All Chapters of เศษรักเมียจำนน: Chapter 1 - Chapter 10

เวลาผ่านมาจวบจนสองทุ่ม รถของสามียังไม่กลับเข้าบ้าน เธอที่เป็นภรรยาของเขามาสามปีแล้วก็นั่งรอเขาตั้งแต่วันแรกที่แต่งงาน จวบจนวันนี้ก็ว่าได้ แม้ใจนึกอยากตัดขาด แต่เธอก็ทำไม่ได้เพราะเขาก็คือพ่อของน้องพิณเช่นเดียวกัน หากไม่รักกันก็ห่วงใยกันในฐานะพ่อของลูกก็ยังดี ...เธอคิดแค่นั้น “แม่ขา...พ่อขาทำไมยังไม่กลับคะ น้องพิณอยากให้พ่อขาเล่านิทานให้ฟัง” เด็กหญิงวัยสามขวบตัวป้อมวิ่งลงมาจากด้านบนพร้อมกับหนังสือนิทาน เพื่อถามผู้เป็นแม่ว่าเมื่อไหร่พ่อของเธอจะกลับ “พ่อขาทำงานค่ะลูก ให้แม่ขาเล่าให้ฟังดีไหมคะ”พิมพ์พลอยพูดกับลูกสาวด้วยเสียงน่ารัก แม้ว่าจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนเป็นพ่อนั้นอยู่ที่ใด ตั้งแต่แต่งงานมา ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เขาจะบอกเธอว่าอยู่ไหนทำอะไร แล้วจะกลับเมื่อไหร่ เธอเป็นแค่เมียที่เฝ้าบ้าน และทำงานบ้านให้เขาเท่านั้น สังคมของเขาล้วนไม่มีเธออยู่ในนั้น เพื่อนของเขาเธอไม่รู้จักสักคนเดียว ราวกับว่าอับอายที่จะพาเธอออกไปพบหน้าหรือแนะนำให้เหล่าเพื่อน ๆ รู้จักอย่างนั้น เมียที่ไม่เชิดหน้าชูตาอย่างเธอก็ทำได้แค่นี้สินะ ทำได้แค่รอ... “แม่ขาโทร

เธอร้องไห้ไปสักพักก็ได้ยินเสียงรถขับออกไป นึกโกรธนัก ที่เขาทิ้งลูกไว้ข้างล่างคนเดียว ทั้งที่เธออยู่ข้างบน ไม่รู้ว่าเขามีความสำนึกความเป็นพ่อบ้างไหม สุดท้ายจึงรีบเช็ดหน้าเช็ดตา แล้วลงมาหาลูกรักของเธอ พิพิณคือความหวังเดียวที่เธอทนอยู่ที่นี่ได้ ดังนั้นเธอจะไม่เอาความบาดหมางระหว่างเขาและเธอมาทำให้ลูกต้องรู้สึกว่าขาดความอบอุ่น “พิพิณขา พ่อออกไปข้างนอกเหรอคะ” “ใช่ค้า” เด็กน้อยตอบเสียงใสขณะที่กำลังเล่นตุ๊กตา เธอจึงไปนั่งเล่นกับลูก เพราะวันนี้งานบ้านที่จำเป็นต้องทำก็เสร็จหมดแล้ว แต่เมื่อเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของเขาที่โยนทิ้งไว้ที่โซฟา ทำให้เธอแปลกใจ ‘ปกติไม่เคยห่างแต่ทำไม...’ เธอหยิบขึ้นเห็นการแจ้งเตือนมันค้างอยู่หลายข้อความ แต่มีสองข้อความที่เธอไม่เข้าใจ คือเป็นของต้องตา เพื่อนสนิทของเธอส่งหาเขาทำไม? เธอจึงใช้โทรศัพท์ของตัวเองโทรออกหาเพื่อน อยากถามว่ามีธุระอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงส่งข้อความหาเขาไม่ส่งหาเธอโดยตรง เธอรอสายไม่นานนักเพื่อนรักของเธอก็กดรับสายทันที “ว่าไงพลอยแกสบายดีไหม” ต้องตากรอกเสียงหวานไปตามสาย ดีใจที่เพื่อนโท

พิมพ์พลอยยืนรอรถของเพื่อนที่กำลังแล่นเข้ามาจอดในบ้าน พร้อมกับเห็นสีหน้าหงุดหงิดของเพื่อนก็เข้าใจได้ทันทีว่าเพื่อนเป็นอะไร “ผัวแกนี่มันโคตรเลวเลยยายพลอย ทนอยู่ได้ไงวะ” ต้องตาเป็นเดือดเป็นร้อนอยากให้เพื่อนสาวหย่าไปให้จบ ๆ คิวถัดไปจะได้เข้ามาสักที เธอเองก็รออยู่เช่นกัน “ทนอยู่นี่แหละไง แล้วว่าแต่ต้องเถอะมาหามีอะไรหรือเปล่า” พลอยถามเพื่อนด้วยใบหน้าซีดเซียว ทำให้ต้องตาต้องชวนเข้าบ้านกลัวจะเป็นลมไปก่อน “เข้าไปคุยในบ้านเถอะ ฉันซื้อโจ๊กมาให้แกทาน ได้ข่าวว่าโดนโจรขึ้นบ้านเหรอ...มันปล้ำแกหรือเปล่า” ขณะที่เดินไปคุยไปนั้น เมื่อเข้ามาในตัวบ้านถ้อยคำว่าปล้ำดังขึ้นอย่างตื่นตระหนกทำให้สามีของพิมพ์พลอยหันมามองด้วยแววตาขุ่นเคือง “ไม่...ไม่ได้ปล้ำแค่จะเอามีดแทง” พิมพ์พลอยสีหน้าเจื่อน เมื่อเพื่อนพูดเหมือนซ้ำเติมแต่ก็เข้าใจว่าเพื่อนเป็นห่วงจึงไม่ได้ว่าอะไร “อ่าวแล้วไม่มีใครอยู่บ้านเลยหรือไง อยู่กับลูกแค่สองคนบ้านตั้งใหญ่ให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนไหม?” ต้องตาเจอสามีพิมพ์พลอยเมื่อคืนย่อมรู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ตอนที่โจรมาเป็นแน่ แล้วก็อยากลองหยั่งเชิงดูว่าหากเธอเข้ามาอยู่

