Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

พี่ชายโทรมาบอกว่าจะมารับเธอที่หน้าไร่ ตมิสาไม่ได้กลับบ้านพักเพราะไม่ต้องเก็บของหรือเตรียมตัวอะไรมาก เพียงกระเป๋าใบเล็กติดตัวมาทำงานก็เพียงพอ หญิงสาวตั้งใจไปรอรถกอล์ฟเพื่อออกไปหน้าไร่เช่นคนงานคนอื่น ทว่าขณะกำลังเดินออกจากสำนักงานรถคันโตของนายหนุ่มก็มาจอดร่างเล็กชะงักเล็กน้อย ตั้งใจจะเดินเลี่ยงเพราะวันนี้เธอไหว้จามิกรในตอนเช้าที่เขามาก่อนชายหนุ่มจะออกไปไร่กับเบิร์ดแล้ว ไม่จำเป็นต้องทักทายซ้ำแต่คนที่ลงจากฝั่งคนขับเอ่ยทักมา“กลับบ้านพักเหรอครับคุณบัญชี”“เรียกมิ้มก็ได้ค่ะ”เธอร้สึกแปลกๆ ที่เบิร์ดแบบนี้“กำลังจะไปหน้าไร่น่ะค่ะ วันนี้จะกลับบ้าน”ขณะที่คุยกับเบิร์ด ร่างสูงใหญ่ของจามิกรก็อ้อมมายืนฝั่งคนขับ“โอ้ พอดีเลยครับ นายก็กำลังจะออกไปหน้าไร่เหมือนกัน”เบิร์ดหันมาหานายตนแล้วเอ่ยหน้าซื่อ“ให้คุณบัญชี เอ้อ คุณมิ้มติดรถไปด้วยสิครับนาย”จามิกรคิ้วกระตุก เหลือบไปทางบัญชีสาวก็เห็นขยับปากราวจะพูดอะไร แต่เบิร์ดยังพล่ามไม่หยุด“คุณเธอจะได้ไม่ต้องต่อแถวขึ้นรถ นี่ตอนแรกก็กะจะถามว่าซ้อนท้ายมอไซค์ผมกลับบ้านพักไหมนะครับเนี่ย”เจ้าตัวพูดพร้อมยิ้ม ยกมือเกาหลังหัวราวเขิน คนเป็นนายจึงตบกะโหลกซ้ำแม้ไม่หนั

“นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ ทำไมต้องคอยจับผิด หาเรื่องฉัน หรือว่า...นายกลัวผู้หญิง?”“ว่าไงนะ”คิ้วเข้มกระตุกทันทีเมื่ออีกฝ่ายพูดมาอย่างนั้น“ก็มันแปลกไหมล่ะคะ ในเมื่อผู้ชายต้องชอบให้ผู้หญิงเข้าใกล้ เอาอกเอาใจ แต่นายกลับไม่ชอบ ไล่ออกหมด แบบนี้มันแปลกออก”คนออกความเห็นเอ่ยอย่างมั่นใจในความคิดของตน ใบหน้าเล็กเชิดสูงอย่างลืมตัว ลืมคิดไปว่าเวลานี้ตนแทบจะอยู่ในอ้อมกอดของนายหนุ่มกลายๆ“ไม่กลัวจะเรียกว่าอะไรคะ”“ตมิสา...”จามิกรเอ่ยเสียงต่ำราวต้องการเตือน ทว่าเมื่อกวาดมองดวงหน้าเนียนล้อมกรอบดวงตาคู่โตเปล่งประกายสุกสกาวที่กำลังพอใจในการวิเคราะห์ของตน กับปากอิ่มช่างเจื้อยแจ้วคล้ายคืนที่เธอเมาในระยะใกล้แล้ว เขากลับนึกอยากทำอย่างอื่นมากกว่า“กล้าดียังไงบอกว่าผมกลัว”“แต่นาย...”“คิดว่าผมกลัวคุณ คิดผิดแล้วเด็กน้อย”พูดจบใบหน้าขาวคมก็ขยับลงมา ปากได้รูปสวยประกบเหนือปากอิ่ม พร้อมร่างสูงใหญ่เบียดเข้าหาร่างเล็กอย่างไม่ให้โอกาสแม้แต่จะทันรู้ตัว“อื้อ...”ตมิสาสะดุ้งส่งเสียงได้เพียงสั้นๆ ก็เงียบไปเพราะแรงกดจากปากที่กระด้างกว่า กลีบปากแกร่งขยับบดเบียดบนปากเธอจูบซับแม้ไม่รุนแรงเอาแต่ใจ หากก็ถือว่าน่ากลั

