All Chapters of ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อถึงฤกษ์ยามสำคัญ เสียงดนตรีหยุดบรรเลงลงชั่วคราวเพื่อเข้าสู่พิธีปักปิ่น เสิ่นอวี๋ซินเยื้องกรายมาหยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้าอย่างสง่างาม ในขณะนั้นเองสาวใช้สามคนในชุดสีมงคลค่อยๆ ก้าวออกมา แต่ละคนชูถาดไม้ซึ่งวางปิ่นปักผมที่มีลวดลายแตกต่างกันไว้บนผ้ากำมะหยี่สีแดงหลี่หานสือที่ยืนอยู่มุมหนึ่งของห้อง จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความฉงน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม หัวใจของเขาเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นความผิดแผกของพิธีการ‘หรือที่วั่งชวนกล่าวจะเป็นจริง” เขานึกถึงสหายอีกคน นิ่งวั่งชวนที่เคยกล่าวถึงเรื่องนี้“เหตุใดนางต้องเป็นผู้เลือกปิ่นเอง มิใช่ว่าตามจารีต คหบดีเสิ่นและฮูหยินเสิ่นต้องเป็นผู้เตรียมปิ่นไว้ให้บุตรีหรอกหรือ” เขาหันไปกระซิบถามเสิ่นอี้หลุนที่นั่งอยู่ข้างกายด้วยเสียงเครียดขุนนางร่วมสังกัดหันมามองหลี่หานสือด้วยสายตาแปลกใจ ก่อนจะกระซิบตอบ“นี่ซื่อจื่อ ที่สกุลเสิ่นของข้าสืบทอดธรรมเนียมโบราณที่ต่างจากผู้อื่น ในวันปักปิ่น หากบุตรีถึงวัยสิบห้าและยังมิได้มีการหมั้นหมาย นางมีสิทธิ์ที่จะเลือกปิ่นจากเหล่าบุรุษที่ส่งมาหมั้นหมายด้วยตนเอง ปิ่นสามอันที่วางอยู่นั้น ค

บรรยากาศภายในห้องโถงรับรองหลังเสร็จสิ้นพิธีการหลักเต็มไปด้วยความอบอุ่นและชื่นมื่น เสิ่นอวี๋ซินนั่งอยู่เคียงข้างหลินเมิ่งยวนบนโต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้อย่างประณีต  ปิ่นหยกขาวบนศีรษะของนาง ส่งให้ดวงหน้าที่งดงามอยู่แล้วดูละมุนตาน่ามองยิ่งขึ้นชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกายมีกิริยาที่สุภาพและให้เกียรติอย่างถึงที่สุด เขามิได้รุกล้ำด้วยวาจาที่จาบจ้วง แต่กลับคอยคีบอาหารที่ย่อยง่ายและรสชาติดีใส่ถ้วยให้นางอย่างใส่ใจ“คุณหนูเสิ่น ลำบากเจ้าแล้ว วันนี้มีแขกเหรื่อมากมาย คงเหนื่อยไม่น้อย ทานนี่สักหน่อยเถิด ปลานึ่งขิงนี้รสดีนัก” หลินเมิ่งยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มโยน แววตาที่เขามองนางนั้นเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด“ขอบคุณคุณชายหลินเจ้าค่ะ” เสิ่นอวี๋ซินตอบรับด้วยรอยยิ้มบางเบานางก้มหน้าลงรับประทานอาหารอย่างสงบเสงี่ยม ทว่าในเสี้ยววินาทีหนึ่งที่ความเงียบเข้าปกคลุม หัวใจที่ไม่รักดีกลับสั่งให้สายตาของนางลอบกวาดมองไปรอบโถงจัดเลี้ยงอย่างลืมตัวนางมองหาเงาร่างสูงโปร่งในชุดสีน้ำเงินเข้มคนนั้น บุรุษที่เคยเป็นดั่งโลกทั้งใบของนาง เมื่อไม่พบเงาร่างของหลี่หานสืออยู่ในกล

ภายในเรือนสกุลเสิ่น เสิ่นอวี๋ซินในชุดสีสันที่ดูสุภาพอ่อนหวานดูเรียบร้อยสง่างามในวัยสิบห้า กำลังนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้ามารดาเพื่อหัดคัดเลือกเส้นไหมและเรียนรู้งานเรือนตามแบบฉบับกุลสตรีที่งามพร้อมในขณะที่นางกำลังตั้งสมาธิอยู่กับงานปักตรงหน้า บ่าวรับใช้ก็เดินเข้ามารายงานว่าหลินเมิ่งยวนเดินทางมาเยี่ยมเยียนถึงเรือน พร้อมกับนำขนมเลิศรสและผ้าไหมเนื้อดีมามอบให้เมื่อได้รับอนุญาตจากมารดา เสิ่นอวี๋ซินจึงเดินออกไปพบเขาที่ห้องโถงรับแขก หลินเมิ่งยวนในวันนี้ยังคงดูอบอุ่นและสุภาพเช่นเดิม แต่อาภรณ์ที่เขาสวมใส่นั้นดูสุขุมและทะมัดทะแมงขึ้น ตามแบบของทายาทเจ้าสำนักคุ้มกันภัยชื่อดังแห่งเมืองหลวง เขายืนขึ้นทันทีที่เห็นนางเดินเข้ามา แววตาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความอาทร“คารวะพี่เมิ่งยวนเจ้าคะ” นางย่อกายอย่างอ่อนช้อย“คุณหนูเสิ่น...เอ่อ น้องอวี๋ซิน” เขาตอบรับการทักทายของนางแล้วยิ้มจนปวดแก้มเพราะความงดงามอ่อนหวานนั้น“พี่เมิ่งยวนมาเยี่ยมเยียนถึงเรือน ข้าไม่ได้เตรียมขนมไว้ต้อนรับ ต้องขออภัย”“อย่าลำบากเจ้าเลย วันนี้อากาศสดใสนัก ข้าเห็นว่าเจ้าคงอุดอู