พิภพพาหลานสาวมาส่งที่บ้านเป็นเวลาหกโมงครึ่งแล้ว แต่ภายในบ้านเงียบเชียบทั้งประตูหน้าบ้านก็เปิดทิ้งไว้ ทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาดในใจจึงส่งเสียงเรียกหลานสาว “พลอย...พลอย...อยู่ไหนตาพาน้องพิณมาส่งแล้ว” เสียงเรียกที่ไม่เบานั้นไม่มีเสียงตอบรับกลับมา ทำให้คุณพิภพรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี เขาเดินเข้าไปเปิดไฟที่หน้าบ้าน แล้วเดินเข้าไปในห้องรับแขก แสงที่สลัวทำให้ไม่เห็นร่างของหลานสาวเขาจึงเปิดไฟที่ด้านข้าง เมื่อแสงสว่างโล่งโจ้งขึ้นร่างของหลานสาวที่นอนไร้สติจมกองเลือดอยู่ที่ห้องรับแขกก็ทำให้เขาตกใจ “กรี๊ด....แม่ขา...เลือด” พิพิณกรีดร้องเสียงดัง ภาพคืนนั้นที่แม่ขาโดนหามส่งโรงพยาบาลกลับคืนมาอีกครั้ง เด็กน้อยวิ่งเข้าไปกอดร่างของผู้เป็นแม่ทันที พร้อมกับร้องไห้ทันที “พลอย...เป็นอะไรลูก” เสียงพิภพแหบพร่าสั่นเครือไม่คิดว่าหลานสาวจะมาไม่สบาย ยิ่งมองเลือดที่ไหลออกมาทางขาก็ตกใจยิ่งนัก แท้งหรือเปล่า!!! เขาคิดแล้วก็หยิบมือถือโทรหาโรงพยาบาลทันที แล้วก็ต้องทบทวนแล้วว่าหลานสาวอยู่บ้านหลังนี้คงจะไม่ได้อีกต่อไป ในเมื่อไม่มีใครดูแลได้ เขาก็ควรเอากลับไปดูแลเอง

บ่ายคล้อยตะวันเริ่มอ่อนแสง ร่างกายที่หลับด้วยความเพลียตื่นขึ้น พิมพ์พลอยไม่ได้ต้องการจะนอนนานขนาดนี้ แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้นอนยาวเสียจนเกือบตะวันตกดิน หญิงสาวขยับเขยื้อนร่างกายที่เพิ่งผ่าตัดมาอย่างแผ่วเบาหย่อนขาลงข้างเตียงแล้วลุกขึ้น แต่เนื่องจากนอนนานเกินไปทำให้ร่างกายเซไปเล็กน้อย แต่เธอก็ยังทรงตัวเอาไว้ได้ เมื่อยืนได้มั่นคงแล้ว ก็เดินออกจากห้องรับแขก สายตางัวเงียมองไปรอบ ๆ บ้านพบว่ามันเงียบเชียบนัก จนทำให้รู้สึกว่าเหมือนไม่มีคนอยู่ เธอจึงเดินขึ้นไปด้านบนห้องนอนของตัวเอง แต่เมื่อขึ้นไปถึงด้านบนห้อง สายตาพลันเห็นห้องของสามีเปิดอยู่ ซึ่งปกติมันไม่เคยเปิดมาก่อน เพราะนิสัยของคนบ้านนี้เปิดแล้วชอบปิดห้อง พิมพ์พลอยจึงมองชั่วครู่ แล้วก็ตัดใจเข้าห้องตัวเองล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น เก็บของบางอย่างที่จำเป็นทั้งเอกสารแจ้งเกิด ของลูกสาว เอกสารของตัวเองทั้งหมดที่สำคัญรวมไว้ในซองเอกสารตั้งใจเอาลงไปด้านล่าง เธอเดินถือกระเป๋าเล็ก ๆ ออกมาจากห้องแล้วก็ยังรู้สึกขัดใจกับประตูห้องสามี จึงเดินไปปิดมันไว้ดังเดิม แต่ทว่าภาพที่เห็นนั้นเป็นเพื่อนรักของเธอกำลังขึ้นคร่อมสามีในท่าที่ทุเรศทุร