جميع فصول : الفصل -الفصل 120

เมื่อเข้ามายังห้องสตูดิโอถ่ายทำเฉพาะกิจบรรดาคุณหนูทั้งหลายก็เลือกเอาเครื่องประดับที่ตนพอใจมาไว้ในครอบครองโดยอิงอิงคอยคุมงานและปล่อยหน้าที่ให้พนักงานของบริษัทไปจัดทำใบรับประกันและดำเนินการรับเงินกันตามระบบ บางคนเซ็นเช็คบางคนรูดบัตรก็จัดทำใบรับประกันตามวันเวลาที่เงินเข้าไปตามนั้น ในส่วนนี้ได้พนักงานมากประสบการณ์คอยตามประกบอยู่แล้ว อิงอิงจึงไม่ต้องเหนื่อยอะไร แต่ทว่าแสงแฟรชแสงไฟสว่างวาบในแต่ละการถ่ายภาพให้บรรดาคุณหนูกลับทำให้อิงอิงรู้สึกเหน็ดเหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก หัวใจก็เต้นตุบๆ ในแบบที่ไม่เคยเป็น อากาศรอบด้านรอบตัวก็คล้ายกับหนักอึ้งมีเสียงดังอื้ออึงแต่ในขณะเดียวกันเรือนร่างของเธอกลับกำลังคล้ายกับเบาหวิวไร้น้ำหนักเสียอย่างนั้นอิงอิงทนอยู่กับอาการแปลกๆ อย่างนั้นอีกเป็นครึ่งชั่วโมงจู่ๆ เธอก็รู้สึกตาลายและหน้ามืดจนตัวโอนเอนโซเซจนเกือบจะล้มลงกับพื้นทำเอาทั้งกลุ่มของผู้หญิงที่กำลังยืนอยู่ด้วยกันต้องกรีดร้องอย่างตกอกตกใจจนเดือดร้อนไปยังทีมงานและพนักงานบริษัทประจำโซนสินค้าต้องรีบขึ้นไปรายงานอานนท์ในทันทีและเพียงไม่นานอานนท์ที่วิ่งหน้าตาตื่นมาหาอิงอิงก็ต้องตกใจไม่ต่างกันเมื่อเห็นอิงอิงเป็นล

“นี่ๆ อาหมิง” หญิงสาวสะกิดคนตัวโตตรงหน้ายิกๆ“หืม”“ทานข้าวเสร็จแล้วฉันขอไปเที่ยวกับน้ากัญนะ” ถึงแม้จะรู้สึกละอายใจอยู่บ้างก็เถอะ แต่ไหนๆ เขาก็เอาใจเธอเป็นอย่างดีแล้วขอใช้โอกาสงามๆ ให้คุ้มเธอคิดอย่างนั้น ลอยหน้าลอยตาอมยิ้มเจ้าเล่ห์“ไม่ได้!” อานนท์ยังคงเสียงเข้ม“...”หญิงสาวมองชายหนุ่มตรงหน้าตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจในชีวิต เมื่อวานเขายังตามใจเธออยู่เลย เธออยากทำอะไรก็ได้ทำนี่นา แล้วทำไมวันนี้ห้ามเธอไปเสียหมดเล่า“ทำไมล่ะคะ”เธอถามเขาเสียงอ่อนทำหน้าตาน่าสงสารอานนท์หรี่ตามองอิงอิงแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “อยากไปไหนเดี๋ยวผมไปส่ง”“หืม...”หญิงสาวมองชายหนุ่มอย่างอึ้งๆ จะดูแลกันดีเกินไปแล้ว“มาทานข้าว” อานนท์ยังคงส่งเสียงเข้มข้นอิงอิงพยักหน้าหงึกหงักกะพริบตาปริบๆ อย่างเชื่อฟังขึ้นมาแต่ทว่ากลับต้องอึ้งยิ่งกว่าเมื่อมองอาหารบนโต๊ะภายในห้องครัวแห่งนี้มีโต๊ะอาหารที่ค่อนข้างใหญ่และมีอาหารมากมายที่บ่งบอกได้ว่าครบถ้วนด้วยสารอาหารทุกประการ แต่ละจานถูกบรรจุอาหารเอาไว้เยอะมาก“นั่งลง” เสียงทุ้มต่ำของพ่อในร่างสามีเอ่ยสั่งการ“ค่ะ” ลูกสาวในร่างของภรรยารีบนั่งลงตามคำ“ทานให้หมดด้วยนะ”

จากใจนักเขียนนิยายเรื่อง ชะตารักผูกใจ(เคียงข้างมิอาจเคียงคู่) เป็นเรื่องราวของแม่ทัพหญิงนามว่าไป๋กุ้ยอิง ซึ่งมีความรักล้นใจกับองค์ชายผู้ที่ถูกเลือกให้เป็นองค์รัชทายาทแห่งแคว้นนามว่า จ้าวหยางหมิงเซียนแต่ด้วยฐานันดรและหน้าที่อันสำคัญยิ่งทำให้ทั้งสองไม่อาจครองรักกันได้ดังใจ ทำได้เพียงเคียงข้างคอยปกป้อง กระทั่งเหลือเพียงวิญญาณล่องลอยคอยอยู่ข้างๆ จนดับสูญ รอเพียงชะตารักผูกใจนำพาเราสองได้เจอกันอีกครา...หมายเหตุ: นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องราวในอดีตชาติ ก่อนกลับมาเจอกันอีกครั้ง ในภพปัจจุบันของเรื่องชะตารักผูกใจ (ตกหลุมรักยัยแกล้งเฉิ่ม)ปล. นิยายเรื่องนี้เป็นแนวดราม่า เพราะติดสินใจผิดพลาดจนนำไปสู่การกลับชาติมาเกิดใหม่เพื่อแก้ไขค่ะความรักเหนือกาลเวลา ชาติภพ มิอาจขวางกั้น ด้ายแดงไม่อาจสะบั้นด้วยเงื่อนไขของสองดวงใจที่ยังคงผูกพันเหนือลิขิตแห่งโชคชะตาคำเตือนนิยายเรื่องนี้ไม่อ้างอิงประวัติศาสตร์ชาติใดทุกตัวละครไม่มีอยู่จริงทุกตัวอักษรเกิดจากจินตนาการทั้งหมดโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านขอให้ทุกท่านมีความสุขสนุกกับจินตนาการด้วยรัก หลี่หงตอนที่ 1ไป๋กุ้ยอิงแผ่นดินแบ่งแคว้น แยกปกครอง ยากสง

