยวนเหวินซี แม้เจ้าบ้านจะหายดีจากพิษนานแล้วคนที่มีความสุขที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้น ...ระบบในหัวของนางหยางอิ๋นรายงานอย่างอารมณ์ดีว่า คะแนนความพึงพอใจที่ได้จากหยวนเหวินซี ทำให้นางมีคะแนนสะสมสูงขึ้นหลายพันเท่าจนสามารถเปิดฟังก์ชันอื่นเพิ่มเติมได้เต็มไปหมด หนึ่งในนั้นก็คือแปลงปลูกผักได้แล้วยิ่งไปกว่านั้น รายได้รายวันจากการทำอาหารในจวนหยวนสูงลิ่วจนนางสามารถแลกเป็นตั๋วเงินได้หลายฉบับ ชีวิตในฐานะบ่าวรับใช้และคนครัว ณ เวลานี้ของชิงหรู แทบไม่ต่างจากเศรษฐีเริ่มต้นลมปลายฤดูสารทแม้ไม่หนาวแต่ก็เย็นแห้งผิว นางจึงจัดสำรับกลางวันให้เหมาะกับอากาศแบบแห้ง ๆ เช่นนี้ไอน้ำจากหม้อดินลอยขึ้น มาพร้อมกลิ่นขิงและเต้าหู้ถั่วหมักที่เคี่ยวกับน้ำกระดูกไก่ผสมเห็ดหอมแห้ง เส้นบะหมี่ไข่สีเหลืองนวลลวกพอเหนียวนุ่ม วางเรียงในชามเงาวับ สีสันดูน่ากินข้างกันมีเกี๊ยวนึ่งไส้ผักที่ห่อบางเฉียบจ

บทที่ 42ไม่ต้องไปทำงานที่คฤหาสน์อีกต่อไปเช้านั้นแดดยามสายส่องลอดผ่านชายคาครัวหลังบ้าน แสงอ่อนลูบไล้ผิวโต๊ะไม้ที่บัดนี้วางเนื้อหมักหลากชนิดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นเนื้อแห้งตากแดดผสมน้ำซุปสมุนไพรบางเบาลอยอบอวล ลู่ชิงหรูกำลังคีบเนื้อแห้งที่หมักไว้บางส่วนลงกระทะ ทอดไฟกลางด้วยความชำนาญ ข้างกายคือกระบวยเหล็กที่ใช้น้ำมันเพียงน้อยนิดใส่ให้ผิวเนื้อกรอบนอกนุ่มในในบ้านลู่เทียนหรงกำลังหัดเขียนอักษรบนโต๊ะเล็กที่เพิ่งซื้อมาใหม่ แต่ความเงียบสงบนั้นก็ถูกทำลายลงเมื่อมีเสียงคนผู้หนึ่งตะโกนเรียกมาจากหน้าบ้าน“แม่นางไป๋อยู่หรือไม่!”เสียงนั้นไม่ใช่เสียงแปลกหน้า หากแต่คือสตรีสกุลหู กลุ่มคนที่ชิงหรูไม่ปรารถนาแม้จะเอ่ยชื่อนั่นเองชิงหรูมิได้ชะงักมือตามเสียงนั้น เพียงทอดเนื้อลงกระทะต่ออย่างเฉยเมย เสียงฉ่าของไขมันกระทบกระทะดังพอจะกลบความรำคาญได้ชั่วคราวเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังใกล้เข้ามาจากทางด้านหลังของตน นางไม่ต้องหันก็รู้ว่าเป็นใครไป๋อี้เหยา มารดาของนางยืนอยู่ที่ประตูครัว สีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างมีเรื่องบางอย่างกำลังขัดแย้งอยู่ในใจ“ชิงหรู...ในคลังเสบียงที่เจ้าเตรียมไว้ ยังมีเนื้อหมักแห้งอยู่มากหรื

บทที่ 44เขาไม่อาจปกป้องคนที่เขารักได้เลยรถม้าหรูสามคันแล่นฝ่าหิมะที่ตกไม่แรงมากเข้าสู่ตัวเมืองเฟิ่งเซียงอย่างรวดเร็ว มาหยุดลงหน้าประตูโรงหมอประจำเมืองที่ตั้งอยู่ใกล้ย่านการค้ารถม้าคันกลางคือคันที่ลู่ชิงหรูยังคงนอนสลบอยู่ภายใน ข้างกายมีลู่เทียนหรงนั่งเงียบไม่พูดไม่จา แต่สองมือน้อยกลับกอบกุมฝ่ามือของพี่สาวแน่นไม่ยอมปล่อย ขณะที่แม่นมติ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองเด็กชายด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ความใยดีไป๋อี้เหยาและป้าเจาถูกจัดให้นั่งรถม้าคนละคัน โดยอ้างว่าเพื่อให้ผู้ป่วยได้พักผ่อนเต็มที่ แต่แท้จริงคือการแยกให้ออกจากกันโดยเจตนาของแม่นมติ่งนั่นเองเมื่อถึงโรงหมอ แม่นมติ่งเป็นคนแรกที่ก้าวลงมาแล้วรีบสั่งให้บ่าวบุรุษอุ้มร่างลู่ชิงหรูเข้าไปด้านใน เด็กชายตัวเล็กก็ยังไม่ยอมปล่อยมือแม้แต่น้อย สีหน้าไม่แสดงออก แต่แววตาดื้อเงียบกลับฉายชัดเจนว่าไม่ชอบใจคนแปลกหน้าพวกนี้มากแค่ไหนหมอวัยกลางคนเร่งเข้าตรวจอย่างละเอียด จับชีพจรดูแล้วก็รู้ที่มาทันใดว่าพิษในกายต้นตอคือรอยของมีคมบาดที่ต้นคอนั่นเอง“บาดแผลนี้แม้จะเล็ก แต่...มีพิษติดมาเล็กน้อย”คำพูดนั้นทำให้ทั้งป้าเจาและไป๋อี้เหยยาที่เพิ่งตามมาถึงหน้าซีด เด็กชา

