Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

ด้วยความที่ว่างตรงกันเพียงแค่วันอาทิตย์เท่านั้น และการพาสุนัขกับแมวไปเดินในที่สาธาณะต่างๆ ก็ไม่สะดวกนัก จึงกลายเป็นว่าชยุตม์พาแม็กซ์มาเจอกับลิตเติ้ลและนุ่มนิ่มในวันเสาร์แทนพื้นที่ส่วนหน้าคลินิกมีสวนหย่อมเล็กๆ จัดตกแต่งเพื่อให้ลูกค้าพาสัตว์เลี้ยงนั่งเล่นได้ ลดความอึดอัดกับการเข้าไปนั่งรอด้านใน ชายหนุ่มเล่นกับแม็กซ์รอเวลาเลิกงานของหญิงสาว แล้วอีกฝ่ายก็อุ้มนุ่มนิ่มกับลิตเติ้ลออกมาเขาจึงลุกขึ้นไปช่วยเธอทำให้แม็กซ์เดินตามการที่สุนัขยังไม่เคยเจอกันต้องอุ้มตัวที่เล็กกว่าไว้ก่อน ป้องกันสุนัขที่โตกว่าจู่โจม“ผมอุ้มมันได้ใช่ไหมครับ”ชายหนุ่มถามเนื่องจากมันตัวใหญ่กว่านุ่มนิ่ม เขากลัวหญิงสาวจะหนัก แต่ลิตเติ้ลขู่ในลำคอเบาๆ ตลอด คงเพราะมันเห็นสุนัขที่ตัวโตกว่าตนเอง“งั้นพี่โมกข์อุ้มนุ่มนิ่มดีกว่าค่ะ”ฐานิดาส่งแมวน้อยที่แค่พอเห็นชายหนุ่มก็ตะเกียกตะกายจะไปหาในทันทีเมื่อชยุตม์อุ้มแมวแม็กซ์ก็กระโดดตะกุยเขาส่งเสียงทักท้วงตลอดเวลาจนชายหนุ่มต้องดุ“หยุดนะแม็กซ์”แม็กซ์ยังทำเสียงออดอ้อนในลำคอ หูตก พยายามตะกุยเขาแต่ไม่แรงเท่าตอนแรกแล้ว ชายหนุ่มจึงทำมือเป็นสัญญาณ“นั่งลง”สุนัขตัวโตยอมนั่งลงกระดิกหางไปมาแ

งาน ‘เก็บองุ่นจิบไวน์ชมจันทร์’ ประจำปีของไร่ฤทธากาจบรรดา นักท่องเที่ยวต่างพยายามจับจองล่วงหน้าเพื่อเข้าร่วมเก็บไวน์ตอนกลางวัน กางเต็นท์ร่วมแค้มป์ปิ้งจิบไวน์กินบาร์บีคิวในตอนกลางคืน ซึ่งมีพื้นที่จำกัดนอกเหนือจากรีสอร์ตที่รองรับ เพราะนับว่าคุ้มค่ามากหากได้เข้าร่วมตมิสาไม่ได้มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับงานนี้ แต่มลฤดีเอ่ยชวนให้ไปช่วยลงทะเบียนผู้เข้าร่วมในรอบค่ำแม้เป็นแขกชุดเดียวกันแต่ก็เพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อย ซึ่งเป็นหน้าที่ของฝ่ายต้อนรับ ทำแค่เวลาสั้นๆ ก่อนเริ่มงานก็จบ จะได้เห็นว่างานเป็นอย่างไรบ้าง เธอค่อนข้างเกรงใจไม่อยากไป แต่อีกฝ่ายบอกว่าถามสาวิตให้แล้วชายหนุ่มก็บอกว่ามาได้ไม่มีปัญหาอะไรวันนี้พระจันทร์เต็มดวงและเข้าช่วงต้นฤดูหนาวแล้วอากาศค่อนข้างเย็น ทว่าเป็นบรรยากาศที่ดีมากสำหรับแค้มป์ปิ้ง นรีขี่มอเตอร์ไซค์ไปรับตมิสามาด้วยกัน แล้วก็เจอมลฤดีที่มากับสาวิตตั้งแต่ช่วงบ่ายแก่เพื่อเตรียมงานแล้ว สองสามีภรรยาช่วยงานกันแข็งขันมาตั้งแต่ช่วงกลางวันกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ออกมาอีกทันที เรียกว่าเป็นพ่องานแม่งานเลยก็ว่าได้เพราะมลฤดีต้องคอยช่วยสาวิต ตมิสาจึงรับลงทะเบียนแขกกับนรี ใกล้จ

