All Chapters of ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส: Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อรถม้าประดับตราสกุลหลินเคลื่อนมาหยุดลงที่หน้าประตูจวนสกุลเสิ่น หลินเมิ่งยวนก้าวลงมาประคองส่งเสิ่นอวี๋ซินด้วยท่าทางอาลัยอาวรณ์อย่างที่สุด แววตาของเขาฉายชัดถึงความเสียดายที่ช่วงเวลาแห่งความสุขถูกรบกวนโดยพี่ชายคนรองของคู่หมั้นสาว จนเขาแทบไม่มีโอกาสได้เอ่ยคำหวานสมใจ“น้องอวี๋ซิน ข้าเสียดายนักที่วันนี้เรามีเวลาด้วยกันน้อยไปหน่อย ข้าจะรีบจัดการธุระเรื่องพระราชโองการให้เสร็จสิ้น แล้วจะหาเวลามาหาเจ้าก่อนออกเดินทางให้ได้” เขาเอ่ยเสียงนุ่มพลางกุมมือนางไว้อีกครั้ง“เจ้าค่ะ พี่เมิ่งยวนรักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าคะ” เสิ่นอวี๋ซินฝืนยิ้มตอบ ขณะที่ในหัวใจกระวนกระวายถึงม้วนกระดาษที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ กังวลว่าจะรบกวนจิตใจคู่หมั้นจึงไม่อยากให้เขาล่วงรู้ มิเช่นนั้นแล้วอาจจะทำให้กังวลใจก่อนการเดินทางทำกิจสำคัญหลังจากร่ำลากันครู่ใหญ่ หลินเมิ่งยวนจึงยอมขึ้นรถม้าจากไป ทิ้งให้เสิ่นเอ้อหลางยืนบิดขี้เกียจพลางบ่นพึมพำเรื่องความอืดอาดยืดยาดของคู่หมั้นน้องสาว แต่นางไม่ได้สนใจฟัง รีบปลีกตัวอ้างว่าเหนื่อยล้าแล้วเร่งฝีเท้ากลับเข้าเรือนส่วนตัวทันทีภายในห้องนอนที่ปิดม่านมิดชิด เสิ่นอวี๋ซิน

ยามเย็นในจวนสกุลเสิ่น หลินเมิ่งยวนเดินทางมาเอ่ยลาคู่หมั้นเป็นครั้งสุดท้าย เขาสวมชุดรัดกุมพร้อมเดินทาง ผ้าคลุมไหล่สะบัดตามแรงลมพัดผ่านเบาๆ ดูองอาจทว่าในแววตากลับแฝงความอาลัยอาวรณ์อย่างที่สุด“พรุ่งนี้เช้า ข้าจะไปส่งพี่เมิ่งยวนที่ประตูเมืองนะเจ้าคะ” เสิ่นอวี๋ซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลหลินเมิ่งยวนส่ายหน้าช้าๆ พลางกุมมือเรียวบางของนางไว้ “คงไม่ต้องลำบากน้องอวี๋ซินแล้วล่ะ พอดีใต้เท้าเฉินแจ้งว่าฤกษ์ยามมงคลที่สุดคือยามโฉ่วของคืนนี้ ข้าต้องเร่งเคลื่อนขบวนคุ้มกันออกจากเมืองหลวง เพื่อให้ภารกิจราบรื่นและทำตามฤกษ์มงคล”หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย นางรู้สึกใจหายอย่างประหลาด ไม่ใช่เพราะความรักที่ท่วมท้น แต่เป็นความรู้สึกห่วงใยในฐานะคนที่ผูกพันกัน นางนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นถอดปิ่นเงินเรียบง่ายที่นางใช้ปักผมอยู่เป็นประจำออกมาปิ่นเล่มนี้แม้ไม่ใช่ของล้ำค่า แต่มันคือของที่อยู่ชิดติดกายเกือบทุกวันเป็นของใช้ประจำกายของนาง“ในเมื่อพี่เมิ่งยวนต้องไปกระทันหัน ข้าไม่มีสิ่งใดเตรียมไว้ให้ ปิ่นเล่มนี้เป็นของที่ข้าใช้ติดกายเสมอ ข้าขอมอบให้ท่าน และขอให้ท่านแคล

