All Chapters of ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส: Chapter 41 - Chapter 50

ยามวิกาลอันเงียบสงัดภายในห้องพักของหลี่หานสือ แสงเทียนวูบไหวตามแรงลม ทำให้เจ้าของห้องรู้ว่าองครักษ์เงาได้มาถึงแล้ว“มีอะไร” หลี่ซื่อจื่อถามเสียงเรียบ“มีความเคลื่อนไหวมาจากเมืองหลวงขอรับ”“ว่ามา”“ท่านอ๋องแปดบัดนี้เดินทางไปจัดการภัยแล้งที่ต้าโจวด้วยตนเองขอรับ เดือนหน้าจึงจะเดินทางกลับแล้ว คุณหนูไป๋เองก็ใช้ชีวิตปกติ ยังไม่มีผู้ใดระแคะระคายเรื่องความสัมพันธ์ แต่ดูเหมือนว่าพระชายาเริ่มสงสัยว่าท่านอ๋องมีสตรีอยู่นอกจวน” ซูอินรายงานตามที่สายส่งข่าวให้“ท่านอ๋องแปดทราบเรื่องที่ข้าต้องเดินทางมาทำงานราชการที่หนานจิงแล้ว คิดว่าคงรัวังตัวในการไปมาหาสู่กับคุณหนูไป๋มากขึ้น ช่วงที่ข้าไม่อยู่ ให้คนจากสกุลหลี่ส่งของกำนัลให้คุณหนูไป๋ อย่างน้อยก็เดือนละสองครั้ง อย่าได้ขาด” เขากล่าวแล้วเคาะมือลงที่โต๊ะเบาๆ อย่างชั่งใจ ยิ่งข่าวของตนกับไป๋ซู่อิงแพร่ไปก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกของเสิ่นอวี๋ซินที่มีต่อตนเลวร้ายลง แต่ก็จำเป็นต้องทำ“ขอรับ” องครักษ์ลับรับคำสั่งภารกิจที่อ๋องแปดมอบหมายนี้แม้ไม่เ

อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่ถูกโจรป่าก่อกวนระหว่างการเดินทางทำให้กำหนดการล่าล้า ในที่สุดขบวนคุ้มกันของสำนักสกุลหลินเคลื่อนเข้าสู่ประตูเมืองหนานจิงอย่างยิ่งใหญ่หลินเมิ่งยวนในชุดนักรบสีเข้มดูองอาจสง่างามจนเป็นที่สะดุดตาของชาวเมือง ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ปลดอานม้าพักผ่อน บ่าวรับใช้จากจวนที่พักชั่วคราวของเจ้ากรมอาญาก็เข้ามาเชิญตัวเขาให้เข้าพบในทันทีด้วยท่าทีที่เร่งร้อนและให้เกียรติอย่างยิ่งภายในห้องโถงรับรองของจวนเจ้ากรมอาญา บรรยากาศดูกดดันเล็กน้อย ใต้เท้าเฉินแห่งกรมอาญานั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาต้อนรับหลินเมิ่งยวนด้วยรอยยิ้มกว้างพลางรินน้ำชาให้ด้วยตนเอง ก่อนจะเริ่มเอ่ยถึงภารกิจสำคัญระดับแคว้น“คุณชายหลิน ข้าได้ยินชื่อเสียงความกล้าหาญและวรยุทธของสำนักสกุลหลินมานาน ยามนี้ราชสำนักกำลังเผชิญกับเรื่องลำบาก มีคัมภีร์ล้ำค่าโบราณที่หายสาบสูญไปนานนับร้อยปีปรากฏร่องรอยอยู่ที่ชายแดนตะวันออกแถบเมืองติดทะเล เส้นทางนั้นอันตรายเกินกว่าทหารหลวงที่ไม่ชำนาญพื้นที่ย่างกรายเข้าไปได้ ข้าจึงนึกถึงสำนักคุ้มกันภัยของเจ้า ที่จะนำพาของล้ำค่าชิ้นนี้กลับมาสู่แผ่นดิน”หลินเมิ่งยวนฟังคำขอนั้นด

