All Chapters of ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส: Chapter 71 - Chapter 80

ห่างไกลออกไป ณ เมืองตงซาน บรรยากาศกลับมิได้รื่นรมย์เช่นในโรงน้ำชาที่เมืองหลวง หลินเมิ่งยวนยืนขมวดคิ้วอยู่ริมระเบียงจวนนายอำเภอพลางทอดสายตามองขบวนคุ้มกันที่กำลังอ่อนล้าจากการรอคอย เขาเดินทางมาถึงที่นี่ได้ร่วมสัปดาห์แล้ว แต่แผนการเดินทางกลับต้องหยุดชะงักอย่างน่าหงุดหงิด“ท่านนายอำเภอ ข้าบอกท่านแล้วมิใช่หรือว่าสถานการณ์ที่ชายแดนมิอาจรอช้า หากเสบียงหลวงยังมาไม่ถึง เหตุใดท่านไม่นำเงินกองกลางไปกว้านซื้อข้าวสารจากพ่อค้าในเมืองตงซานมาสำรองไว้ก่อน” หลินเมิ่งยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรงใจ พลางหันไปกดดันชายวัยกลางคนในชุดขุนนางท้องถิ่นนายอำเภอเมืองตงซานทำหน้าลำบากใจ “มิใช่ว่าข้าไม่อยากช่วย แต่ระเบียบการคลังของที่นี่เข้มงวดนัก หากข้าบุ่มบ่ามใช้เงินผิดประเภท มีหวังหัวคงหลุดจากบ่า อีกอย่าง... ช่วงนี้ข้าวสารในเมืองตงซานขาดแคลนอย่างประหลาด พ่อค้าต่างพากันปิดร้านเงียบ ข้าเกรงว่าท่านต้องรอขบวนเสบียงจากทางการที่กำลังเดินทางมาตามกำหนดการเดิมจะดีกว่า”“แล้วมันจะมาถึงเมื่อไหร่ขอรับ” น้ำเสียงนั้นถามอย่างอ่อนใจ“อย่างเร็วก็อีกสิบวัน ระหว่างนี้เชิญคุณชายหลินพักผ่อนให้สบาย

หลินเมิ่งยวนก้าวเข้าสู่ลานฝึกด้วยหัวใจที่เต้นรัว เขาหยิบกระบี่ไม้ที่วางอยู่ข้างสนามขึ้นมา กระชับมั่นในมือพลางสบตาที่เต็มไปด้วยประกายท้าทายของจางจื่ออิง“ในเมื่อแม่นางจางให้เกียรติ ข้าหลินเมิ่งยวนย่อมมิกล้าปฏิเสธ” ทันทีที่สิ้นคำ ทั้งสองก็พุ่งเข้าหากันประดุจสายฟ้าจางจื่ออิงวาดทวนยาวเป็นวงกว้าง ท่วงท่าของนางดุดันและทรงพลัง ทว่าหลินเมิ่งยวนกลับใช้ความพริ้วไหวของวิชาตัวเบาหลบหลีกและสอดแทรกคมกระบี่เข้าไปได้อย่างแม่นยำ ทุกครั้งที่อาวุธทั้งสองปะทะกัน เสียงดัง ไม่เพียงแต่สั่นสะเทือนไปถึงข้อมือ แต่กลับสั่นสะเทือนลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนทั้งคู่ท่วงท่าที่สอดประสานกันนั้นช่างน่าอัศจรรย์นัก เมื่อนางรุก เขารับ เมื่อเขารุก นางเบี่ยงหลบ ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้กำลังประลองยุทธ์ แต่กำลังร่ายรำไปตามจังหวะของลมหายใจที่สอดคล้องเป็นหนึ่งเดียวจางจื่ออิงรู้สึกตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทหารในจวนที่นางเคยฝึกด้วยมักจะออมมือให้นาง หรือไม่ก็มีฝีมืออ่อนหัดเกินไป แต่บุรุษตรงหน้ากลับสามารถรับมือกับทวนของนางได้ทุกกระบวนท่า มิหนำซ้ำสายตาคมกริบของเขายังดูเหมือนจะอ่านใจนางออกไปเสียห

