All Chapters of ชะตารักผูกใจ(ตกหลุมรักยัยแกล้งเฉิ่ม): Chapter 71 - Chapter 80

“อาบด้วยกัน” เขาว่าอย่างนั้นโดยไม่รอฟังคำตอบก่อนจะเริ่มต้นถูไถเนื้อตัวให้เธอ“หืม...แน่ใจว่านี่คือการอาบน้ำ” อิงอิงหรี่ตามองคนตัวโตใต้ร่างแล้วถามขึ้นเมื่อการถูตัวคล้ายกับการเคล้นคลึงไม่ใช่การถูไถดั่งเช่นที่ควรเป็นคนอะไรอาบน้ำให้ด้วยการบีบๆ แล้วดูดๆอิงอิงที่กำลังถูกจับตรึงให้นั่งอยู่ตรงหน้าขาของอานนท์นึกสงสัยอยู่ในใจอานนท์ที่อาบน้ำให้ใครบางคนด้วยริมฝีปากดูดเม้มและฝ่ามือเคล้นคลึงเพียงยกยิ้มไปด้วยดูดไปด้วยอย่างนึกสนุก เขาไล่ดูดดันขบเม้มเธอตั้งแต่หน้าอกข้างซ้ายไปหน้าอกข้างขวาสลับกับฝ่ามือของเขาเฝ้าบีบเคล้นไปมาเบาๆ บนหน้าอกนุ่มนิ่มเต็มไม้เต็มมือของเธอ“จัดอีกรอบ” เขาถอนริมฝีปากออกจากหน้าอกอวบนูนแล้วเอ่ยเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเริ่มแหบพร่าโดยไม่รอฟังให้เธอตอบ เขาเอื้อมฝ่ามือขึ้นรั้งท้ายทอยของเธอให้แนบชิดกับใบหน้าของเขาตามด้วยจูบเธอเบาๆ ที่ริมฝีปากประเดิมไปก่อนหนึ่งที“ในนี้หรือ?” เธอถามเสียงเบา เมื่อกี้บนโต๊ะ ตอนนี้ในอ่างน้ำ อะไรจะเก่งกาจปานนั้น ร้ายกาจเกินไปแล้วอานนท์ไม่ตอบคำอะไรอีกเลยก่อนยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์แล้วจะลดฝ่ามือลงจับกระชับเอวของอิงอิงให้ยกตัวสูงขึ้นเล็กน้อยพร้อมด้วยตั้งท่อนกล

เรียวขาของอิงอิงก็ยังคงแยกออกเพื่อรับน้องชายของเขาให้เข้าหาน้องสาวของเธออย่างสามัคคีไม่มีคัดค้านทั้งสองยังคงสอดประสานร่างกายคล้ายกับจะสิงเข้าไปในร่างของกันและกัน และมันก็เป็นอยู่อย่างนั้นเกือบตลอดทั้งคืนเวลาผ่านไปแล้วเป็นนานแล้วชายหนุ่มและหญิงสาวยังคงพากันไต่เส้นฝั่งฝันและเสร็จไปพร้อมๆ กันได้อย่างสวยงามและสุขสมความเสียวสุดขั้วยังคงดำเนินไป เสียงของเนื้อกระทบเนื้อยังคงดัง เสียงครวญครางแว่วหวานและเสียงครางกดต่ำยังคงประสานกันอย่างลงตัวการร่วมรักกันระหว่างพวกเขายังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่มีทีท่าว่าคุยกันด้วยภาษาอื่น นอกจากภาษากายที่กำลังขยับขึ้นลงโยกโยนเข้าออกอยู่แบบนี้และก่อนที่พระอาทิตย์จะโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมา ทั้งสองก็ยังคงพากันโบยบินไต่หน้าผาสูงชันกันอย่างสมัครสมานสามัคคีอย่างได้อารมณ์เสียวซ่านรัญจวนถึงขีดสุด และเป็นอีกครั้งหนึ่งที่ทั้งสองได้รับการสุขสมจากการให้และรับของกันและกัน การร่วมรักของพวกเขานั้น ช่างเป็นอะไรที่รู้ใจกัน ทั้งๆ ที่พวกเขาได้พบเจอกันแค่เพียงไม่กี่วันก็เท่านั้น ในที่สุดอิงอิงก็นอนหลับสลบไสลหมดเรี่ยวแรงคล้ายกับตายไปแล้วอยู่ข้างๆ อานนท์เธอได้กระทำการทั

