جميع فصول : الفصل -الفصل 130

ดูที คงต้องปล่อยให้บิดามารดาที่เอาใจบุตรสาวผิดๆ ได้เรียนรู้ในอะไรบางอย่างจากบุตรสาวคนดีด้วยตัวเองหลังจากเหตุการณ์นี้ ไป๋กุ้ยอิงก็อยู่ในเรือนอย่างสงบ ไม่มีผู้ใดไปรบกวนนางอีกเลย แน่นอนว่างานเลี้ยงวันนั้น คือครั้งแรกและครั้งเดียวของไป๋กุ้ยอิง เพราะผ่านไปอีกวัน หลิวลิ่งซือก็เดินทางไปร่วมงานเลี้ยงกับไป๋หนิงเพียงสองคน โดยไม่เรียกไป๋กุ้ยอิงให้ร่วมเดินทางอย่างที่ควรทำงานแล้วงานเล่าก็ยังเป็นเช่นนั้น...สตรีสกุลไป๋ออกงานเลี้ยงทำตามหน้าที่สานสัมพันธ์และเสริมสร้างบารมีให้แก่ตระกูลแค่แม่ลูกสายตรงคนสำคัญ โดยไม่มีตัวถ่วงอย่างไป๋กุ้ยอิงกระทั่งงานเลี้ยงครั้งล่าสุด ไป๋ฮูหยินถึงขั้นเดือดดาล เรียกไป๋หนิงไปพูดคุยส่วนตัวให้ห้องหับมิดชิด“หนิงเอ๋อร์ เจ้านะเจ้า ช่างไม่เข้าใจอันใดเสียเลย ทำตัวเยี่ยงนี้ได้อย่างไร ข้าจะบ้าตาย”“ท่านแม่ ข้าแค่อยากผูกมิตรเอาไว้เท่านั้นเจ้าค่ะ”“ผูกมิตรรึ? เจ้าไม่รู้เชียวหรือว่าสตรีสกุลไป๋ยามนี้ออกเรือนกับบุรุษสูงศักดิ์ถึงขั้นองค์ชายก็ยังได้ ข้าให้เจ้าพากเพียรร่ำเรียนศาสตร์สตรีเพื่อให้หลายเป็นคุณหนูสูงส่ง หมายหมั้นปั้นมือให้เจ้าได้ไต่เต้าถึงตำแหน่งพระชายา แต่เจ้ากลั

พลบค่ำ ทั่วทั้งค่ายทหารเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งการฉลองและสังสรรค์อย่างเป็นกันเอง ไป๋กุ้ยอิงถูกห้อมล้อมด้วยสหายนักรบทั้งชายหญิง นางดื่มกินกับพวกเขาด้วยรอยยิ้มความสุขและความจริงใจนางรับรู้ได้จากกองทัพเสิ่นหลีตบบ่าเล็กลอบกระซิบเสียงหนึ่ง “มีคนกำลังรอเจ้าอยู่ในสวนข้างลานฝึกฝั่งซ้าย รีบไปเถอะ”ไป๋กุ้ยอิงไม่เคยสงสัยในคำสั่งของเสิ่นหลี นางลุกขึ้นแล้วเดินแยกตัวออกไปตามสถานที่ที่อีกฝ่ายบอกทันทีท่ามกลางอากาศเย็นเยียบ ไป๋กุ้ยอิงเดินมาตามทางที่มีต้นไม้ใบหนาอย่างใจเย็น ปราศจากความกังวล ไม่มีแม้ความระแวดระวัง ที่นี่สำหรับนางปลอดภัยกว่าที่ใดทั้งหมดเมื่อมาถึง นางพลันมองเห็นว่ามีบุรุษร่างสูงในอาภรณ์สีเข้มบ่งบอกฐานันดรชัดเจนยืนอยู่ไม่ไกลตรงทางเดินใต้ร่มไม้ด้านหน้า นางจึงเอ่ย “ถวายบังคมเพคะ องค์ชายสาม”จ้าวหยางหมิงเซียนที่ยืนรออยู่เป็นนานจึงหันใบหน้ามามองไป๋กุ้ยอิงนิ่งๆ มิได้ว่ากล่าวสิ่งใดทั้งสองจึงได้มองสบประสานสายตากันอยู่ครู่หนึ่งไป๋กุ้ยอิงได้แต่มองตอบสายตาคมของบุรุษตรงหน้า นางมองอยู่เช่นนั้นนิ่งงันอย่างไม่เข้าใจอะไร ไยต้องเรียกนางมาพบในยามวิกาลเช่นนี้กันล่ะจ้าวหยางหมิงเซียนเพียงจ้องมองใบหน้าสว