บทที่ 46คุณหนูใหญ่…ฟื้นแล้ว!หลังจากเดินทางฝ่าลมหนาวมาเนิ่นนานนับเดือน รถม้าคันหรูของจวนสกุลลู่ก็เคลื่อนตัวเข้าสู่ประตูเมืองหลวงในยามเช้าตรู่ แสงแดดสีจางส่องลอดม่านหิมะโปรย ราวกับม่านหมอกสีเงินที่ปกคลุมเมืองหลวงให้ดูหนาวเหน็บยิ่งกว่าเคยรถม้าคันกลางที่บรรทุกลู่ชิงหรูที่นอนยังไม่ตื่นนั้นเงียบงัน ร่างของแม่นางนอนนิ่งไม่ไหวติงมาตลอดทาง ใต้ผ้าห่มหนา ดวงหน้านางซีดขาวราวกระดาษ เพราะแม่นมติ่งสั่งให้บ่าวใส่ยานอนหลับผสมในน้ำอย่างสม่ำเสมอ มิให้ได้ฟื้นตื่นขึ้นมาอีก ตลอดทางนั้นนางไม่เคยได้ลืมตาด้วยสติของตนเองแม้เพียงครู่เดียวเมื่อเข้าสู่จวนสกุลลู่แล้ว ทั้งหมดก็ถูกแยกย้ายให้พักในเรือนหลังเก่าอันแยกออกมาจากเรือนใหญ่ชัดเจน โดยมีแม่นมติ่งเป็นผู้ดูแลทุกอย่างแต่เพียงผู้เดียวขณะเดียวกัน ภายในเรือนหลังกว้างประดับหรูซึ่งเป็นที่พำนักของฮูหยินรองเวินซื่อ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้จันทน์ยังคงอบอวลทั่วห้อง ดวงตาเรียวยาวใต้คิ้วโก่งของเวินซื่อจ้องมองแม่นมติ่งที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าอย่างพินิจ“กลับมาพร้อมกันทั้งอี้เหยาและลูกสาวนางเช่นนั้นหรือ?!”น้ำเสียงนั้นราบเรียบแต่แฝงรังสีไม่พอใจชัดเจน แม่นมติ่งก้มหน้าลงต่ำ

บทที่ 48คุณหนูใหญ่ยอมจำนนแล้วภายในเรือนท้ายจวน บรรยากาศอึมครึม ลู่ชิงหรูที่เพิ่งฟื้นจากการหลับใหลยาวนาน ในตอนแรกยังอ่อนแรงจนแทบขยับตัวไม่ไหว แต่เพียงไม่นานหลังจากรู้ข่าวว่าน้องชายหายตัวไประหว่างที่นางหมดสติ และเรื่องที่เกิดขึ้นและที่ว่าสถานที่ไม่คุ้นตาแห่งนี้คือจวนสกุลลู่“ข้าจะไปตามหาอาหรง…!”น้ำเสียงแหบพร่าพร้อมกับร่างที่พยายามจะลุกจากเตียงในทันที หม้อยาต้มที่ตั้งอุ่นอยู่บนโต๊ะข้างเตียงกระเด็นตกลงพื้นแตกกระจาย บ่าวสาวที่เพิ่งก้าวเข้ามาถือผ้าจะช่วยประคองรีบถอยหลังอย่างตื่นตกใจนางสาวเท้าเปล่าออกจากเรือน ไม่สนเสียงร้องห้าม แม้ร่างจะยังเซไปเซมาอย่างไม่มั่นคง แต่ก็ยังฝืนเดินตรงไปยังลานหน้าจวน พยายามหาทางหลบผู้คนที่มาขวาง หาทางออกเวินซื่อที่เพิ่งเสร็จจากการต้อนรับขบวนกงกงก็รีบตามมาด้วยสีหน้าเย็นชาปนรำคาญ ยืนอยู่หน้าประตูเรือน จ้องมองเด็กสาวในชุดสีซีดที่ยืนเซจะล้มแหล่อยู่ใต้แดดยามสายดวงตาของสตรีมากอำนาจนิ่งสนิท ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำกับองครักษ์ด้านข้าง“จับนางไว้ขัง อย่าให้วิ่งหนีออกไปได้”“อย่าแตะข้า!”เสียงตะคอกของลู่ชิงหรูดังก้อง นางหันไปปัดมือของบ่าวที่วิ่งเข้ามาใกล้ ร่างเล็กสะบัดจนอี