LOGINIsabelle POVTahimik ang naging byahe namin pabalik sa subdivision mula sa site ng Pine Haven. Ang amoy ng basang lupa at putik mula sa construction site ay sumama sa amoy ng mga herbs na nasa likod ng sasakyan. Nakasandal ang ulo ko sa may bintana habang pinagmamasdan ang mga pamilyar na pino na nadadaanan namin. Kahit na maayos ang naging pag-uusap namin kay Architect Hernandez, hindi ko pa rin maiwasang maramdaman ang kakaibang tibok sa dibdib ko. Kilala niya ako. Alam niya kung paano ako gumuhit noong nasa Italy pa ako."You're overthinking again," basag ni Sebastian sa katahimikan habang maingat na inililiko ang SUV pumasok sa gate ng subdivision."Hindi naman sa ganoon, Sebastian. Medyo nabigla lang ako," sagot ko habang inaayos ang pagkakahawak sa tablet ko. "Architect Hernandez was one of the strict professors in Milan. Siya 'yung tipo na isang tingin pa lang sa lines mo, alam na kung kinopya mo lang o kung nanggaling talaga sa sarili mong ideya.""Pero narinig mo naman ang si
Isabelle Cruz POV Saktong alas-sais ng umaga, malamig pa ang hangin at may manipis na fog pa sa labas nang lumabas ako sa beranda. Suot ko ang isang lumang gray hoodie at leggings, habang bitbit ang maliit na pala at ang packet ng sunflower seeds na binili ko sa La Trinidad. Gaya ng ipinangako niya kagabi, nakatayo na si Rico sa tabi ng bagong gawang greenhouse timber frame. May dala siyang malaking sako ng fertilized soil at ilang gardening tools. "Ang aga natin, Architect, ah," bati ni Rico sabay baba ng sako sa damuhan. "Akala ko gigisingin pa kita pagkatapos kong mag-kape." "Hindi na, Rico. Mas gusto kong umpisahan 'to bago magising ang mag-ama ko," sagot ko habang lumalapit sa pwestong nilagyan ko ng marka kahapon. "Saan ba magandang i-halo 'tong pataba?" "Dito po sa gilid, Ma'am. Huhukayin muna natin nang kaunti para lumambot 'yung lupa bago natin ilagay ang seeds. Mas maganda kung may space bawat isa para hindi sila mag-agawan sa nutrients kapag lumaki na," paliwanag ni Ric
Isabelle POV Tahimik ang buong byahe namin pabalik mula sa La Trinidad. Kahit na puno ang likod ng SUV ng amoy ng sariwang rosemary, mint, at lavender, hindi ko na magawang ma-enjoy ang bango nito. Nakatitig lang ako sa labas ng bintana habang mahigpit na hawak ang packet ng sunflower seeds sa kandungan ko. Si Sebastian naman, halos bumaon na ang mga daliri sa manibela sa sobrang higpit ng hawak niya habang mabilis na binabaybay ang daan pabalik sa aming subdivision. "Isabelle, text Seb right now. Sabihin mo mag-ready sila sa sala," utos ni Sebastian, ang boses niya ay mababa at may pamilyar na talas na matagal ko nang hindi naririnig. "I already did. Naka-encode na ang message kay Kuru," sagot ko habang pinipindot ang phone ko. "They're waiting for us." Pagkapasok na pagkapasok ng sasakyan sa garahe, hindi na namin hinintay na patayin ni Sebastian nang matagal ang makina. Binuhat niya agad si Gabriel mula sa car seat habang ako naman ang kumuha sa diaper bag. Ang mga binili na
Isabelle POV Medyo maaga pa lang ay nakabihis na ako ng komportableng maong, rubber shoes, at isang light jacket. Ngayon ang araw ng lakad namin nina Sebastian at Gabriel patungong La Trinidad para maghanap ng mga halaman sa nursery. Tulad ng ipinangako ni Sebastian kagabi, walang laptop, walang blueprints, at walang security briefing ngayon. Isang simpleng family day. Pagbaba ko sa kusina, naabutan ko si Sebastian na inilalagay ang diaper bag at thermal flask sa backseat ng sasakyan sa garahe. Bumalik siya sa loob para kunin si Gabriel na kasalukuyang nakikipag-agawan ng sumbrero kay Seb sa sala. "Ayan, bagay sa'yo, buddy. Mukha kang maliit na hip-hop artist," tawa ni Seb habang inaayos ang maliit na snapback cap sa ulo ng anak ko. "Huwag mong sanayin sa ganyan ang anak ko, Seb. Baka paglaki niyan, puro oversized shirt na ang hinging pasalubong sa'yo," biro ni Sebastian habang kinukuha ang bata. Lumingon sa akin si Sebastian at ngumiti. "Ready ka na ba, Isabelle? Rico, sure