ดังนั้น จ้าวหยางหมิงเซียนจึงรวบรวมความกล้า เลือกที่เดินไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ผู้เป็นพระบิดาอย่างสง่าผ่าเผยครั้นสิ้นเสียงทูลตามตรงขององค์ชายสาม ฮ่องเต้เพียงโบกพระหัตถ์อย่างไม่ใส่พระทัย เพียงตรัสด้วยสุรเสียงเรียบเย็นว่า “สกุลไป๋มิใช่คนอื่นคนไกล มีน้ำหนักในใจเรา รอเวลาเหมาะสมค่อยว่ากันเถิด...”แม้ยังไม่กระจ่างถึงพระทัย ทว่าจ้าวหยางหมิงเซียนก็เลือกทำตามหัวใจภายในเรือนที่พักประจำตำแหน่งของแม่ทัพหญิงตั้งตระหง่านอยู่ยังทิศบูรพาของแคว้นฉู่“ข้าคิดถึงเจ้า อาอิง คิดถึงเหลือเกิน...”เสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนดังขึ้นเพียงแผ่วเบาแหวกอากาศฝ่าความมืดมิดของรัตติกาลเข้ามายังห้องพักของไป๋กุ้ยอิงหญิงสาวที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนภายในห้องพักแห่งนี้ได้ยินอย่างชัดเจนและยังจำน้ำเสียงได้อย่างแม่นยำเช่นเดียวกัน“อาหมิง...” นางละเมอเรียกขานเขาออกไป“อาอิง ข้าคิดถึงเจ้า” เสียงทุ้มต่ำยังคงเอ่ยคำอยู่ภายในห้องแห่งเดียวกันและกำลังใกล้เข้ามาทางนางที่นอนอยู่บนเตียงนอนเรื่อยๆ“อาหมิง...”ไป๋กุ้ยอิงค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองหาต้นเสียง นางเห็นเป็นจ้าวหยางหมิงเซียนแต่งกายด้วยชุดสีดำสนิทสีเดียวกับความมืดมิดภายในห้องแห่งนี้ดวงตาเรี

ทว่าเวลาแสนดีกลับสั้นยิ่งนักจ้าวหยางหมิงเซียนเป็นองค์ชายอันดับที่สามในจักรพรรดิแคว้นฉู่กับสนมเอกผู้โปรดปราน นับเป็นคนสำคัญ เพียงแต่ตำแหน่งรัชทายาทมีผู้ที่เหมาะสมอยู่แล้ว นั่นก็คือองค์ชายใหญ่ โอรสของฮองเฮา เขาจึงไม่จำเป็นต้องทำตัวโดดเด่นหรือแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เพื่อขยายอำนาจอันใด เป้าหมายของเขาคือมีชายาหนึ่งเดียวใช้ชีวิตสงบสุขนอกวัง ไม่ยุ่งเกี่ยวแย่งชิงกับพี่น้องคนใดทั้งนั้นแต่ทว่ามิคาด รัชทายาทกลับเกิดเหตุการณ์พลิกผัน พระองค์ถูกลอบสังหาร แม้ไม่ถึงขั้นตายแต่ก็มีสภาพร่างกายมิอาจใช้การได้เหมือนเดิม ตำแหน่งรัชทายาทที่เว้นว่างจึงถูกพุ่งเป้าว่าเป็นองค์ชายรองที่จะได้รับกระนั้นเหตุการณ์กลับตาลปัตร กลายเป็นว่าพระองค์คือผู้อยู่เบื้องหลังแผนลอบสังหารรัชทายาทคนเก่าหลังจากองค์ชายรองถูกจับกุม ตัดสินโทษทัณฑ์ ปลดเป็นสามัญชนและเนรเทศไปไกลแสนไกลมิอาจกลับมา จ้าวหยางหมิงเซียนจึงถูกแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาทขึ้นแทนที่มันควรเป็นเรื่องน่ายินดี ทว่าไม่นานองค์ชายสามกลับก็ถูกมอบสมรสพระราชทานกับสตรีอื่นที่มิใช่ไป๋กุ้ยอิง สตรีคนนั้นคือบุตรสาวในสายเลือดของท่านแม่ทัพใหญ่ผู้ซึ่งเป็นที่ไว้วางพระทัยและเป็นฐานอำนาจ

เสียงฝีเท้าสับสนไล่ล่ารุกคืบทางด้านหลังไป๋กุ้ยอิงสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อชายชุดดำใกล้เข้ามา ฉากประหัตประหารสุดสะพรึงเกิดขึ้นอีกครั้ง การรุกไล่โจมตีดำเนินอยู่เช่นนั้นเนิ่นนานท้องฟ้ามีฝนตกลงมาพรำๆ ไป๋กุ้ยอิงไม่เสียเวลาเช็ดน้ำฝนบนใบหน้า เพียงสะบัดดาบในมือทางซ้ายและขวา ปัดป้องการโรมรันที่จู่โจมแบบรุมกินโต๊ะอย่างไร้ยางอายรังสีสังหารอันแรงกล้าแผ่ซ่านออกมาจากร่างบางยิ่งนึกถึงจดหมายของจ้าวหยางหมิงเซียนที่นางได้รับก็ให้รู้สึกร้อนใจเป็นทบทวีย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ จู่ๆ นางก็มีภารกิจกะทันหัน แน่นอนว่านางเร่งจัดการได้ทัน เพราะจดหมายจากเขานางรู้ดี จ้าวหยางหมิงเซียนส่งข้อความให้เช่นนั้น ย่อมหวังพบเจอพูดคุยแบบเห็นหน้ามิใช่เพียงเพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกัน พร่ำคำรักใส่กัน พลอดรักอันหวานล้ำอย่างไม่มีเบื่อหน่ายนางจึงรีบเดินทางมาในทันที แต่ทว่าระหว่างทาง นางกลับเจอกับกลุ่มชายชุดดำนิรนามที่เข้ามาขัดขวาง การต่อสู้จึงบังเกิดอยู่ในขณะนี้การสลัดให้พวกมันหลุดออกไปมิใช่เรื่องง่าย จึงต้องเสียเวลาต่อสู้อยู่เป็นนาน แววตาไป๋กุ้ยอิงเผยความน่ากลัว กระบวนท่าเชิงยุทธอาจหาญไม่ต่างจากบุรุษ นางไม่ปราณี ศัต