“เราว่าไม่ไปแล้วล่ะ”“อ้าว ทำไมล่ะ”พรรรณีประหลาดใจที่อยู่ๆ เพื่อนสาวก็เปลี่ยนใจเรื่องนัดกินข้าวกับคุณครูหนุ่มเอาดื้อๆ“ดูสิ เราอุตส่าห์ถอยชุดใหม่เลยนะ แล้วไม่ไปแบบนี้ บอกคุณโมกข์เขาหรือยัง”ฐานิดาส่ายหน้า ร่างบางนั่งจิบกาแฟช่วงเช้าที่โซฟาด้วยสีหน้าเซ็งจัด สิ่งที่เพิ่งได้รู้มาทำเอาหงุดหงิดใจ“อะไร ไม่บอก ไม่ไป มีอะไรถึงทำหน้าเบื่อโลกอย่างนี้หืม? คุณนิดา”พรรณีเรียกเพื่อนด้วยคำกัดเล็กน้อย“ก็...เฮ้อ...”คนจะพูดหยุดแล้วถอนหายใจยาวจึงถูกเพื่อนที่รอฟังอย่างสนอกสนใจตีแขนไปเผียะหนึ่ง“นี่แน่ะ ลีลาจัง”ฐานิดาทำเสียงจิ๊กจั๊ก ก่อนจะพูดออกไปรัวเร็วเหมือนไม่อยากพูด“คุณโมกข์น่ะ เขาเป็นพี่ตมิสา”พรรณีได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจท่าทางขัดอกขัดใจของเพื่อน แต่แล้วครู่หนึ่งก็นึกขึ้นได้“เอ้อ จริงด้วย ตมิสาห้องสอง คู่แข่งนิดา ลืมไปแล้วนะเนี่ย...แล้วรู้ได้ไงว่าเขาเป็นพี่น้องกัน”“แรกๆ ก็ตงิดใจอยู่แหละ ว่านามสกุลส.ส.ชนินท์คุ้นจัง แล้วก็เห็นวันนั้นแหละ ที่ปุ๊กไปส่งแล้วเห็นรถคุณโมกข์หน้าไร่ไง เขามารับตมิสา”“เฮ้ย...จริงอะ”“อืม...”ฐานิดาพยักหน้ารับแล้วทำปากยื่น“เซ็งเลย อุตส่าห์พูดดักตมิสาไม่ได้ยุ่งกับ

ตมิสารู้สึกราวตนกลายเป็นคนขี้หวาดระแวงไปแล้วหลังจากถูกจูบหวามของจามิกรเล่นงาน ทั้งเขายังทิ้งท้ายให้น่าคิดมากอีกด้วย ทำเอาหญิงสาวมาทำงานแบบคอยมองซ้ายมองขวาระวังหลังจนเคร่งเครียดเกินไปแต่ไม่ใช่เพราะหวาดกลัวหรือรังเกียจชายหนุ่มเลยสักนิด มันเป็นเพราะเธอขัดเขินหนักเมื่อชิดใกล้ต่างหาก เธอหวั่นใจกับการถึงเนื้อถึงตัวอย่างรวดเร็วของเขา แน่นอนว่าลูกล่อลูกชนชายหนุ่มมีมาก ไม่ยากเลยหากจะทำให้เธอใจไหวโอนเอนทว่าวันจันทร์ทั้งวันนายหนุ่มไม่เข้าสำนักงาน วันอังคารก็ไร้วี่แววตั้งแต่เช้าหญิงสาวจึงพอโล่งใจกระทั่งเลิกงาน ตมิสาไปยืนรอรถกอล์ฟเช่นทุกวันที่สาวิตไม่ได้เข้ามา แต่ฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนัก แม้จะเห็นอยู่ว่าฝนใกล้ตก หากก็หวังให้ตนกลับถึงบ้านพักก่อนจึงออกมาทันทีไม่โอ้เอ้ กระนั้นก็ยังไม่ทันจุดที่รอรถมีหลังคาพอบังแดดฝนได้ แต่ฝนตกหนักและลมแรงอย่างนี้ถึงมีร่มก็ไม่ช่วยอะไรนัก ตมิสากอดกระเป๋าแนบอกมือหนึ่งถือร่ม พยายามไม่เบียดเข้าไปใต้หลังคากำบังเช่นคนอื่นเพราะเกรงใจ ขณะใจจดจ่อรอรถรับส่งก็มีรถคันโตขับผ่านไปเธอไม่ทันได้สนใจด้วยลมพัดดันร่มพอดีจึงต้องจับให้มั่นเมื่อรถจอดลง แต่ละคนต่างก็หันมอง ตมิสาเองก็เช่นกัน

ใบหน้าคมเข้มชิดดวงหน้าใส ริมฝีปากได้รูปแตะปากอิ่ม จมูกโด่งคมชนจมูกเล็กนิ่ง จามิกรหยุดมองเข้าไปในดวงตาคู่หวานงดงาม พอใจที่ได้เห็นแววตื่นตระหนกฉายชัด แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดทำอะไรรุนแรงเขาจะหวาน...หวานให้ถึงที่สุด ให้ตมิสาคลั่งเขาจามิกรเริ่มแตะปากได้รูปของตนผะแผ่วเหนือกลีบปากละมุนบดเคล้าบางเบา แม้หญิงสาวจะเกร็งหากก็ไม่ได้ขยับหนีราวถูกมนตร์สะกดจากดวงตาคู่คมดุตมิสาใจเต้นโครมครามความหวานซ่านเกาะกุมจิตใจ ปากกระด้างเริ่มเม้มกลีบปากเธอทั้งบนล่างชวนให้น่าขยับตามยิ่งนัก หญิงสาวแทบไม่รู้ตัวเลยว่าตนไม่ได้เพียงแค่คิด เธอตอบรับเขาไปแล้ว ทำให้ได้ยินเสียงครางครึ้มจากลำคอหนา ทั้งปลายลิ้นอีกฝ่ายยังแตะไล้ไปมานั่นแหละร่างเล็กถึงสะดุ้งเพราะรู้สึกแปลกใหม่จนต้องพยายามเบี่ยงหน้าหนี“อืม เดี๋ยวสิ”เสียงเข้มต่ำพึมพำแนบใกล้ดวงหน้าเล็กเอียงหลบได้เพียงเล็กน้อยเพราะถูกล็อกท้ายทอย แต่ด้วยความหวาดหวั่นทำให้เธอแย้งชายหนุ่ม“มันไม่ดีค่ะ”“ไม่ดี? จริงเหรอ คุณไม่รู้สึกดีหรือไง”“ไม่ใช่อย่างนั้น...”พูดไปแล้วก็หุบปากฉับเพราะไปเข้าทางชายหนุ่ม เห็นชัดว่ามุมปากได้รูปขยับยกพอใจปลายนิ้วแกร่งจับคางเล็กให้เธอมองเขา แล้วเอ่