Sebastian POV Maaga pa lang ay gising na ako. Nakasanayan ko na yata na kahit gaano kapayapa rito sa Baguio, ang katawan ko ay laging naghahanap ng kilos pagpatak ng alas-singko ng madaling araw. Sinilip ko si Isabelle at Gabriel na mahimbing pang natutulog. Sa dilim ng kwarto, tanging ang mahinang paghinga lang nila ang naririnig ko. Dahan-dahan akong bumaba para magtimpla ng kape. Naabutan ko si Rico sa beranda, nakatitig sa fog na bumabalot sa buong garden. May hawak siyang baso ng mainit na tsaa, pero ang mga mata niya ay alerto, tila binabasa ang bawat galaw ng mga dahon ng pino. "Ang aga natin, Boss," bati ni Rico nang hindi lumilingon. "Sanayan lang, Rico," sagot ko habang sumasandal sa railings. "Kumusta ang paligid?" "Tahimik, Boss. Simula nung dumaan si Lorenzo, wala na tayong na-detect na kahit anong tail. Mukhang totoo nga 'yung sinabi niya na safe zone na natin 'to," ulat niya. Lumingon siya sa akin, medyo seryoso ang mukha. "Pero Boss, 'yung byahe sa Manila... sigur
Isabelle POV Nakatitig pa rin ako sa invitation card na hawak ko habang hinihigop ang huling patak ng wine sa baso ko. Ang Architecture Gala sa Manila. Isang gabi kung saan ang mga malalaking pangalan sa industriya ay magtitipon-tipon. Sa ilalim ng normal na sitwasyon, ito ang pinapangarap ng kahit sinong baguhang arkitekto. Pero sa sitwasyon ko, parang paglalakad ito sa gitna ng isang kalsadang puno ng landmines. "Isabelle, you’re spacing out again," puna ni Seb (ang kapatid ko) habang kumukuha ng peanut brittle mula sa jar sa center table. "If you’re worried about the security, don't be. I handled the guest list. Walang kahit sinong may koneksyon sa Council o sa pamilya Moretti ang makakapasok sa ballroom na 'yan." "Hindi lang naman 'yung security ang iniisip ko, Seb," sagot ko habang inilalapag ang invitation. "Iniisip ko kung paano ko haharapin 'yung mga taong baka nakakilala sa akin noon. Kahit pa sabihing 'Isabelle Cruz' na ako ngayon, hindi ganoon kadaling burahin ang mukha
Isla Moretti POV Tatlong araw na ang nakalipas simula nung libing ni Nanay. Tatlong araw na rin akong nakakulong sa loob ng master bedroom. Ang tanging nakikita ko lang ay ang apat na sulok ng kwarto at ang malawak na terrace na binantayan din ng mga tauhan ni Kalix sa ibaba. Narinig ko ang pag
Isla Moretti POV Ang amoy ng mga bulaklak sa loob ng simbahan ay masyadong masakit sa ilong. Nakatitig lang ako sa kabaong ni Nanay na napapalibutan ng puting kandila. Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakatayo rito, pero parang wala pa ring pumapasok sa isip ko. Ang huling naaalala ko lang
Isla Moretti POV Hapon pa lang pero busy na ako sa kusina. Suot ko ang paborito kong apron at nakatali nang maayos ang buhok ko. Sa gitna ng kitchen island, nakalatag ang dalawang makapal na tipak ng Ribeye steak. Kinuha ko ang kosher salt at dinurog na paminta para i-rub sa karne. Dapat sakto an
Isla Moretti POV Napatayo rin ako nang makita kong balak niyang kuhanin ang baril niya sa ibabaw ng side table. "Kalix, sandali lang." "Isla, may van sa labas," matigas niyang sabi. "Hindi ito ang oras para sa dinner." Humarang ako sa harap niya. Hinawakan ko ang dalawang kamay niya. Cold na col







