Lahat ng Kabanata ng The Mafia King's Deadly Bargain: Kabanata 31 - Kabanata 40

Isla Moretti POVHindi pa man humuhupa ang puting usok ng harina sa lobby, narinig ko na ang muling pag-atungal ng mga makina sa labas. Mukhang hindi sapat ang pagiging "powdered donuts" ng unang wave para panghinaan sila ng loob."Kalix, meron pa!" tili ko habang daling-daling binubuksan ang isa pang sako ng asukal."I know. Dante, Jojo, switch to submachine guns. Pero huwag kayong magpaputok malapit sa mga tangke ng gas ni Isla," utos ni Kalix. Kahit nababalutan pa siya ng harina, ang boses niya ay kasing-talim pa rin ng kidlat. Hinawakan niya ang balikat ko at pilit akong idiniin sa ilalim ng matibay na stainless steel table. "Isla, stay here. This is not a drill anymore.""Anong stay here? 'Yung oven ko ang tinitira nila, Kalix! Personal 'to!" Singhal ko.Sumilip ako mula sa ilalim ng lamesa. Nakita ko ang tatlong lalakeng naka-maskara na dumaan sa basag na bintana. May hawak silang mga molotov cocktail. Balak nilang sunugin ang bakery ko!"No you don't!"Sa sobrang galit, nakalim

Isla Moretti POVSabi nila, ang pagbe-bake ay isang sining. Kailangan ng tamang timpla, tamang temperatura, at higit sa lahat, matinding pasensya. Pero habang nakatayo ako sa loob ng underground firing range ng The Vault, suot ang dambuhalang noise-canceling headphones at protective goggles, pakiramdam ko ay mas madali pang magpaalsa ng isang libong soufflé kaysa itama ang punyitang target na nasa harap ko."Stance, Isla. Huwag mong labanan ang recoil. Maging bahagi ka ng baril," utos ni Kalix. Nakasandal siya sa pader sa likuran ko, nakahalukipkip at pinapanood ang bawat maling galaw ko."Ang bigat kaya! Akala ko ba lightweight 'to?" reklamo ko habang pilit na itinataas ang aking Sig Sauer. "At bakit kailangang ganito ang tayo? Para akong iihi sa kanto!""It's called a stable base. Kung hindi matigas ang tayo mo, itatapon ka sa likod ng pwersa ng bala," paliwanag niya, sabay lapit uli sa akin para itama ang pagkaka-kuba ng balikat ko. "Focus. Isipin mo, 'yung target ay hindi lang pap

Isla Moretti POV Ang gabi ay balot ng panganib habang mabilis na binabaybay ng aming convoy ang kalsada patungo sa lumang simbahan sa labas ng siyudad. Sa loob ng sasakyan, mahigpit ang pagkakahawak ko sa holster ng aking baril. Ang bawat streetlight na dumadaan sa bintana ay tila mga mata ng mga Greco na nagmamasid sa dilim. "Isla, sigurado ka ba rito?" tanong ni Kalix. Nakatitig siya sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng pagduda pero naroon din ang respeto. "Informants are dangerous. Lalo na ang mga taong nagsasabing tinalikuran nila ang sarili nilang amo." "Sabi ni Dante, ang taong 'to ay dating tauhan ng mga Santos. Nakatakas siya nung nilusob ang asukal mill," sagot ko, pilit na pinatitatag ang aking boses. "He knows who gave the order to kill Mang Carding. Hindi lang ito basta panggugulo, Kalix. This is a coordinated execution of everyone I know." "I don't like it. Meetings in churches are for funerals," bulong ni Kalix habang kinakasa ang kanyang baril. Ang tunog ng

Isla Moretti POV Akala ko nung nakaraang gabi, nakuha ko na lahat. 'Yung barilan sa warehouse, 'yung pagsabog, 'yung kaba na hindi matatapos. Pero iba pala kapag malapit. Iba kapag naririnig mo 'yung hinga ng taong malapit nang mamatay at amoy mo 'yung malansang amoy ng dugo sa sarado at mainit na kwarto. Nasa isang abandonadong bodega kami sa dulo ng pier. Maingay 'yung alon sa labas, humahampas sa mga kinakalawang na poste, pero sa loob, masakit sa tenga 'yung katahimikan. Amoy langis, amoy kalawang, at amoy pawis. Nakatali sa isang silya sa gitna ng kwarto 'yung isa sa mga tauhan ni Marco Greco. 'Yung lalakeng nakita namin sa listahan na may hawak ng payroll. Duguan na 'yung mukha niya, basag ang labi, pero tumatawa pa rin siya nang mahina habang nakatingin sa sahig. "Wala kayong makukuha sa akin, Valerio," sabi nung lalake. Paos na 'yung boses niya, parang may nakabara na kung ano sa lalamunan niya. Nakatayo si Kalix sa harap niya. Walang emosyon 'yung mukha niya, para l

Isla Moretti POV Naramdaman ko na 'yung kuryente sa hangin bago pa may humawak sa gatilyo. 'Yung tinginan nina Kalix at Marco Greco, parang dalawang asong nag-aabang lang kung sino ang unang mangangagat. Pero habang busy sila sa pagpapakitang-gilas ng tapang, ako naman, busy sa pag-aayos ng "regalo" ko para sa mga bodyguards ni Marco na nakatayo sa likuran namin. "Masarap ba ang appetizers, Marco?" tanong ko. Sinubukan kong gawing normal lang 'yung boses ko, kahit na 'yung kamay ko sa ilalim ng lamesa ay nakakuyom na sa sobrang kaba. "Masarap, Signora. Mukhang hindi lang pala sa pagbe-bake ka magaling, pati sa pagpili ng menu," sagot ni Marco sabay subo ng piraso ng bruschetta na dinala ko. Ngumiti lang ako. 'Yung ngiting plastic. Hindi niya alam, nung nasa kusina ako kanina bago kami lumabas ng safehouse, hindi lang asukal at asin ang hinawakan ko. Ginamit ko 'yung kaalaman ko sa mga ingredients—hindi para magpasarap, kundi para magpahina. 'Yung nilagay ko sa appetizers ay hi