ความเงียบสงัดภายในห้องพักไม่ได้ทำให้ใจของหลินเมิ่งยวนสงบตาม เขาจัดการผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ที่ติดกลิ่นแป้งหอมชวนคลื่นเหียนจากหอนางโลมออก แล้วใช้น้ำเย็นจัดลูบไล้ใบหน้าและลำตัว หวังจะให้ความเย็นเยียบนั้นช่วยดับเปลวไฟแห่งความสับสนที่กำลังแผดเผาเขาอยู่“เจ้าเป็นอะไรไป หลินเมิ่งยวน… เสิ่นอวี๋ซินคือสตรีที่เจ้ารอคอยมาทั้งชีวิต นางคือคู่หมั้นที่ขบวนขันหมากเตรียมจะแห่ไปหาทันทีที่กลับถึงเมืองหลวง เจ้าจะปล่อยให้ความหวั่นไหวชั่ววูบต่อสตรีที่เพิ่งพบหน้าไม่กี่วันมาทำลายทุกอย่างเชียวหรือ..” เขาพึมพำกับเงาของตัวเองในอ่างน้ำ แววตาเต็มไปด้วยความสมเพชเขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเค้นภาพความอ่อนโยนของเสิ่นอวี๋ซินขึ้นมาทับถมภาพความองอาจของจางจื่ออิง เขาเดินไปบรรจงหยิบปิ่นเงินเรียบง่ายที่เสิ่นอวี๋ซินเคยมอบให้เขาไว้ก่อนออกเดินทางขึ้นมา มองปิ่นในมือด้วยความรู้สึกที่บีบคั้น ความรู้สึกผิดต่อเสิ่นอวี๋ซินและความโหยหาในตัวจางจื่ออิงกำลังฉีกกระชากใจเขาเป็นสองเสี่ยง“ต้องมีสติ ข้าต้องซื่อสัตย์ต่อนาง” หลินเมิ่งยวนกัดฟันกรอด ยิ่งเขานึกถึงความตื่นเต้นยามที่ได้ใกล้ชิดจางจื่ออิง เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองก

ยามเช้าในจวนสกุลเสิ่น นกพิราบสื่อสารตัวหนึ่งร่อนลงที่ระเบียงห้องของเสิ่นอวี๋ซิน มันอยู่ในสภาพที่อ่อนแรง ขนหลุดรุ่ยจากการฝ่าแดดฝ่าลมพายุมาเป็นระยะทางไกลแสนไกล บ่งบอกว่าภารกิจที่มันแบกรับมานั้นเร่งด่วนและสำคัญเพียงใดเสิ่นอวี๋ซินรีบปรี่เข้าไปรับนกตัวนั้นไว้ในอุ้งมือด้วยความถนอม ก่อนจะแกะกระบอกไม้ไผ่จิ๋วที่ผูกติดขาออกอย่างระมัดระวัง เพียงเห็นลายมือที่คุ้นเคยดวงตาของนางก็สั่นระริกด้วยความตื้นตัน“จดหมายจากพี่เมิ่งยวน...”นางค่อยๆ คลี่กระดาษออกอ่าน ทุกตัวอักษรที่บรรจงเขียน แม้จะแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดที่นางไม่อาจล่วงรู้ กลับกลายเป็นน้ำทิพย์ชโลมใจสตรีที่เฝ้ารอคอย นางไล่สายตาอ่านไปจนถึงประโยคสุดท้ายที่บอกว่าคิดถึง หัวใจของนางก็พองโตจนแทบลืมหายใจเสิ่นอวี๋ซินมองดูวันที่ในจดหมายแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาด้วยความสะท้อนใจ จดหมายฉบับนี้ถูกเขียนขึ้นที่เมืองตงซานเมื่อเดือนก่อน หากมิใช่ว่าหลินเมิ่งยวนตัดสินใจใช้นกพิราบสื่อสารที่บินได้รวดเร็วกว่าม้าเร็วหลายเท่า นางคงต้องรอไปอีกหลายเดือนกว่าจะได้รับรู้ข่าวคราวของเขา‘พี่เมิ่งยวน... ท่านต้องลำบากถึงเพียงไหนกัน’ นางพึมพำ

ยามบ่ายที่ตลาดแถบชานเมืองหลวงคึกคักไปด้วยผู้คน เสิ่นอี้หลุนกำลังเดินทอดน่องกลับจวนด้วยท่าทีสงบ ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นหลัก พลันเกิดเหตุชุลมุนเมื่อรถม้าคันหนึ่งเสียหลักพุ่งตรงมายังสตรีร่างบอบบางที่กำลังยืนเลือกซื้อของอยู่ริมทางด้วยสัญชาตญาณอันรวดเร็ว เสิ่นอี้หลุนพุ่งตัวเข้าไปรวบเอวสตรีผู้นั้นแล้วเบี่ยงหลบออกมาได้อย่างหวุดหวิด ท่ามกลางเสียงหวีดร้องและความตกใจของชาวบ้านรอบข้างเมื่อสถานการณ์คลี่คลาย เขาจึงค่อยๆ ปล่อยมือออกแล้วก้มลงถามด้วยความห่วงใย“แม่นาง ท่านได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่”สตรีผู้นั้นเงยหน้าขึ้นเช็ดฝุ่นบนแก้มเบาๆ เมื่อเห็นชัดว่าเป็นใคร ทั้งสองก็อุทานออกมาพร้อมกัน“พี่อี้หลุน”“หวังลี่อิน เจ้าเองหรือเนี่ย”น้องสาวตัวน้อยของหวังเจี๋ยรีบจัดแจงเสื้อผ้าพลางย่อกายขอบคุณพี่ชายของสหายรักด้วยรอยยิ้มสดใส“ขอบคุณพี่อี้หลุนมากเจ้าค่ะ หากไม่ได้ท่าน ข้าคงได้ไปเฝ้ายมบาลก่อนจะได้พบอวี๋ซินแน่ๆ”“เจ้ากำลังจะไปหาน้องสามงั้นหรือ” เสิ่นอี้หลุนเลิกคิ้