เหงา... เมื่อไม่มีเธอ

“แพรเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมช่วงนี้ดูติดท่านประธานแปลก ๆ”

ม่านมุกตั้งข้อสงสัย

“ไม่รู้สิ แพรรู้สึกหงุดหงิดเวลาไม่เจอเขาหรือห่างจากเขานาน ๆ”

แพรพิชชาอธิบายความรู้สึกออกไป

“เหมือนแพรอยากอยู่ใกล้เขา อยากให้เขาอยู่ในสายตาตลอดเวลาเลย อีกอย่างแพรกลัวว่าจะเสียเขาไป”

เธอเองก็ไม่เข้าใจว่า เหตุใดเธอถึงกลับกลายเป็นเช่นนี้ ทั้งที่ปกติไม่เคยเป็น เธอไม่ได้อยากเป็นคนที่งี่เง่าในสายตาของเขา

“แพรคงคิดถึงท่านประธานล่ะมั้ง”

ม่านมุกคิดในแง่ดี

“หรือแกรู้สึกว่าท่านประธานกำลังมีคนอื่นอยู่เหรอ?”

กัสจังถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“กัสจัง...ทำไมพูดแบบนี้ พูดอะไรไม่รู้เรื่อง” ม่านมุกเอ็ดกัสจัง

“แพรอย่าคิดมากเลยนะ กัสจังแค่พูดเล่นไปงั้นแหละ”

ม่านมุกเข้าใจว่า แพรพิชชาก็ต้องหึงหวงแฟนเป็นธรรมดา ยิ่งแฟนห่างไกลกันแบบนี้ยิ่งกังวล

“จริงไหมกัสจัง?”

“เออ ตามนั้นแหละ”

กัสจังตอบปัด สีหน้าของแพรพิชชาไม่ได้ดีขึ้น แม้ม่านมุกจะสรรหาคำไหนมาปลอบใจเธอ

แพรพิชชาได้แต่คิดไม่ตกกับคำพูดของกัสจัง เขาอาจจะมีคนอื่นจริง ๆ อย่างที่เธอกล่าว

“เกือบไปแล้วไหมล่ะ?”

เสียงแหลมแวดใส่ชายหนุ่มตรงหน้า

“เธอไม่ตรวจสอบให้ดีก่อนล่ะว่ามันจะมา” เสียงทุ้มใหญ่ดั