All Chapters of ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส: Chapter 31 - Chapter 40

ภายในรถม้าที่เคลื่อนตัวไปตามเส้นทางมุ่งสู่ทิศใต้ บรรยากาศเงียบสงัดอยู่ครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงล้อรถกระทบกรวดหินและเสียงรินน้ำชาเบาๆ หลี่หานสือนั่งพิงพนักนุ่ม หยิบขนมกุ้ยฮวาขึ้นชิมด้วยท่าทางละเลียดละไม แววตาที่เคยมืดมนกลับดูผ่อนคลายและเปี่ยมสุขอย่างเห็นได้ชัดอีกทั้งกลิ่นหอมอ่อนๆ จากกลิ่นถุงหอมที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อ ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีเสิ่นอวี๋ซินอยู่ใกล้ๆเสิ่นอี้หลุนที่นั่งฝั่งตรงข้ามเฝ้าสังเกตกิริยานั้นมาครู่ใหญ่ เขามองดูซื่อจื่อผู้สูงศักดิ์ที่กำลังกินขนมของน้องสาวตนอย่างเอร็ดอร่อยผิดวิสัย จึงตัดสินใจเอ่ยถามออกไปตรงๆ ด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“หลี่ซื่อจื่อ ข้าขอถามท่านตามตรง ท่าทางของท่านในยามนี้ หมายความว่าท่านชอบพอเสิ่นอวี๋ซินน้องสาวข้าเข้าแล้วใช่หรือไม่ ทั้งที่เมื่อก่อน... เอ่อ... ท่านเป็นฝ่ายขับไล่ไสส่งนางอย่างไม่ใยดีเสียด้วยซ้ำ”หลี่หานสือชะงักมือที่กำลังถือขนม นัยน์ตาคมกริบสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะค่อยๆ สงบลง เขาว่างขนมลงในจานช้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับขุนนางเสิ่นด้วยแววตาที่หนักแน่นและจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ใช่... ข้ายอม

ภายในห้องพักส่วนตัวที่ปิดมิดชิด หลี่หานสือนั่งนิ่ง ท่าทางของเขายามเคร่งขรึมและน่าเกรงขาม มือหนาลูบไล้ถุงหอมที่มีอักษรซินอย่างช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมององครักษ์ลับที่คุกเข่าอยู่ในเงามืด“เจ้าแน่ใจนะว่าขบวนคุ้มกันภัยสกุลหลินจะต้องผ่านเมืองหนานจิงแห่งนี้” น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นทว่ากดดัน“เรียนซื่อจื่อ จากการสืบเส้นทางและระยะเวลาแรมทาง อีกหกวันขบวนสินค้าจะถึงจุดหมายที่ชายแดนใต้เพื่อส่งมอบของขอรับ หลังจากนั้นเพื่อไม่ให้เสียเที่ยว สำนักคุ้มกันภัยสกุลหลินจะรับสินค้าแลกเปลี่ยนจากทางใต้เพื่อนำกลับไปขายที่เมืองหลวง ซึ่งเส้นทางที่สั้นและสะดวกที่สุดคือต้องผ่านหนานจิง คาดการณ์ว่าน่าจะมาถึงที่นี่ในอีกสิบห้าวันข้างหน้าขอรับ” องครักษ์รายงานด้วยเสียงอันเบาหลี่หานสือหรี่ตาลง แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยแผนการบางอย่าง มุมปากหยักยกยิ้มอย่างพอใจ ท่าทางของเขาประดุจเสือร้ายที่กำลังดักซุ่มรอขย้ำเหยื่อที่กำลังจะเดินเข้ากรง“สิบห้าวันอย่างนั้นหรือ” เขาเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะหนักแน่น“ถ้าอย่างนั้น อีกสิบสามวันให้คนไปดักซุ่มอยู่นอกเมือ

ท่ามกลางเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขนาบข้างด้วยหน้าผาชัน บรรยากาศเงียบสงัดจนน่ากลัว มีเพียงเสียงกีบเท้าจังหวะสม่ำเสมอของขบวนม้าสำนักคุ้มกันภัยสกุลหลิน ทว่าในเวลาที่ขบวนเคลื่อนเข้าสู่ช่องผาแคบ เสียงนกป่าพลันแตกตื่นบินว่อน ตามด้วยเสียงโห่ร้องกึกก้องของกลุ่มโจรป่าที่ดักซุ่มอยู่เหนือกองหิน พวกมันกรูลงมาพร้อมอาวุธครบมือ หวังจะเข้าบุกปล้นขบวนสินค้าล้ำค่าหลินเมิ่งยวนที่ควบม้าอยู่หน้าขบวนชักดาบออกจากฝักในพริบตา แววตาที่เคยอ่อนโยนและสุขุมยามอยู่ต่อหน้าเสิ่นอวี๋ซินพลันเปลี่ยนเป็นดุดันและเฉียบคมประดุจพยัคฆ์ ท่าทางของเขาองอาจมั่นคงไม่มีร่องรอยของความตระหนกแม้แต่น้อย“ตั้งค่ายวงกลม คุ้มกันสินค้าไว้ด้วยชีวิต” เขาสั่งการเสียงกึกก้องคมดาบของโจรป่าฟาดฟันลงมา ทว่าหลินเมิ่งยวนกลับเบี่ยงกายหลบอย่างแคล่วคล่อง พร้อมตวัดดาบสวนกลับด้วยท่วงท่าที่รวดเร็วและแม่นยำ ประกายสีเงินจากคมอาวุธกรีดผ่านอากาศส่งร่างของศัตรูให้ล้มพับลงไปกองกับพื้นคนแล้วคนเล่าบรรดาผู้คุ้มกันของสกุลหลินที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีต่างประสานงานกันอย่างเป็นระบบ ท่าทางของพวกเขาดุดันและแข็งแกร่งจนกลุ่มโจรเริ่

