All Chapters of ชะตารักผูกใจ(ตกหลุมรักยัยแกล้งเฉิ่ม): Chapter 91 - Chapter 98

หน้าห้องไอซียูแห่งเดิม ภาพของบุคคลคนหนึ่งถูกผ้าขาวปิดหน้ากลับเหมือนเดิมและถูกเข็นจากไปแล้วเพื่อทำตามขึ้นตอนต่างๆ ของทางโรงพยาบาลที่ยังไม่สามารถนำตัวกลับออกไปจากโรงพยาบาลได้ เนื่องจากตกเป็นข่าวและเป็นผู้ที่เป็นต้นเหตุตกเป็นคดีความกัญญาจึงทำได้เพียงเดินตามศพของอิงอิงไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย เจ้าสัวเทียนชัยก็ทำได้เพียงจับประคองให้เดินตามบุคคลผู้นั้นไปในฐานะญาติสนิทมีเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยังคงยืนตระหง่านนิ่งงันอยู่กับที่อย่างนั้นเขาไม่สามารถก้าวขาออกไปได้ เขาไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะหายใจออกมา เขาทำได้เพียงยืนนิ่งแข็งค้างกลางอากาศอยู่อย่างนั้น‘หากย้อนเวลากลับไป ข้าจักแปรเปลี่ยนชะตาลิขิต ข้าจะทำทุกอย่างไม่ให้คนสำคัญเช่นนางต้องหายไปกลายเป็นเพียงความทรงจำ’‘อย่าทำพลาด อย่าทำผิดซ้ำสอง เพื่อนาง...’เสียงๆ หนึ่งยังคงดังก้องสะท้อนมาจากที่อันไกลแสนไกลเสียงๆ นั้นไม่ดังเลย เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยินแต่อานนท์กลับได้ยินอย่างชัดเจนเขาเข้าใจและรับรู้ได้เป็นอย่างดีเสียงนั้นกำลังสะท้อนเข้ามาในอกข้างซ้ายของเขาเสียงนั้นกำลังแทงทะลุเข้าไปในหัวใจของเขาและแล้วเขาถึงได้รู้ โอกาสที่จะได้แก้ตัวใหม่

อานนท์เอื้อมมือขึ้นโยกศีรษะของอิงอิงเบาๆ “ทำไมไม่กิน มองอะไรอยู่” เขาถามขึ้นเมื่ออิงอิงเอาแต่จ้องหน้าของเขาหญิงสาวจึงละสายตาจากชายหนุ่มตรงหน้าแล้วก้มหน้าก้มตากินอาหารตามคำ เธอกินไปยิ้มไปอยู่ในหน้าทั้งอย่างนั้น“กินเสร็จแล้วมาทำแผล” เขาว่าอย่างนั้นพลางเดินไปที่โต๊ะเล็กหน้าโซฟาเพื่อเตรียมอุปกรณ์ทำแผลเหมือนเมื่อหลายวันก่อนที่ผ่านมาหญิงสาวเห็นอย่างนั้นจึงรีบกินอาหารตรงหน้าในทันที เธอใช้เวลากินอาหารซักพักก็เดินไปให้ชายหนุ่มทำแผลตามคำหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ระทึกขวัญวันก่อนจนอิงอิงมีบาดแผลถลอกเต็มตัว อานนท์ก็ไม่เคยห่างจากอิงอิงไปที่ไหน เขาขอใช้สิทธิ์ลางานกับพ่อของเขาอย่างเต็มที่เพื่อที่จะอยู่ดูแลอิงอิงไม่ให้ห่างไกลกัน ทุกวันนี้อิงอิงไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เธอแค่นอนให้อานนท์กอดในเวลากลางคืนแล้วตื่นขึ้นมาในตอนเช้ารอเขาทำอาหารให้กิน แล้วก็มานั่งให้เขาทำแผลที่เกือบจะหายดีแล้วแค่นั้นอา...มีความสุขจังอิงอิงยังคงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ใครบางคนทำแผลที่เกือบจะหายดีแล้วอยู่อย่างนั้น“เล่าให้ผมฟังอีกได้ไหม เรื่องของจ้าวหยางหมิงเซียนกับไป๋กุ้ยอิง” อานนท์ถามขึ้นขณะนั่งก้มหน้าก้มตาทำแผลที่หัวไหล่ให้อิงอิง

