All Chapters of ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส: Chapter 61 - Chapter 70

รถม้าของจวนเฉิงโหวเคลื่อนผ่านถนนที่เริ่มเงียบเหงาของเมืองหลวง ก่อนจะหยุดลงอย่างนุ่มนวลที่หน้าจวนหลังใหญ่ ทันทีที่ฝีเท้าของม้าสงบลง หลี่หานสือก็ก้าวลงจากรถม้าด้วยท่าทีที่ยังคงขัดใจไม่หาย จากการโดนเสิ่นอี้หลุนไล่กลับเขาเดินตรงเข้าไปยังเรือนหลัก ที่ซึ่งหลี่ชงหูหรือท่านโหวหลี่ผู้สุขุม และฮูหยินเอกผู้เลอโฉมกำลังนั่งสนทนากันอยู่“ท่านพ่อท่านแม่ ข้ากลับมาแล้วขอรับ” ซื่อจื่อหนุ่มประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมตามธรรมเนียม แม้ในใจจะยังพะวงถึงความว่างเปล่าที่ไม่ได้เห็นหน้าคนงามสกุลเสิ่น แต่ก็คิดถึงบุพการีทั้งสองไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน“กลับมาเสียทีนะหานสือ เดินทางไกลครานี้เจ้าดูซูบไปเล็กน้อย” หลี่ชงหูเอ่ยทักบุตรชายด้วยน้ำเสียงกึ่งขันกึ่งเอ็นดู ขณะที่ลู่ซางหนิงรีบลุกขึ้นมาสำรวจเนื้อตัวบุตรชายด้วยความห่วงใย“กลับมาถึงค่ำมืดเช่นนี้ คงจะเหนื่อยและหิวแย่ทีเดียว” ฮูหยินลู่หันไปสั่งบ่าวรับใช้ข้างกายทันที“เร็วเข้า! ไปบอกห้องเครื่องให้จัดสำรับอาหารที่ซื่อจื่อชอบมาที่นี่เดี๋ยวนี้ เอาแกงตุ๋นน้ำแดงและปลาเจี๋ยนที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ มาด้วยนะ”หลี่หานสือมองดูความวุ่นวายเล

หลี่หานสือยกจอกชาขึ้นจิบพลางใช้ความคิด แววตาที่เคยสงบนิ่งเริ่มฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมาอีกครั้ง เมื่อเขาเล็งเห็นโอกาสที่จะยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัว ทั้งช่วยตบตาพระชายาไป๋และหาโอกาสพบหน้าเสิ่นอวี๋ซินไปในคราวเดียวกันเขาโน้มตัวลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยกับไป๋ซู่อิงด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น “คุณหนูไป๋ ในเมื่อเราต้องสร้างข่าวลือให้แนบเนียน ข้ามีอุบายอย่างหนึ่ง ข้าอยากให้เจ้าช่วยชวนคุณหนูสามสกุลเสิ่น เสิ่นอวี๋ซิน ออกมาร่วมโต๊ะน้ำชากับเราด้วยได้หรือไม่”ไป๋ซู่อิงชะงักไปครู่หนึ่ง นางมองสบตาคมปลาบของบุรุษตรงหน้าเพียงครู่เดียว หัวใจที่ชาญฉลาดของนางก็เข้าใจทุกอย่างได้ทันที“ซื่อจื่อ ที่ท่านมีใจให้คุณหนูเสิ่นผู้นั้นหรอกหรือ”หลี่หานสือไม่ปฏิเสธ เขาเพียงยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “ข้าขอพูดกับเจ้าตรงๆ ในฐานะสหายที่ลงเรือลำเดียวกัน ข้ากับนางมีความรู้สึกบางอย่างต่อกัน ทว่ายามนี้มีกำแพงหลายชั้นกั้นขวางอยู่ ข้าเพียงต้องการโอกาสได้พบนางอย่างเปิดเผย โดยไม่ให้คนนอกสงสัย”ไป๋ซู่อิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายความกังวล “ข้าพอจะเข้าใจท่าน แต่ซื่อจื่อ... คุณหนูเสิ่นนางมีคู่หมั้นคู่หมายอยู่แล้ว หาก