ในห้องโถงรับรองเรือนหลักจวนไป๋ทุกครั้งที่ไป๋กุ้ยอิงกลับมาถึงจวนหลังสิ้นศึกจะได้รับงานเลี้ยงต้อนรับเสมอ อ่างไฟยังมีให้นางเดินข้ามเพื่อขจัดกลิ่นอายความตายจากสนามรบมิให้ความโชคร้ายติดตาม ยังรวมใจอวยพรให้โชคดีเหมือนทุกคราไป๋หลิงและฮูหยินของเขาต่างร่วมมื้ออย่างเรียบง่ายแต่อบอุ่นเสมอมา“อิงเอ๋อร์ทำได้ดียิ่ง บิดาบุญธรรมขอชื่นชมจากใจด้วยเหล้าจอกนี้”บุรุษวัยกลางคนกล่าวขึ้น วาจาเปี่ยมไปด้วยเมตตาไป๋กุ้ยอิงเพียงน้อมรับพร้อมจอกสุรา ยิ้มบางในหน้า มิได้ไร้ความรู้สึกกระทั่งในแววตาเหมือนตอนอยู่ในสนามรบ ทว่าท่วงท่ายังคงเย็นชาและสุขุมลุ่มลึกเยี่ยงบุรุษนี่คือสิ่งที่นางถูกฝึกฝนอย่างเคร่งครัดตั้งแต่เด็กไป๋หลิงมองบุตรสาวบุญธรรมอย่างพึงพอใจ บิดานางคือพยัคฆ์ย่อมไม่ให้กำเนิดสุนัขออกมา นับว่าคุ้มค่ากับแรงกายแรงใจที่ทุ่มเทลงไปกับการเลี้ยงดูฝึกฝนอย่างเข้มงวดคนผู้หนึ่งให้รู้สึกภาคภูมิใจมิสิ้นสุดหลังมื้ออาหาร ไป๋กุ้ยอิงถูกหลิวลิ่งซือฮูหยินของไป๋หลิงรั้งตัวไว้จนมืดค่ำเพื่อทำสิ่งใดน่ะหรือ?ล้วนต้องทำเพื่อน้องสาวผู้งดงาม นามว่าไป๋หนิง“อิงเอ๋อร์ มารดาบุญธรรมมีเรื่องรบกวนเจ้าเล็กน้อย หวังว่าอิงเอ๋อร์จะรับปาก”

ไป๋หนิงเดินวนเวียนอยู่ในสวนพฤกษาอยู่นาน ทางสองฝั่งมีแต่สีเขียวขจี สุดท้ายนางก็รู้สึกไม่ดี หรือบางที นางอาจจะหลงทางจริงๆ เสียแล้วทว่าจู่ๆ กลับมือฝ่ามือเรียวยาวคู่หนึ่งยื่นมาตรงหน้า ไป๋หนิงค่อยๆ ช้อนตาขึ้นมอง จึงเห็นเป็นชายหนุ่มรูปงามกำลังคลี่ยิ้มอ่อนโยนส่งให้ “คุณชายท่านนี้...เอ่อ...”เขาเดินเข้ามาใกล้ ค่อยๆ ถามอย่างห่วงใย “คุณหนูกำลังหลงทางกระมัง? มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่?”ไป๋หนิงแย้มยิ้มขัดเขิน พวงแก้มสองข้างซับสีแดงเรื่อ ในที่สุดนางก็เจอใครสักคน “เจ้าค่ะ คุณชายช่างมีน้ำใจนัก หนิงเอ๋อร์ต้องรบกวนแล้ว”“ไม่เป็นไร มาเถอะ” รอยยิ้มยิ่งอ่อนโยนแลดูอบอุ่นดุจสายลมวสันต์แต้มใบหน้าหล่อเหลาของเขา ฝ่ามือใหญ่เอื้อมมาจับมือน้อยๆ ของไป๋หนิง หมายพาเดินไปด้วยกันอย่างต้องการยื่นไมตรีดรุณีน้อยที่เป้าหมายลุล่วงมีหรือจะไม่ยินดี นางเดินตามการจับมือนั้นอย่างเอียงอายทว่าเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น “ไม่เหมาะสมกระมัง” เสียงของไป๋กุ้ยอิงทำบุรุษชะงักกึกกลางอากาศไป๋หนิงหันขวับ “พี่หญิงใหญ่”เห็นคนงามถูกสตรีหยาบคายพาตัวออกไปกะทันหัน ชายหนุ่มให้รู้สึกไม่สบอารมณ์ทันที ใบหน้าคมคายฉายแววดึงดัน เอ่ยอย่าง