ณ จวนนายอำเภอ สือเจี้ยนมองดูสินสอดที่มีเพียงเครื่องประดับสามชิ้นและผ้าไหมชั้นดีอีกสองผืน ด้วยดวงตาเบิกโพลง เขาสั่นไปทั้งตัวด้วยความโกรธแค้น เวลาผ่านไปเกือบเดือน ว่าที่ลูกเขยกลับไปเมืองหลวงแล้วกลับมาพร้อมกับสินสอดเพียงเท่านี้“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน สินสอดเพียงเท่านี้กล้าเอามาสู่ขอบุตรสาวข้าหรือ ท่านเป็นขุนนางจากเมืองหลวงนะ”บุรุษที่เคยสวมชุดขุนนางภูมิฐาน บัดนี้กลับอยู่ในชุดผ้าป่านธรรมดา เขาเลิกคิ้วขึ้นพลางทำหน้าซื่อ แววตาที่เคยนอบน้อมกลับกลายเป็นความกังวลและกดดัน“ใต้เท้าสือ ท่านเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว ข้าไม่เคยพูดสักคำว่าข้าเป็นขุนนางจริงๆ ข้าเป็นเพียงนักแสดงในคณะเมฆาคล้อยเท่านั้น ที่ข้าสวมชุดขุนนางในวันนั้น ก็เพราะข้าเพิ่งเสร็จจากการแสดง” หลิวฟ่านเอ่ยพลางก้มหน้าลง“เจ้าว่าอย่างไรนะ...”“การแสดงของเราเป็นการแสดงผสมผสานยุคใหม่ ต่างจากงิ้วคือการสวมเสื้อผ้าที่สมจริง บุตรีของท่านจะเข้าใจผิดก็ไม่แปลก” หัวหน้าคณะละครที่มาสู่ขอกล่าวด้วยน้ำเสียงเกรงใจ “แล้วที่เจ้าบอกว่าจะพานางไปเสวยสุขในเมืองหลวงเล่า” นายอำเภอสือแทบสิ้นสติ ในขณะที่สือฉ่ายหรงเซถอย

ยามสายของวันหนึ่ง เสิ่นอวี๋ซินกำลังนั่งปักผ้าในศาลาริมน้ำในสวนบุปผาด้วยท่าทีสงบ ทว่าในใจกลับจดจ่ออยู่กับเรื่องที่พบเจอเมื่อหลายวันก่อน“คุณหนูเจ้าคะ มีจดหมายมาจากทางตะวันออกเจ้าค่ะ” ฉ่งเอ๋อร์วิ่งหน้าตั้งเข้ามาพร้อมกับซองจดหมายสีน้ำตาลอ่อนในมือ แววตาของสาวใช้เต็มไปด้วยความตื่นเต้น“จากคุณชายหลินเจ้าค่ะ”เสิ่นอวี๋ซินชะงักเข็มปักผ้าในมือ นางรีบวางมือจากงานตรงหน้าแล้วรับจดหมายมาด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะเล็กน้อย นางค่อยๆ แกะผนึกขี้ผึ้งออกอย่างระมัดระวัง กลิ่นหมึกและกระดาษหอมจางๆ ลอยมาแตะจมูก เมื่อคลี่กระดาษออก ลายมือที่ดูองอาจทว่าตั้งใจตวัดทุกอักษรให้เรียบร้อยของหลินเมิ่งยวนก็ปรากฏแก่สายตา[ ถึง น้องอวี๋ซิน ยอดรักของข้ายามที่ข้าจรดพู่กันลงบนกระดาษแผ่นนี้ ข้าเพิ่งจะคุมขบวนเดินทางผ่านพ้นหัวเมืองแรกมาได้ไม่นานนัก ยามราตรีที่ชายแดนตะวันออกเริ่มเย็นเยียบกว่าในเมืองหลวง ยิ่งทำให้ข้านึกถึงไออุ่นจากน้ำชาที่เจ้าเคยรินให้ และรอยยิ้มบางๆ ที่เจ้ามอบให้ข้าก่อนจากมาเจ้าคงจะแปลกใจที่เห็นจดหมายจากข้าเร็วถึงเพียงนี้ เพราะครั้งก่อนที่ข้าไปปฏิบัติภารกิจ ข้ามักจะเ

ที่หน้าประตูจวนนายอำเภอ สือเจี้ยนในสภาพที่ดูซูบซีด ยืนรอส่งคณะของขุนนางกรมพิธีการด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น เขาประสานมือคารวะจนตัวอ่อนโค้งไม่กล้าแม้แต่จะสบตาบุรุษผู้สูงศักดิ์ทั้งสอง“ข้าน้อยสือเจี้ยน ต้องขออภัยซื่อจื่อและใต้เท้าเสิ่นอย่างยิ่ง ที่บุตรสาวอกตัญญูของข้าทำเรื่องงามหน้า ก่อความขุ่นเคืองใจให้พวกท่านก่อนกลับ ข้าน้อยสั่งสอนนางไม่ดีเอง” นายอำเภอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือหลี่หานสือมองขุนนางเฒ่าด้วยสายตาเรียบเฉยแต่ทรงพลัง“ใต้เท้าสือ มนุษย์เราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะระงับกิเลสในใจได้ ในเมื่อนางเลือกทางเดินของนางเองแล้ว ท่านก็ยอมรับ หวังว่าหลังจากนี้จวนนายอำเภอจะสงบสุขเสียที” คำพูดที่ดูเหมือนจะเมตตาแต่แฝงไปด้วยความหยันของหลี่หานสือ ทำให้นายอำเภอสือได้แต่พยักหน้ารับคำอย่างขมขื่นเขาเพิ่งจะจัดงานแต่งเขยเข้าบ้านอย่างรวบรัดไปเมื่อวานนี้ ท่ามกลางเสียงซุบซิบของชาวบ้านทั่วเมืองหนานจิงที่หัวเราะเยาะในความใฝ่สูงจนเกินตัวของสือฉ่ายหรงเสิ่นอี้หลุนมองดูภาพนั้นด้วยความรู้สึกปลงตก เขาไม่ได้โกรธแค้นนางอีกต่อไป แต่กลับรู้สึกขอบคุณที่หลี่หานสือช่วยดึงเขา