บรรยากาศแสนหวานระหว่างคู่หมั้นหมาดๆ พลันชะงักลง เมื่อเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของคนกลุ่มหนึ่งดังใกล้เข้ามา หลี่หานสือเดินเคียงคู่มากับไป๋ซู่อิง ทั้งคู่หยุดยืนอยู่ที่หน้าร้านขนมแปลกตาเจ้าเดียวกันหลี่หานสือพยายามทำตัวให้ดูสนิทสนมกับไป๋ซู่อิงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของเขาเรียบเฉยทว่าดวงตาที่จ้องมองมายังเสิ่นอวี๋ซินกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงเขาไปที่สกุลเสิ่น แต่แทนที่จะนั่งดื่มชากลับชวนไป๋ซู่อิงออกมาเดินตลาด ตั้งใจจะทำให้เสิ่นอวี๋ซินแสดงอาการหึงหวงออกมาแต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้ท่าทางที่ดูเหมือนการสานสัมพันธ์นี้ หลี่หานสือกำลังทำตามคำสั่งลับของอ๋องแปด เพื่อสวมรอยเป็นคนรักของไป๋ซู่อิง ป้องกันนางจากหูตาและความหึงหวงของพระชายาอ๋องแปดที่แสนร้ายกาจ เพราะไป๋ซู่อิงคือญาติผู้น้องของพระชายาอ๋องแปด และเป็นสนมลับที่อ๋องแปดพึงใจมากกว่าพระชายาที่พระราชทานสมรส“อ้าว คุณหนูเสิ่นนี่เอง ยินดีด้วยกับงานปักปิ่นที่ผ่านมานะเจ้าคะ” ไป๋ซู่อิงวัยสิบเจ็ดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานพลางยิ้มอย่างเป็นมิตร“วันนี้เจ้าดูงดงามสมคำร่ำลือจริงๆ มิน่าเล่า คุณชายหลินถึงได้ดูถะนุถนอมเจ้านัก

หน้าประตูเรือนสกุลเสิ่น รถม้าของสกุลหลินหยุดลงอย่างนุ่มนวล หลินเมิ่งยวนก้าวลงมายื่นมือให้เสิ่นอวี๋ซินก้าวลงบันไดรถม้าอย่างระมัดระวัง ก่อนจะส่งนางถึงเพียงหน้าประตูเรือนตามมารยาทของบุรุษที่เป็นคู่หมั้นหมาย“วันนี้ข้ามีความสุขมากที่ได้เดินเล่นกับเจ้า น้องอวี๋ซิน... กลับเข้าเรือนแล้วพักผ่อนให้มาก พรุ่งนี้ข้าจะรอชิมขนมกุ้ยฮวาของเจ้า” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ละมุน แววตาที่จ้องมองมานั้นซื่อตรงและเปิดเผยอวี๋ซินย่อกายคารวะพลางส่งรอยยิ้มที่มาจากความรู้สึกจริงๆ ให้เขา แก้มของนางแดงเรื่อกับความเอาอกเอาใจและสายตาที่เปิดเผยของชายคู่หมั้น“เจ้าค่ะ พี่เมิ่งยวนเดินทางกลับโดยสวัสดิภาพนะเจ้าคะ พรุ่งนี้ข้าจะทำขนมไว้รอ” นางรับปากเสียงหวานบ่าวของสกุลหลินนำของที่ซื้อมาให้แก่สาวใช่ในเรือนสกุลเสิ่นรับเอาไว้ หญิงสาวมองข้าวของเหล่านั้นก็อมยิ้มพลางรู้สึกเกรงใจ“พี่เมิ่งยวนซื้อให้ข้าเยอะขนาดนี้ ลำบากท่านแล้ว”“ไม่ลำบากสักนิด ชาดสีนั้นเหมาะกับเจ้ามาก” เขากล่าวถึงชาดสีอ่อนที่ทำจากขี้ผึ้งและกลีบดอกไม้สีชมพูเข้ม ที่สีไม่จัดจนเกินงาม“แล้วเส้นไหมหลากสีที่ท่านซื้อให้ข้