Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“ว้าย...”เจ้าตัวร้องอุทานตกใจ ทั้งตัวยังหงายหลัง ทำเอาต้องหลับตาปี๋เตรียมใจว่าต้องหัวฟาด แต่กลับไม่ใช่...เอวเธอถูกรวบด้วยแขนข้างหนึ่งพร้อมรับรู้ได้ว่าร่างแกร่งขยับมาประชิดด้านหลัง ใจที่หายวาบเต้นระทึกขึ้นมาแทนเมื่อลมหายใจร้อนเป่ารดตรงลำคอพร้อมเสียงเข้มดังใกล้หู“อะไรของคุณ ไม่มองทางหรือไง”คนถูกโอบตัวเกร็ง กลั้นหายใจ เนื่องจากแขนกำยำรั้งสูงจนขึ้นมาอยู่ใต้หน้าอกของเธอ ทว่าเหมือนชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจ เพราะเขาบ่นต่อ“ฝนเพิ่งตก ใส่รองเท้าสูงอย่างนี้มาเดินไม่ระวัง มันก็ลื่นสิ”รองเท้าที่ตมิสาใส่เป็นแตะแบบสวมพื้นค่อนข้างหนาราวสองนิ้ว และไม่เหมาะจะเดินในไร่หรือพื้นดินเละไม่สม่ำเสมอก็จริง ทว่าเธอไม่ได้เตรียมตัวมาดูไร่ตั้งแต่แรก ใครจะไปทันคิดจามิกรรู้สึกได้ว่าเสียงถางหญ้ารอบตัวเงียบลง สายตาคู่คมก็กวาดมองไปโดยรอบด้วยสัญชาตญาณ แล้วก็เห็นว่าคนงานทุกคนหยุดมือหันมาทางตนเองกับหญิงสาวด้วยอาการชะงักตาค้าง แม้จะไม่ชอบใจที่กลายเป็นจุดสนใจ หากก็ยังช่วยดึงคนตัวเล็กกว่าตนเองมากให้ถอยมายืนในจุดที่ไม่อันตราย แล้วรีบปล่อยมือโดยเร็ว“ขอบคุณค่ะ”ตมิสาหันกลับมาพึมพำเสียงเบา สบตาชายหนุ่มเพียงชั่วแวบแล้วรีบหลุบลง

“นั่นๆ มาแล้วๆ”เสียงกระซิบกระซาบของผู้ช่วยสาวกับเพื่อนของเธอทำให้คนที่กำลังถือถ้วยชาออกมาจากห้องตนเพื่อล้างหันมอง“มาแล้วเหรอปุ๊ก”“อื้อ มาเร็วนิดา”เพื่อนหันมากวักมือเรียกฐานิดาก็ตามไปสมทบ ชะเง้อมองผ่านกระจกติดกับโซฟาตัวยาวที่สามสาวร่างบางสามารถนั่งด้วยกันได้อย่างไม่มีปัญหา ต่างฝ่ายต่างมองลอดช่องตามร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มที่พานักเรียนมัธยมวิ่งอยู่รอบสนาม บางครั้งก็เข้ามาในระยะใกล้รั้วที่มองเห็นได้ชัดบ่ายสี่โมงครึ่งเวลาหลังเลิกเรียนแล้ว โรงเรียนมัธยมซึ่งติดกับคลินิกรักษาสัตว์ของพวกเธอจะเริ่มซ้อมฟุตบอล ซึ่งมีโค้ชหรือก็คือครูพละเป็นหนุ่มหล่อ เรือนกายแกร่งกำยำ ฐานิดากับเพื่อนรวมทั้งผู้ช่วยปลื้มนักปลื้มหนา ด้วยชายหนุ่มเคยพาสุนัขของเขามารักษาแล้วฝากมันไว้กับคลินิกระยะหนึ่งเพื่อให้อาการดีขึ้น แถมยังเทียวมาเยี่ยมมันทั้งเช้ากลางวันเย็นด้วยความเป็นห่วง ทำให้พวกเธอได้รู้ว่าเขาเป็นครูอยู่โรงเรียนนี้จึงมาเยี่ยมได้บ่อยๆและรั้วโรงเรียนก็เป็นกำแพงปูนทึบสูงเมตรครึ่ง ส่วนที่เหลือทำเป็นขั้นพอมองเห็นได้แม้ว่าจะไม่ชัดเจนนักก็ตาม แต่การได้แอบส่องก็ทำให้สามสาวตื่นเต้น ชุ่มชื่นหัวใจ แก้ง่วงช่

