All Chapters of ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส: Chapter 21 - Chapter 30

ภายในห้องทำงานที่เงียบสงัด หลี่หานสือนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ดวงตาแดงก่ำจ้องมองความมืดมิดนอกหน้าต่าง มือทั้งสองข้างกำแน่นจนข้อนิ้วไร้สีเลือด ความรู้สึกแสบแปลบที่โหนกแก้มจากการถูกมือเรียวเล็กตบยังไม่เท่าความเจ็บปวดที่กลางอกเมื่อเห็นนางเอาปิ่นจี้คอตัวเองเพื่อขับไล่เขา‘แค่ไม่กี่วัน เจ้าถึงกับยอมตายเพื่อหนีข้าเชียวหรืออวี๋ซิน’ เขากัดฟันกรอด ความเสียใจแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่บ้าคลั่ง ในเมื่อไม่อาจใช้ความรักทวงคืน เขาก็จะใช้ทุกเล่ห์เหลี่ยมที่มีเพื่อกระชากนางกลับมาในจังหวะนั้นเอง ซูอินองครักษ์เงาที่เขาแฝงไว้ให้ไปสืบเรื่องคู่แข่งก็ปรากฏตัวขึ้น“เรียนซื่อจื่อ ข้อมูลของหลินเมิ่งยวนได้ความมาแล้วขอรับ”“ว่ามา” หลี่หานสือเอ่ยเสียงเย็น“คุณชายหลินผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยขอรับ นอกจากจะเป็นบุตรชายของเจ้าสำนักคุ้มกันภัยที่มีชื่อเสียง เรื่องวรยุทธเขาก็เก่งกาจไม่เบา ทว่าในคราบนักรบเขากลับชำนาญทั้งบทกวีและการวาดภาพ จนเป็นที่เลื่องลือในหมู่ขุนนางนักปราชญ์” องครักษ์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะรายงานประโยคสำคัญ&ld

ยามบ่ายที่แสงแดดอ่อนตัวลง เสิ่นอวี๋ซินจดจ่ออยู่กับการหยิบทำขนมกุ้ยฮวาอย่างประณีต นิ้วเรียวบรรจงปั้นแต่งขนมแต่ละชิ้นด้วยความตั้งใจ ท่าทางของนางดูอ่อนโยนและมีสมาธิอย่างที่หาได้ยาก แววตาที่เคยหม่นแสงกลับทอประกายแจ่มใสยามนึกถึงใบหน้าของผู้ที่จะได้รับขนมเลิศรสเหล่านี้นางเม้มริมฝีปากน้อยๆ อย่างตั้งใจ ขยับกายแผ่วเบาเพื่อจัดเรียงขนมลงในกล่องไม้อย่างเบามือ หมายใจจะนำไปมอบให้คู่หมั้นด้วยตนเองทว่ายังไม่ทันที่นางจะผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ บ่าวรับใช้ก็เร่งรุดมารายงานว่าหลินเมิ่งยวน ได้เดินทางมาถึงหน้าเรือนแล้ว เสิ่นอวี๋ซินชะงักไปเล็กน้อย ดวงหน้าจิ้มลิ้มปรากฏรอยระเรื่อด้วยความประหลาดใจแกมปีติ“เชิญคุณชายหลินไปรอที่ศาลาชมสวน ข้าไปเปลี่ยนอาภรณ์ครู่เดียว” นางหันไปบอกสาวใช้ ก่อนจะรีบเดินกลับไปยังหอนอน รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เจอหน้าเช่นนี้ ทำให้นางอดยิ้มให้ตัวเองไม่ได้หญิงสาวรีบผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ชั้นนอกให้ดูดี ก่อนจะออกไปต้อนรับเขาด้วยกิริยาอ่อนหวาน“พี่เมิ่งยวน” นางทักทายเสียงนุ่มนวล“ข้ามาโดยมิได้บอกล่วงหน้า รบกวนน้องอวี๋ซินแล้ว&rdquo