เมื่ออิงอิงถูกสืบค้นว่าเป็นใครมาจากไหนกัญญาจึงถูกดึงมาเกี่ยวด้วยอย่างไม่ต้องสงสัยนั่นจึงทำให้ไพลินต้องพาพวกเดินทางมายังห้องคอนโดของอานนท์แห่งนี้หลังจากที่ไม่เคยสนใจจะมา หากไพลินอยากเจอลูกชายก็แค่นัดเจอกันหรือให้เข้าไปหากันที่บ้าน แค่นั้นในเวลานี้หากเป็นเมื่อก่อนอานนท์คงจะดีใจที่ทั้งพ่อและทั้งแม่มาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา แต่เวลานี้กลับไม่ใช่เขากำลังรู้สึกหนักใจจนเริ่มทำตัวไม่ถูกได้แต่คงเอาไว้ซึ่งมาดสุขุมนุ่มลึกดังเช่นปกติเพื่อสังเกตสถานการณ์ตรงหน้าอย่างมีสติอยู่นิ่งๆ“น้าสาวเอาพ่อ ส่วนหลานสาวก็เอาลูก แผนสูงกันเสียจริง” ประโยคหลังไพลินพูดไปทางกัญญาและอิงอิง เธอมองทั้งสองด้วยสายตาดูถูกดูแคลนเป็นอย่างมากกัญญาและอิงอิงได้แต่ยืนก้มหน้าอยู่นิ่งๆ อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว พวกเธอเถียงไม่ได้จริงๆ ด้วยสถานะภาพตอนนี้มันเป็นอย่างนั้นอย่างไม่มีข้อแก้ตัว“เฮ่อ! เอาเถอะ เรื่องของน้าหลานคู่นี้ไม่ได้อยู่ในใจความสำคัญของฉันเลย” จู่ๆ ไพลินก็พูดว่าอย่างนั้น“พวกเธอมันไม่มีค่า” ไพลินพูดปิดท้ายด้วยประโยคเหยียดหยามและละสายตาจากกัญญาและอิงอิงมามองทางอานนท์แทน “วันนี้ม๊ามีเรื่องจะคุณกับอาหมิง”อานนท์ถึงก

หลังจากที่อิงอิงหายป่วยดีแล้วเธอจึงกลับไปทำงานเป็นเลขาให้อานนท์ตามปกติ โดยที่อานนท์นั้นไม่คิดที่จะให้ใครมาเป็นเลขาแทนที่อิงอิงและอิงอิงก็ไม่ยอมห่างจากอานนท์เช่นเดียวกันทั้งสองจึงยังคงเป็นเจ้านายกับลูกน้องกันต่อไปเหมือนดังเช่นปกติกลางวันทำงานเป็นรองประธานกับเลขาส่วนตัวกลางคืนกลับบ้านมาเป็นคู่รักไม่ห่างกันไปไหนมีกิจกรรมก่อนนอนและก่อนตื่นกันทุกวันวันนี้ก็เช่นเดียวกัน ทั้งสองยังคงนอนคุยกันด้วยคำพูดแค่ไม่กี่คำก่อนที่จะลุกขึ้นไปทำงาน“อืม...อาหมิง” อิงอิงส่งเสียงครวญครางออกมาอย่างต่อเนื่องจากหลายนาทีที่แล้วหลังจากที่ถูกใครบางคนเล้าโลมจนเธอตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างหญิงสาวกำลังนอนหลับใหลในสภาพเปล่าเปลือยตั้งแต่เมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านมาจนกระทั่งใกล้สว่างเธอรับรู้ได้ถึงริมฝีปากที่เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ กำลังไต่ไปมาอยู่ตามพวงแก้มของเธอแล้วลดระดับต่ำลงไปที่ซอกคอ ปลายลิ้นอุ่นชื้นไล้เลียและดูดเม้มอยู่ตรงลำคอของเธอก่อนจะลดลงไปเรื่อยที่หน้าอกอวบนูนของเธอตามด้วยฝ่ามือที่ร้อนไม่แพ้กันกำลังช่วยปลายลิ้นลูบคลำเคล้นคลึงก่อนจะลากไล้ลงต่ำไปอีกที่น้องท้องแบนราบแล้วล้วงเข้าไปที่น้องสาวของเธอ“อืม...”