นอกจากที่ไร่จะจัดงานเลี้ยงวันเกิดของแม่นายพรนภาแล้ว ใจจริงตมิสาก็ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากให้ที่บ้านเห็นว่ามีแผลบนตัว แม้ตอนนี้จะดีขึ้นบ้างแล้วแต่รอให้หายเสียก่อนดีกว่าเพื่อจะได้ไม่ต้องตอบคำถามพ่อกับพี่ชาย หากเห็นธอเจ็บตัวมีหวังข้ออ้างไหนก็ไม่อาจช่วยให้อยู่ที่นี่ได้ตื่นขึ้นมาตอนเช้าก็เห็นผู้คนเริ่มวุ่นวาย พอสาวิตออกมาจากห้องของเขาเธอก็เอ่ยทักเพราะกำลังยืนดูบรรดาดอกพลับพลึงอยู่ตรงหน้าบ้านพัก“วันนี้ให้มิ้มช่วยอะไรไหมคะพี่วิต”ชายหนุ่มหันมามองแล้วยิ้มกว้าง“ไม่เป็นไรครับ มิ้มเองก็ยังไม่ค่อยสบาย พักดีกว่า แล้วช่วงเย็นพี่จะมารับ”เธอกับผู้จัดการไร่คุยกันแบบสบายๆ ในตอนแรกเขาก็เรียกเธอว่าคุณตมิสาตลอด แต่หญิงสาวเกรงใจเพราะเขาอายุมากกว่าเธอหลายปี จึงเป็นฝ่ายขอให้เขาเรียกแค่ชื่อเล่นของเธอ ส่วนเธอก็เรียกเขาว่าพี่“จะดีเหรอคะ มิ้มเห็นคนอื่นวุ่นกันหมดเลย”“เชื่อพี่เถอะว่าไม่มีอะไรให้บัญชีทำหรอก จริงๆ ถ้ามิ้มไม่เจ็บตัวอยู่พี่ก็คงพาไปด้วย ช่วยจัดดอกไม้ หรือหั่นผักหั่นหมูก็คงได้ จะได้ทำความรู้จักกับคนงานผู้หญิงด้วย แต่นี่ขืนพาไป นายเห็นเข้าคงมองตาเขียว”“ทำไมล่ะคะ มิ้มก็ดีขึ้นตั้งเยอะแล้ว”“เมื่อวานย

นายหนุ่มของไร่ขี่จักรยานโดยมีร่างเล็กบอบบางซ้อนท้ายกอดเอวมาจอดหน้าสำนักงานทำเอาสาวิตกับเบิร์ดหันมองหน้ากันแล้วคนเป็นผู้ช่วยก็ยิ้มกว้าง นัยน์ตาแพรวพราวก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อผู้จัดการไร่กระทืบลงบนเท้ามาหนักๆ“อุ๋ย”“อยากโดนนายเตะหรือไง”สาวิตกัดฟันพูด ทำให้เบิร์ดหุบยิ้มฉับ ส่วนเขาเอ่ยกับทั้งสองคน“ไปตามเจอที่ไหนครับ”“น้ำตก”จามิกรตอบสั้นๆตมิสารีบคลายแขนของตนแล้วลงมายืนนิ่งราวเจียมเนื้อเจียมตัว เหลือบมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนข้างกันแล้วหันมองสาวิตกับเบิร์ดที่เดินมาหา แววตาคู่กลมโตฉายแววสำนึกผิด“ขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่วิตกับเบิร์ดต้องลำบากกัน”“ไม่ลำบากหรอกครับ เรื่องของคุณบัญชี ผมยินดี...”เบิร์ดรีบบอกอย่างเอาใจ แต่เมื่อเห็นสายตานายของตนก็กลืนคำพูดตัวเองแทบไม่ทัน“เอาจักรยานไปใส่ท้ายรถสาวิต”จามิกรสั่งพร้อมหน้าตึง เบิร์ดจึงรีบไปจัดการ ส่วนชายหนุ่มพูดกับสาวิตต่อ“ฉันกลับล่ะ ป่านนี้ยังไม่กลับแม่คงบ่นเปิงแล้ว เจอกันที่งานนะ”“ครับนาย”จบประโยคร่างสูงใหญ่ก็ผละไปขึ้นรถของตน โดยไม่เอ่ยอะไรกับคนก่อเรื่องอีก เบิร์ดจึงต้องรีบเร่งตามนายตนเองไปขึ้นรถให้“มิ้มลืมเวลาเอง ขอโทษจริงๆ ค่ะ”ตมิสาย้ำอีกครั้งอย

มีกระแสบางอย่างที่รับรู้ได้ทำให้คนยืนชงกาแฟให้ตัวเองตอนเช้าหันกลับไปมองแล้วก็เห็นร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกพิงประตูห้องครัวมองเธอ ดวงตาคู่คมดุมองมาด้วยสายตาว่างเปล่า ทว่าตมิสารู้สึกแปลกอย่างไรชอบกล ทุกครั้งที่รู้สึกเหมือนมีคนมอง หันไปก็จะเจอจามิกรทุกที เป็นอย่างนี้มาเกือบอาทิตย์แล้วหลังจากวันงานเลี้ยง“สวัสดีค่ะนาย”เธอทักทายด้วยท่าทางที่พยายามเก็บความสงสัยเอาไว้ ก่อนจะถามไปตามมารยาท“รับกาแฟไหมคะ”“ไม่ล่ะ ดื่มมาจากบ้านแล้ว”แล้วเขาเดินมาที่ครัวทำไม หญิงสาวแอบคิดในใจ หากก็หันไปจัดการกาแฟของตนจนเสร็จ หันกลับมาอีกทีชายหนุ่มก็ไม่อยู่แล้ว คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นขณะเดินกลับไปยังห้องทำงานตนเองไม่ถึงสิบห้านาทีสาวิตก็เคาะประตูแล้วเปิดเข้ามาเพราะเจ้าตัวไม่ต้องขออนุญาตเธอ ตมิสาทักทายเขา อีกฝ่ายตอบกลับพร้อมกับหอบแฟ้มสามแฟ้มมาวางบนโต๊ะให้“แฟ้มสรุปรายการเบิกจ่ายเดือนที่แล้ว กับใบเบิกงบเดือนถัดไปของรีสอร์ต”สาวิตบอกพร้อมยิ้มกว้าง“เข้าไปรีสอร์ตมาก่อนเหรอคะ”ตมิสาส่งสายตาวิบวับอย่างรู้ทันชายหนุ่ม ได้เจอแฟนของตนตั้งแต่เช้าก็ต้องอารมณ์ดีเป็นพิเศษ“มีอะไรส่งเสนอเซ็นไหม พี่จะรีบเซ็นให้แล้วส่งต่อให้นาย บ่ายๆ นาย