ยามสายของวันถัดมาหลังจากกลับมาถึงเมืองหลวง บรรยากาศในจวนสกุลเสิ่นดูสดใสขึ้นผิดหูผิดตาเมื่อบุรุษในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มขลิบทองดูสง่างามอย่างหลินเมิ่งยวน ก้าวเข้ามาเยือนเขาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าคมสัน ท่วงท่าการเดินที่แฝงไปด้วยความองอาจของนักรบ แต่ยามที่เขามองมายังเสิ่นอวี๋ซิน แววตานั้นกลับเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้งที่ชวนให้คนมองใจสั่น“น้องอวี๋ซิน ข้ากลับมาแล้ว” เขาเอ่ยเสียงนุ่มพลางยื่นห่อของฝากที่ห่อด้วยผ้าไหมอย่างประณีตให้นาง“นี่เป็นขนมและเครื่องประดับเล็กๆ น้อยๆ จากที่ข้าตั้งใจเลือกมาให้เจ้า หวังว่าเจ้าจะชอบ”เสิ่นอวี๋ซินรับของมาด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน ความอบอุ่นที่เขามอบให้ช่วยชโลมจิตใจที่ว้าวุ่นจากเรื่องของหลี่หานสือไปได้ชั่วขณะ ท่าทางที่แสนดีและสม่ำเสมอของชายคู่หมั้นทำให้นางรู้สึกปลอดภัยและมั่นใจว่าเขาคือผุ้ที่จะสามารถฝากชีวิตไว้ได้“ขอบคุณพี่เมิ่งยวนมากเจ้าค่ะ ท่านเดินทางมาเหนื่อยๆ เหตุใดไม่พักผ่อนก่อนสักสองสามวัน”“เพียงเห็นหน้าเจ้า ความเหนื่อยล้าของข้าก็จางหายไปสิ้น” เขากล่าววาจาหวานหูพลางขยับเข้ามาใกล้“น้อ

ศาลาริมน้ำในจวนพักเมืองหนานจิง เสิ่นอี้หลุนนั่งอยู่ข้างกายสือฉ่ายหรง บุตรีของนายอำเภอท้องถิ่นผู้มีกิริยาแช่มช้อยและแววตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสในตัวขุนนางหนุ่มจากเมืองหลวงแม้ทั้งสองจะยังมิได้เอ่ยคำรักออกมาอย่างตรงไปตรงมา ทว่าไมตรีจิตที่สื่อผ่านสายตาและรอยยิ้มนั้นกลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด ยามที่สือฉ่ายหรงเอ่ยขอให้เขาช่วยสอนคัดลายมือให้แก่นาง เสิ่นอี้หลุนก็มิได้ปฏิเสธเขาขยับเข้าไปใกล้จนชายเสื้อสัมผัสกัน กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวทำให้หัวใจของบุรุษผู้เคร่งครัดในตำราอย่างเขาเต้นผิดจังหวะเขากุมมือเรียวบางของนางเบาๆ เพื่อจัดท่าทางการจับพู่กันให้ถูกต้อง“พู่กันต้องตั้งตรงเช่นใจที่ซื่อตรง ลากเส้นให้มั่นคง แต่อย่าได้แข็งกระด้างจนเกินไป” เสียงทุ้มต่ำของขุนนางวัยสิบแปดที่กระซิบอยู่ข้างหูทำให้หญิงสาวหน้าแดงซ่านนางแสร้งทำเป็นจดจ่ออยู่กับการลากเส้นอักษร ทว่าความสนใจกลับไปอยู่ที่ปลายนิ้วอุ่นๆ ที่สัมผัสหลังมือนางเสียมากกว่า“คุณชายเสิ่นลายมืองดงามยิ่ง ข้าชอบลายมือของท่านมาก” นางกล่าวพลางลากพู่กันไปตามที่เขาสอน“ข้ายินดีที่คุณหนูสือชื่นชอบ” เขากล่าวแ

แม้การสอบคัดเลือกจะเสร็จสิ้นลงด้วยความเรียบร้อย แต่ภารกิจในหนานจิงยังไม่จบลงง่ายๆ เสิ่นอี้หลุนและหลี่หานสือจำต้องพำนักอยู่ต่ออีกสามเดือนเพื่อจัดระเบียบสำนักศึกษาใหม่ วางตัวอาจารย์ให้เหมาะสมกับหลักสูตร และจัดการระบบทะเบียนบัณฑิตให้มั่นคงก่อนจะส่งมอบงานคืนให้แก่ทางการท้องถิ่นในเย็นวันนั้น หลังจากตรากตรำกับกองเอกสารมาทั้งวัน หลี่ซื่อจื่อก็เดินเข้าไปหาเสิ่นอี้หลุนที่กำลังนวดขมับด้วยความล้า เขาตบบ่าสหายขุนนางเบาๆ พร้อมรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายกว่าทุกวัน“งานใหญ่ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีเช่นนี้ เจ้าควรพักผ่อนเสียบ้าง ไปดื่มฉลองกับข้าที่หอสุราในเมืองเถิด คืนนี้ข้าจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงเจ้าเอง”เสิ่นอี้หลุนเงยหน้าขึ้น เตรียมจะเอ่ยปากปฏิเสธตามนิสัยเคร่งครัด“แต่ว่างานเอกสารที่เหลือ...”“ช่างมันก่อนเถิด ถือว่าเห็นแก่ข้า วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดปีที่สิบแปดของข้า ข้าไม่อยากนั่งดื่มด่ำความเงียบเหงาเพียงลำพังในเมืองที่ห่างไกลบ้านเช่นนี้” คนชวนเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แววตาแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดาเสิ่นอี้หลุนชะงักไปทันที เขาเพิ่งระลึกได้ว่าหลี่ห