เป็นครั้งแรกนับแต่ทำงานในไร่ฤทธากาจที่ตมิสาไม่อยากไปทำงาน หากก็จำต้องตื่นแต่เช้าให้วสันต์ไปส่งที่ไร่เช่นเคย หญิงสาวไม่ได้กินมื้อเช้าที่บ้านแม้จะพอมีเวลาเพราะไม่อยากเห็นหน้ารสลิน ส่วนบิดาเธอทำใจแข็งใส่ท่านไม่ได้ จึงคิดว่าไม่พบหน้าจะดีกว่า“มารับมิ้มตอนห้าโมงเย็นด้วยนะคะ ถ้าพี่สันต์ติดไปงานกับพ่อ ให้คนอื่นมาแทนก็ได้ค่ะ”เธอบอกกับวสันต์ก่อนลงจากรถ อีกฝ่ายจึงเอ่ยถาม“คุณหนูจะกลับไปนอนที่บ้านแล้วใช่ไหมครับ”“ยังไม่แน่ใจค่ะ แต่ช่วงนี้คงเป็นที่บ้าน”ตมิสายังไม่ตัดสินใจอะไรทั้งนั้น ทว่าเธอไม่อยากพักที่นี่ ตั้งใจหลบเลี่ยงจามิกรแม้ไม่รู้ว่าเขายังจะมาหาตนตอนเย็นอีกหรือไม่ หรือเรื่องของเขาและเธอจะจบไปเลย เพราะนับตั้งแต่ตอนเย็นก่อนงานเริ่มวันนั้นจนถึงตอนนี้ชายหนุ่มก็ไม่โทรหาเธอแม้แต่ครั้งเดียวการกระทำของชายหนุ่มค่อนข้างชัดเจนก็จริง แต่ตมิสายังคิดไม่ตกว่าคนอย่างจามิกรจะหลอกลวงเธอไปเพื่ออะไร นั่นทำให้สองจิตสองใจระหว่างเธอถูกหลอก กับชายหนุ่มอาจมีความจำเป็นซึ่งแน่นอนว่าเป็นการคิดเข้าข้างตัวเองอย่างโง่งมที่สุด“คุณท่านกับคุณโมกข์คงสบายใจขึ้น ถ้าคุณหนูนอนที่บ้าน”ตมิสาเพียงยิ้มบางก่อนลงจากรถแม้จะทำงาน

“นายรู้จักพี่โมกข์?”“หึ...”จามิกรเพียงส่งเสียงในลำคอพลางยิ้มหยันแต่ไม่ตอบคำถามเธอ“บอกให้พี่ชายคุณมาเอาเรื่องที่ไร่ได้เลย ผมพร้อมเสมอ”เขากัดฟันพูดก่อนจะปล่อยแขนเรียวอย่างแรงจนร่างเล็กทรุดลง“ถ้าพี่ชายคุณมันเป็นลูกผู้ชายพอน่ะนะ”เพราะอ่อนแรงทั้งกายและใจตมิสาจึงนั่งแปะบนพื้นอย่างหมดสภาพ แม้จะแปลกใจกับคำพูดราวท้าทายและเคียดแค้นของชายหนุ่มเธอก็ไม่สนใจถามไถ่อะไรทั้งนั้น ปัญหาของเธอ เธอจะจบมันเอง จะไม่ให้พี่ชายหรือพ่อต้องมารับรู้เธอเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร่างสูงใหญ่ด้วยแววตาที่แข็งขึ้น ไม่ต่อคำกับเขา ชายหนุ่มเองก็เงียบมองเธอนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะพูดเสียงเบา“สภาพคุณตอนนี้ดูไม่ได้เลยตมิสา เลิกงอแงเป็นเด็กไม่ยอมโตสักที ถูกใจก็นอนด้วยกันแค่นั้นเอง”“นายหลอกฉัน”ตมิสาเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้งชายหนุ่มถอนหายใจราวระอา แม้จะเห็นชัดว่าสายตาที่มองเขาเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างมากมาย หากก็ยังเอ่ยทำร้ายจิตใจคนตัวเล็กต่อ เดิมพันของเขามันสูง รู้ดีว่าตนทำลายชีวิตอันสดใสของผู้หญิงคนหนึ่ง ทว่าสิ่งที่ชยุตม์เคยทำเอาไว้มันก็เลวร้ายไม่ต่างกัน“คิดว่าผมเลวใช่ไหมตมิสา บอกไว้เลยว่าพี่ชายที่รักของคุณมันก็ไม่ต่างจากผมหรอก”เขา

รถคันโตวิ่งในไร่เร็วราวพายุแล้วจอดลงที่หน้าสำนักงานอย่างแรงจนฝุ่นตลบ ชั่วอึดใจร่างสูงใหญ่ก็ลงมาแล้วก้าวยาวไม่กี่ก้าวก็เข้าไปในสำนักงาน เขาพุ่งตรงไปยังห้องทำงานของบัญชีสาวก่อนที่อื่นเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเพียงความว่างเปล่า จามิกรชะงักเล็กน้อยแล้วตรงไปยังห้องครัว ภายในนั้นไร้วี่แววเจ้าของร่างเล็กเช่นกัน ในอกหนุ่มรุมร้อนขึ้นเรื่อยๆตมิสาไปแล้วจริงน่ะหรือ?จามิกรไม่เข้าห้องตนเพราะมั่นใจว่าหญิงสาวไม่มีทางเฉียดใกล้ แต่เธออาจกำลังเอาแฟ้มงานไปส่งให้สาวิต เขาไปดูที่ห้องผู้จัดการไร่แล้วก็ไม่เห็นใครเช่นกัน มีเพียงกองเอกสารกองโต คิ้วเข้มขมวด เข้าไปหยิบมาเปิดดูเห็นว่าเป็นงบเสนอเซ็นในเดือนใหม่ของส่วนต่างๆ ชายหนุ่มโยนแฟ้มลงแล้วปัดทิ้งอย่างหงุดหงิด ก่อนสายตาจะเห็นซองสีขาววางบนโต๊ะ มือหนารีบคว้ามาเปิดอ่านแล้วขยำด้วยความฉุนเฉียว“ผมไม่อนุมัติ คุณก็ออกไม่ได้ตมิสา”เขาเข่นเขี้ยว ขบกรามเข้าหากันพร้อมกำกระดาษในมือแน่น มือทุบลงบนโต๊ะด้วยอารมณ์บางอย่างที่อัดแน่นภายในความสับสนวุ่นวายตีรวนในใจจามิกร เขาต้องการให้ตมิสาเจ็บปวดเสียใจ ต้องการให้พี่ชายเธอได้รับบทเรียนแบบกรรมสนองกรรมที่เคยก่อเอาไว้ แต่มาถึงจุดนี้เข