ภายในห้องครัว เสิ่นอวี๋ซินบรรจงหยิบส่วนผสมลงในแป้งที่นวดจนเนียนนุ่ม นางเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวลสมเป็นสตรีที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี โดยมีไป๋ซู่อิงคอยสังเกตและลองหยิบจับตามอย่างตั้งใจสาวใช้คนสนิทของทั้งสอง อย่างฉ่งเอ๋อร์และชิงเอ๋อร์ ต่างยืนอมยิ้มอยู่ไม่ไกล คอยเป็นลูกมือและมองดูนายของตนสนทนากันอย่างสนิทสนมประหนึ่งพี่น้องที่พลัดพราก“การทำขนมกุ้ยฮวานั้นต้องใช้ใจที่เย็นเจ้าค่ะคุณหนูไป๋ หากไฟแรงเกินไปกลิ่นหอมจะระเหยหาย หากใจร้อนนวดแป้งไม่ถึงที่ ขนมก็จะกระด้างไม่น่าทาน” เสิ่นอวี๋ซินเอ่ยพลางใช้ไม้พายตะล่อมส่วนผสมไป๋ซู่อิงนิ่งฟังพลางทำตามอย่างขะมักเขม้น“ข้าเข้าใจแล้ว มิน่าเล่าขนมของบ้านเจ้าถึงได้เป็นที่เลื่องลือไปทั้งเมืองหลวง”เสิ่นอวี๋ซินลอบสังเกตใบหน้าที่ดูมีความสุขของคุณหนูไป๋ นางมีความสงสัยหนึ่งที่ติดค้างอยู่ในใจตั้งแต่วันที่เห็นไป๋ซู่อิงอยู่กับบุรุษลึกลับผู้นั้น แต่ในเมื่อเป็นเรื่องส่วนตัวและอีกฝ่ายดูจะปิดบัง นางจึงไม่กล้าถามตรงๆ ว่าชายผู้นั้นคือใคร ทว่านางกลับเลือกที่จะลองหยั่งเชิงในอีกทางหนึ่ง“คุณหนูไป๋ตั้งใจฝึกปรือเช่นนี้ ข้าขอเสียมารยาทถ

บรรยากาศภายในโถงรับรองตกอยู่ในความเงียบงันที่ชวนให้อึดอัดจนหายใจลำบาก ไป๋ซู่อิงก้าวกลับเข้ามาพร้อมกับฉ่งเอ๋อร์ สายตาที่ปราดเปรื่องของนางกวาดมองเพียงครู่เดียวก็รับรู้ได้ถึงพายุอารมณ์ที่เพิ่งจะพัดผ่านไป นางเห็นเจ้านั่งนิ่งราวกับหุ่นสลัก ใบหน้าขาวนวลบัดนี้ขึ้นสีระเรื่อ ทว่าดวงตากลับสั่นระริกและจ้องมองถ้วยชาในมืออย่างเอาเป็นเอาตายในขณะที่ หลี่หานสือ ยืนอยู่อีกด้าน แม้จะดูสงบนิ่งทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความคาดหวังอย่างปิดไม่มิด“ซื่อจื่อ ดูเหมือนว่าพวกเราจะรบกวนคุณหนูเสิ่นมานานพอสมควรแล้วนะเจ้าคะ ยามนี้อากาศเริ่มเย็นลง ข้าเองก็รู้สึกเพลียขึ้นมาบ้างแล้ว เห็นทีเราควรจะขอตัวลากลับก่อน เพื่อให้คุณหนูเสิ่นได้พักผ่อน” ไป๋ซู่อิงรีบเอ่ยทำลายความเงียบ พร้อมกับส่งสัญญาณทางสายตาให้หลี่หานสือหลี่หานสือรู้ดีว่าหากรั้นจะอยู่ต่อในยามที่เสิ่นอวี๋ซินกำลังสับสนเช่นนี้อาจจะไม่เป็นผลดี“ในเมื่อคุณหนูไป๋ว่าเช่นนั้น... คุณหนูเสิ่น วันนี้ขอบใจเจ้ามากสำหรับขนมกุ้ยฮวา และอย่าลืมที่ข้าบอกไว้เล่า” เขาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกก่อนจะหมุนตัวเดินนำออกไปจากโถง โดยมีไป๋ซู่อิงพยักหน้าลาเสิ่

หลี่หานสือตรงไปยังโรงน้ำชาที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวง เขาเดินขึ้นไปยังห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนที่ถูกจองไว้ล่วงหน้า ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เสียงทักทายที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นทันที“โอ้ ดูซิว่าใครโผล่หัวมา ท่านซื่อจื่อผู้สูงศักดิ์ที่หายหน้าไปกินลมชมวิวที่หนานจิงเกือบครึ่งปี” หวังเจี๋ย คุณชายตระกูลขุนนางใหญ่ผู้รื่นเริงเอ่ยขึ้นพลางโยนถั่วเข้าปาก“นั่นสิหานสือ ข้านึกว่าเจ้าจะลืมทางกลับเมืองหลวงเสียแล้ว” นิ่งวั่งชวนที่ดูสุขุมกว่ากล่าวเสริมพร้อมรอยยิ้ม“แต่ข้าสงสัยนัก สหายรักไม่ได้พบหน้ากันตั้งนาน แทนที่จะนัดฉลองใหญ่กันที่หอสุรา มีสาวงามร่ายรำและสุราเลิศรส เจ้ากลับนัดพวกข้ามานั่งจิบน้ำชา ขบเคี้ยวถั่วในโรงน้ำชาที่แสนจะเงียบเหงาเช่นนี้หรือ”หลี่หานสือทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างเป็นกันเอง เขาคว้ากาน้ำชาขึ้นมารินใส่จอกด้วยท่าทางที่ดูผ่อนคลายขึ้นมากเมื่ออยู่ท่ามกลางสหายสนิท“โรงน้ำชานี่แหละเหมาะที่สุดแล้ว ยามนี้ข้าต้องการความสงบ อีกอย่าง สุราน่ะกินเมื่อไหร่ก็ได้ แต่การได้มานั่งมองดูผู้คนในโรงน้ำชาและพูดคุยกับพวกเจ้าเงียบๆ เช่นนี้ ข้าคิดถึงมากกว่า” ซื่