หลายวันต่อมาที่เรือนสกุลเสิ่น บรรยากาศที่เคยเงียบสงบพลันคึกคักขึ้นเมื่อม้าเร็วจากทางใต้นำจดหมายมาส่งถึงหน้าประตู บ่าวรับใช้รีบนำจดหมายเหล่านั้นไปมอบให้แก่ จางลู่หรงและเสิ่นอวี๋ซินที่กำลังนั่งตรวจตราบัญชีเรือนอยู่ด้วยกัน“จดหมายจากพี่ชายของเจ้ามาถึงแล้วอวี๋ซิน ดูท่าเจ้าพี่ใหญ่ของเจ้าคงจะมีเรื่องเล่ามากมายจากเจียงหนาน ดูสิ มีเขียนส่วนตัวถึงเจ้าด้วย” มารดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงระคนเอ็นดูพลางยื่นซองจดหมายที่มีชื่อของเสิ่นอวี๋ซินกำกับไว้ชัดเจนให้แก่บุตรสาวหญิงสาวรับจดหมายมาด้วยหัวใจที่พองโต นางคลี่ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ดวงตาเป็นประกายสดใสด้วยความดีใจที่พี่ชายคนโตนึกถึงนาง ทว่าทันทีที่นางคลี่แผ่นกระดาษด้านในออกมา รอยยิ้มที่เคยประดับบนใบหน้ากลับแข็งค้างไปในพริบตา แววตาที่สดใสพลันสั่นระริกด้วยความตระหนก เมื่อลายมือที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่ลายมือที่คุ้นตาของเสิ่นอี้หลุน แต่มันคือลายมือที่ทรงพลัง ตวัดเส้นสายอย่างหนักแน่นและหยิ่งทะนง ลายมือของหลี่หานสือบุรุษที่นางพยายามลบออกไปจากชีวิตนางรีบพับจดหมายฉบับนั้นซ่อนเข้าไว้ในแขนเสื้ออย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน ท่าทางลุ

เสิ่นอวี๋ซินประคองแขนมารดาเดินออกมาจากวิหารหลังเสร็จสิ้นการสวดมนต์ขอพร ทว่าฝีเท้าของทั้งสองกลับต้องชะงักลงเมื่อเบื้องหน้าคือไป๋ซู่อิงที่อยู่ในชุดสีขาวสะอาดตาดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง นางกำลังยืนสนทนากับสาวใช้อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่จัดไว้เพื่ออธิษฐานให้คนรัก“คารวะเสิ่นฮูหยิน” ไป๋ซู่อิงคารวะจางลู่หรง แม้อีกฝ่ายจะเป็นเพียงภรรยาของคหบดี แต่ว่าก็เป็นคหบดีอันดับหนึ่งของต้าหย่งเมื่อเลี่ยงไม่ได้ ทั้งสองฝ่ายจึงขยับเข้าหากันเพื่อทักทายตามมารยาท เสิ่นอวี๋ซินย่อกายคารวะด้วยกิริยาอ่อนหวาน ทว่าดวงตากลับลอบสังเกตสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็น ยอดดวงใจของหลี่หานสืออย่างละเอียด“คารวะคุณหนูไป๋”ไป๋ซู่อิงพยักหน้าแล้วยิ้มรับ ก่อนจะเข้าไปจับมืออย่างสนิทสนม “ไม่ได้เจอเจ้านานแล้ว ข้าก็มัวแต่ยุ่งกับการเรียนงานสตรีที่จวน ว่าจะไปขอสูตรทำขนมทจากเจ้าก็ไม่มีโอกาสเสียที”“เอาไว้มีเวลาค่อยไปก็ได้เจ้าค่ะ” หญิงสาวที่อ่อนวัยกว่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อม“ต้นไม่นั่นเป็นต้นไม้คู่รัก คุณหนูไป๋คงมาขอพรให้หลี่ซื่อจื่อใช่หรือไม่ เขาเดินทางไป