Lahat ng Kabanata ng The Mafia King's Deadly Bargain: Kabanata 41 - Kabanata 50

Isla Moretti POV Ang tadhana nga naman, mahilig mang-asar. Sa dami ng pwedeng pagtaguan ni Marco Greco, dito pa talaga sa isang abandonadong flour mill sa dulo ng industrial zone. Habang bumababa kami sa sasakyan, sumalubong sa akin ang pamilyar na amoy—amoy ng lumang trigo, alikabok, at napanis na harina. Pero sa halip na guminhawa ang loob ko, nasusuka ako. Para akong nasa loob ng sarili kong bangungot na naging totoo. "Dante, Jojo, sa likod kayo. Huwag niyo siyang hahayaang makalusot sa dock area," utos ni Kalix. Ang boses niya ay mahina lang, pero ramdam mo 'yung talim. "Isla, sa likod ko lang. Huwag kang hihiwalay," sabi niya sa akin. Tumango lang ako, mahigpit ang hawak sa baril ko. Basa ang palad ko—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa init ng ulo na ayaw humupa. Pagpasok namin sa loob, tanging ang mga sinag ng buwan mula sa butas-butas na bubong ang nagsisilbing ilaw. Ang bawat hakbang namin sa semento ay lumilikha ng echo na sinasabayan ng kalansing ng mga kadena sa i

Isla Moretti POV Tahimik na sa loob ng interrogation room. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang mabigat na paghinga ni Marco Greco at ang mahinang ugong ng aircon. Kanina lang, sumisigaw pa siya sa takot, pero ngayon, nakayuko na lang siya habang tumutulo ang dugo mula sa kanyang mga sugat patungo sa sementong sahig. Nakuha na ni Dante ang lahat. Ang mga bank account, ang mga pangalan ng mga traydor na pulis na binabayaran ni Marco, at ang mga lokasyon ng iba pa niyang bodega. Wala na siyang silbi. Sa mundong ito ni Kalix, kapag wala ka nang silbi, isa ka na lang dumi na kailangang walisin. "Ano na, Boss?" tanong ni Dante habang tinitiklop ang laptop niya. Tumingin siya kay Kalix, tapos sa akin. "Iligpit na ba natin 'tong dumi na 'to?" Lumapit si Kalix kay Marco. Hinawakan niya ang panga nito at pilit na inangat ang mukha. "You made a mistake, Marco. Hindi ka lang nagnakaw sa akin. Sinaktan mo ang asawa ko. At sa pamilya Valerio, kamatayan lang ang tanging kabayaran sa ganoong

Isla Moretti POV Pagpasok pa lang ng convoy namin sa gate ng mansyon, naramdaman ko na ang bigat ng hangin. Hindi na ito ang mansyong kinatatakutan ko noon. Hindi na rin ito ang lugar na pakiramdam ko ay bilanggo ako. Ngayon, bawat sulok ng lupaing ito ay tila nagbabago ang timpla sa tuwing dadaan ang sasakyan namin. Pagbaba namin ni Kalix, sinalubong kami ng dalawang linya ng mga tauhan. Sina Dante at Jojo ay nasa unahan, diretso ang tayo, seryoso ang mga mukha. Noong unang dating ko rito, alam kong ang tingin nila sa akin ay isang malaking problema—isang panaderong kailangang bantayan dahil baka maiyak o mag-panic kapag nakakita ng dugo. Pero ngayon? Habang naglalakad ako sa tabi ni Kalix, suot ang itim kong dress na may mantsa pa ng harina at tuyong dugo, nakita ko ang respeto sa kanilang mga mata. Hindi ito 'yung respeto dahil asawa ako ng boss nila. Ito 'yung respeto dahil alam na nilang kaya ko ring maging malupit kapag kailangan. "Welcome back, Signora," sabay-sabay nilang

Isla Moretti POV Masakit sa ulo. ‘Yun lang ang masasabi ko simula nung tumapak si Nanay sa mansyon. Akala ko nung una, madali lang itago ang lahat, pero mali pala ako. Ang hirap magpanggap na normal na pamilya kayo kung ang mga kasama mo sa bahay ay mga taong sanay pumatay. Nasa kusina ako, sinusubukang mag-bake ng focaccia para maamoy ni Nanay ang pamilyar na amoy ng harina at hindi ang amoy ng disinfectant sa paligid. Pero hindi ako maka-concentrate. "Isla, anak, bakit ang daming lalaki sa garden? May party ba?" tanong ni Nanay habang dahan-dahang naglalakad gamit ang kanyang walker. Napatalon ako sa gulat. "Ah, Nay! Sabi ko naman sa inyo, security agency ang business ni Kalix. ‘Yung mga ‘yun, mga bago silang recruits. Nagte-training lang sa labas." Sumilip si Nanay sa bintana. Sakto namang nakita ko si Dante na naglalakad, suot ang polo shirt na halatang naiirita siya dahil masyadong masikip sa braso niya. Ang problema, nakalimutan niyang itago ang holster sa bewang niya.

Isla Moretti POV Sabi nila, iba raw talaga ang pakiramdam ng isang ina. Parang may radar sila na hindi mo pwedeng lokohin kahit anong galing mo sa acting. At ‘yun ang kinatatakutan ko ngayon habang pinapanood ko si Nanay na nakatitig kay Kalix habang nag-aalmusal kami. “Kalix, Hijo,” tawag ni Nanay. Huminto si Kalix sa pag-inom ng kape at tumingin nang magalang. “’Yung peklat mo sa braso, mahaba-haba ‘yun ah. Sa training din ba ng security guards nakuha ‘yan?” Napatingin ako sa braso ni Kalix. Nakatupi kasi ang polo niya, kaya lumitaw ‘yung peklat niya mula sa hiwa ng kutsilyo nung nakaraang taon. “Ah, opo, Nay. Aksidente lang po sa field noon,” sagot ni Kalix, chill lang ang boses pero alam kong nakaka-pressure ‘yung tingin ni Nanay. “Eh ‘yung mga kasama mo rito, sina Dante at Jojo... bakit parang lagi silang nagbubulungan sa sulok?” dagdag pa ni Nanay. “Kanina, may narinig akong binanggit na ‘itumba’ at ‘interrogation.’ May mga kriminal ba kayong hinahawakan sa agency niyo