ยามเช้าที่หน้าประตูเรือนสกุลเสิ่น เสิ่นอวี๋ซินก้าวออกมาด้วยกิริยาที่แช่มช้อย มือเรียวบางประคองกล่องขนมที่นางเตรียมเอาไว้หลายชนิด พร้อมกับถุงหอมไหมสีเงินทองที่นางบรรจงปักด้วยความตั้งใจ ภายในบรรจุด้วยเครื่องหอมที่ช่วยให้จิตใจผ่อนคลายนางเดินทางไปยังสำนักคุ้มภัยสกุลหลิน มือถือกล่องขนมเอาไว้ด้วยความตื่นเต้นที่จะได้มอบของแทนใจให้เขา เจือความรู้สึกใจหายที่คู่หมั้นกำลังจะจากไกลไปแรมเดือนเมื่อไปถึงหน้าสำนักคุ้มภัยสกุลหลิน ขบวนเดินทางตั้งเตรียมพร้อมออกเดินทางแล้ว หลินเมิ่งยวนในชุดรัดกุมดูสง่างามเป็นพิเศษ เขาลงจากหลังม้าแล้วก้าวตรงมาหานาง ท่ามกลางสายตาของบ่าวไพร่และผู้คนที่สัญจรไปมาที่ต่างพากันมองดูคู่หมั้นกิ่งทองใบหยกคู่นี้ด้วยความชื่นชม“ข้ามาช้าไปหรือไม่” นางกล่าวถามพลางมองขบวนเดินทางที่ดูยิ่งใหญ่นั้น“เจ้ามาทันเวลาพอดี” หลินเมิ่งยวนกล่าวพร้อมแววตาที่แสดงถึงความยินดี“นี่ขนมเจ้าค่ะ” นางยื่นกล่องขนมให้แก่เขา หลินเมิ่งยวนรับเอาไว้แล้วยื่นให้บ่าวคนสนิทที่ยืนอย่าด้านหลัง แววตาเหมือนรอคอยของอีกชิ้นจากนาง“ข้าทำขนมหลายชนิด ทั้งกุ้ยฮวา ขนมเปี๊ยะไส้ถั่วเหลืองและถั่วแดง แล้วยังมีขนมเซ่าปิ่งร้อนๆ ที่เ

หลายวันผ่านไป ภายในห้องโถงของเรือนสกุลเสิ่น บรรยากาศกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้งเมื่อหลี่หานสือเดินทางมาแจ้งข่าวสำคัญเรื่องราชการเขาได้รับคำสั่งด่วนจากเบื้องบนให้เดินทางไปเมืองหนานจิงทางตอนใต้ เพื่อปฏิบัติภารกิจร่วมกับเจ้ากรมพิธีการในการตรวจสอบและจัดระเบียบสำนักศึกษาใหม่และคัดเลือกอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิซื่อจื่อวัยสิบเจ็ดนั่งหารือกับเสิ่นอี้หลุนด้วยท่าทีที่ดูเคร่งขรึมเป็นงานเป็นการ เนื่องจากอีกฝ่ายก็ต้องร่วมขบวนเดินทางในฐานะขุนนางกรมเดียวกันทว่าในจังหวะที่ขุนนางเสิ่นลุกไปสั่งการบ่าวรับใช้ให้เตรียมของบางอย่าง หลี่หานสือก็ฉวยโอกาสนั้นหันไปหาเสิ่นอวี๋ซินที่นั่งอยู่ไม่ไกลสายตาของเขาในยามนี้ลดความแข็งกร้าวลง เหลือเพียงความอาวรณ์ที่ปิดไม่มิด“คารวะหลี่ซื่อจื่อ” เมื่อเห็นเขาแล้ว นางก็จำต้องทักทายตามมารยาท“เสิ่นอวี๋ซิน... เรียกข้าว่าพี่หานสือเหมือนแต่ก่อน ได้หรือไม่” เขาพูดเสียงอ่อน ครั้งก่อนที่นางพูดตัดรอนทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอยู่หลายวัน พอได้รับภารกิจสำคัญจึงอยากจะหาเวลาพูดจากับนางก่อนจะต้องเดินทางไกล“แต่ก่อน

ยามวิกาลที่เงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของ เสิ่นอวี๋ซินเพิ่งไล่ให้ฉ่งเอ๋อร์ออกไปพักผ่อนและกำลังนั่งสางผมอยู่หน้ากระจก ทว่าความรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังกลับทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัว ไม่ทันได้เปล่งเสียงร้อง มือหนาที่คุ้นเคยก็เอื้อมมาปิดปากนางไว้แน่นดั่งครั้งก่อน“ชู่ว... ข้าเอง เสิ่นอวี๋ซิน ข้าขอร้อง... อย่าเพิ่งร้องเลยนะ” หลี่หานสือกระซิบเสียงพร่า แววตาที่จ้องมองผ่านเงากระจกนั้นไม่ใช่ความทะนงตัวอย่างที่เคยเป็น แต่กลับเต็มไปด้วยความอ้อนวอนและโหยหาจนใจคนมองวูบไหวเสิ่นอวี๋ซินถลึงตาใส่เขาด้วยความโมโห ท่าทางกระฟัดกระเฟียดของนางทำให้หญิงสาวดูดื้อรั้นทว่าน่าเอ็นดูในสายตาเขา เมื่อเขาค่อยๆ คลายมือออก นางก็หันกลับมาประจันหน้าทันที“ท่านซื่อจื่อ ท่านเสียสติไปแล้วหรือ ไยชอบลอบเข้าห้องสตรีเช่นนี้นัก” นางกระซิบด่าเสียงต่ำ ใบหน้าแดงก่ำด้วยโทสะ“ข้าต้องเดินทางไปหนานจิงแล้ว ข้าเพียงอยากมาขอของแทนใจจากเจ้าสักชิ้น” เขาเอ่ยพร้อมขยับกายเข้าไปใกล้ ท่าทางของเขาดูคุกคามทว่านุ่มนวล“ข้าไม่มีอะไรจะ