“ไปทำอะไรหลังตู้เย็นน่ะอิง” อานนท์เสียงเข้มทันทีที่เจอตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาเกือบสติหลุดอิงอิงโผล่หน้าออกมาจากประตูตู้เย็นพร้อมเสียงแหบแห้งแทบจะไม่ได้ยิน“คุณอานนท์...” เธอเอ่ยทักทายอานนท์ออกมาจากประตูตู้เย็นหลังใหญ่ พร้อมกับเอื้อมฝ่ามือจำกุมตรงลำคอระหงของตนเองเอาไว้เธอหิวน้ำมากก็เลยออกมากินน้ำ เธอเห็นเขาเดินตามหาเธอและร้องเรียกเธอแล้ว แต่เธอขานรับเขาไม่ได้จริงๆ ลำคอของเธอแห้งผากไปหมดเพราะอะไรน่ะเหรอก็เพราะเขานั่นไงเธอต้องร้องครวญครางไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบจนคอแหบคอแห้งไปหมด พรุ่งนี้จะพูดได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้อิงอิงคิดในใจพลางส่งสายตามองค้อนคนตัวโตขวับๆ อย่างไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาดี ถึงพูดออกมาก็คงจะฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดี เพราะลำคอของเธอแห้งผากแทบจะกลายเป็นผุยผง สาเหตุก็มาจากการนอนร้องครวญครางใต้ร่างของเขาอานนท์ไม่สนใจสายตามองค้อนอย่างนั้นของอิงอิง เขารีบเดินเข้าไปหาเธอในทันทีที่มองเห็นเธอเขาจ้องมองอิงอิงอย่างเข้มข้น สายตาคมที่มืดดำของเขามีคลื่นสั่นไหวเบาๆ“คุณไม่ควรทำอย่างนี้นะอิง”อานนท์ยังคงเสียงเข้ม“ไหนบอกว่าจะไม่หายไปไหน แล้วนี่อะไร ไม่ได้ยินที่ผมเรียกหรือไง”เขาบ่นอิงอิงย

กับจ้าวหยางหมิงเซียนก็เป็นแบบนี้ กับผู้ชายสูงศักดิ์กับผู้หญิงสูงส่ง กับเธอที่เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาที่ไม่มีอะไร เธอเป็นแค่เด็กกำพร้า ไม่ว่าจะชาติที่แล้วหรือว่าชาตินี้ ดังนั้นแล้ว เธอยังจะหวังอะไร ไม่ว่าอย่างไรเธอก็คงจะเป็นได้แค่นี้ไม่แตกต่างกันกับชาติที่แล้ว แต่ที่ต่างไปก็คือคำสัตย์ ที่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะอยู่กับเขา ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะอะไร เธอก็จะไม่ทิ้งเขาไปเหมือนกับชาติที่แล้ว ถึงแม้ว่าชาตินี้เขาจะไม่รักเธอเหมือนเดิมแล้วก็ตามใครจะว่าโง่ก็ช่างเถอะ แต่ในเวลานี้เธอเริ่มจะเข้าใจน้ากัญแล้ว ถึงมันจะไม่ถูกต้อง แต่ว่าเธอจะทำอย่างไรได้ นอกเสียจากตายไปอีกครั้งเพื่อชดเชยความผิดทั้งหมดทั้งมวลให้กับบุคคลทั้งหลายเหมือนดั่งเช่นเมื่อชาติที่แล้วอิงอิงเพียงนั่งลงแล้วนิ่งงันแข็งค้างอยู่แบบเดิม เพิ่มเติมคือความคิดที่ฟุ้งซ่านขึ้นเรื่อยๆ และอาการคล้ายกับศพนั่งได้อยู่อย่างนั้นบรรยากาศนอกห้องทำงานของอานนท์ในเวลานี้จึงไม่แตกต่างกันเท่าไหร่ โดยภายในออฟฟิศไม่ไกลกันนั้นก็กำลังมีศพของสาวๆ คล้ายกับนอนตายกันเกลื่อนกลาดไม่ต่างกันภายในห้องทำงานของอานนท์ชายหนุ่มยังคงนั่งทำงานด้วยมาดสุขุมนุ่มลึกดังเดิม เพิ่มเติ

ไพลินกับเปรมศรียังคงเล่าเรื่องราวใส่กันไม่สนใจสิ่งใด เปรมวดีจึงถือโอกาสขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ อานนท์อีกนิดแต่พองาม“คุณหมิงทำงานเหนื่อย ควรทานเยอะนะคะ” เปรมวดีพูดคำเพียงเบาๆ พลางเอียงใบหน้าน้อยๆ ให้เข้าใกล้เขามากยิ่งขึ้นเพื่อพูดกับเขาในลักษณะแบบนั้น “ขอโทษนะคะ พอดีคุณแม่กับคุณป้าคุยกันอยู่ ดีดี้จึงไม่อยากพูดจาเสียงดังเกรงว่าจะเป็นการรบกวนพวกท่าน”“ครับ” อานนท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อหันใบหน้ามาสังเกตสตรีด้านข้างที่บัดนี้ขยับเข้ามาใกล้เขาจนไหล่เริ่มชนกัน“ดีดี้แค่อยากคุยกับคุณ แต่ไม่อยากพูดเสียงดังเกินไปน่ะค่ะ” เปรมวดีเริ่มพูดกระซิบกระซาบเมื่อได้เข้าใกล้อานนท์มากยิ่งขึ้นชายหนุ่มเพียงจ้องมองหญิงสาวด้านข้างที่ขยับใบหน้าเข้าหาเขาอย่างจงใจ เธอกำลังส่งยิ้มพริ้มเพราพร้อมดวงตาทอประกายเสน่หาฉายชัด ถึงแม้ว่าจะแต่งกายได้สวยงามเรียบร้อยดีก็ตามที แต่เท่าที่เขาสังเกตเธอคนนี้กำลังยั่วเขาด้วยรอยยิ้มและดวงตาแบบนั้นพร้อมเสียงกระซิบกระซาบใส่เขาอย่างจงใจอานนท์เพียงยกยิ้มมุมปากส่งกลับไปให้เปรมวดีเมื่อเขาสังเกตเห็นมารยาเหลือร้ายของเธอ และเมื่อเทียบกับใครบางคนแล้วเขาต้องยอมรับว่ามารยาของเปรมวดีนั้นเหนือชั้น