All Chapters of อุบายหมายจันทร์: Chapter 71 - Chapter 80

จามิกรกับเบิร์ดพุ่งลงจากรถทันทีที่จอด ร่างสูงใหญ่วิ่งนำหน้าคนของตัวเองไปยังรถที่ชนต้นไม้ ขณะที่เบิร์ดเปิดมือถือส่องไฟฉายเข้าไปด้านใน แล้วก็ใจหล่นวูบเมื่อทุกอย่างในนั้นนิ่งสนิท ที่สำคัญเขามองแทบไม่เห็นคนร่างเล็ก แต่ก็เห็นว่ามีชยุตม์โอบอยู่ ส่วนคนขับแน่นิ่งเช่นกัน ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือจะเปิดประตู ทว่ากลับดึงไม่ออก“โธ่เว้ย!”เขาสบถอย่างหงุดหงิด“รอกู้ภัยมาดีกว่าไหมครับนาย ผมแจ้งไปแล้ว เขาน่าจะช่วยได้ดีกว่าเรา”แม้จะหันมามองคนเสนอตาดุอย่างขัดใจแต่จามิกรก็รู้ว่า เขาทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ หากพยายามทุบกระจก หรือทำอะไรรุนแรงเพื่อพังประตู อาจจะไปกระทบโดนคนเจ็บในนั้นได้“ตมิสา ได้ยินผมไหมตมิสา คุณยังมีสติอยู่ไหม ตอบหน่อย”จามิกรเลือกที่จะเคาะเรียกตรงฝั่งที่มองเห็นกลุ่มผมของหญิงสาว“รอหน่อยนะ ไม่นานกู้ภัยก็คงมาถึงแล้ว”เขาพูดต่อแม้จะไม่มีคำตอบจากร่างเล็ก หรือแม้กระทั่งร่างสูงใหญ่ของชยุตม์ก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย“คุณนิดาถามว่ามาถึงหรือยังครับ เธอบอกว่าคุณโมกข์เพิ่งจะเงียบไปยังไม่ถึงสิบนาที”ชายหนุ่มยื่นมือไปรับมือถือจากลูกน้อง แล้วกดกรอกเสียงส่งข้อความไป“พี่มาถึงแล้ว ในนั้นไม่มีใครขยับเลย เราวางสายแ

นับแต่เกิดอุบัติเหตุกับชยุตม์และตมิสาพร้อมทั้งวสันต์ที่เสียชีวิตไปนั้น น้อยครั้งที่รสลินจะยอมโผล่มาเยี่ยมคุณชนินท์ เธออ้างว่ามาไม่ไหว แพ้ท้องหนัก ในช่วงสองสามวันแรกก่อนที่ตมิสากับชยุตม์จะฟื้นนั้น เจ้าตัวจำต้องมาตามคำขอร้องของป้าศรีเพื่อให้อยู่เป็นเพื่อนท่านในตอนที่ต้องบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายลูกสาว ต่อจากนั้นก็มาเพียงชั่วโมงสองชั่วโมงแล้วมักจะรีบกลับ ให้สาวใช้คนหนึ่งอยู่ดูแลท่าน ทว่าสามวันมานี้ไม่มาเลย และตอนนี้หากจะมาจากที่บ้านก็ต้องเรียกรถรับจ้าง เนื่องจาก รสลินบอกว่าตัวเองมือสั่นขับไม่ไหวนอกจากถามอาการลูกๆ อย่างเป็นห่วงแล้ว คุณชนินท์ยังถามหาภรรยาบ่อยครั้งจนป้าศรีต้องขอร้องให้รสลินมาในวันนี้ เจ้าตัวก็บอกว่าขออยู่ไม่นาน ช่วงนี้เหม็นกลิ่นโรงพยาบาล“ยังแพ้เยอะอยู่อีกเหรอรส”คุณชนินท์ถาม อาการของท่านดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ขยับลุกจากเตียงด้วยตัวเองไม่ได้ ต้องอาศัยพยาบาลช่วยพยุง ชยุตม์จ้างพยาบาลพิเศษไว้ดูแลท่านทำให้ไม่น่ากังวลนักเมื่อต้องการความช่วยเหลือในช่วงเวลาที่หัวเรี่ยวหัวแรงของบ้านมีเพียงคนแก่อย่างป้าศรีเช่นนี้“ค่ะท่าน นี่ก็มึนหัว ชวนเอียนไปหมดเวลามาโรงพยาบาลน่ะค่ะ รสเลยไม่ค่อยมา”“

“นิดาต้องช่วยพี่”คำสั่งของพี่ชายหลังจากเขาเล่าแผนการให้เธอฟังจบทำเอา ฐานิดาหน้าเครียดท้วงเสียงอ่อนอกอ่อนใจ“พี่จา”หญิงสาวไม่เห็นด้วยเลยสักนิดกับสิ่งที่พี่ชายจะทำ“นิดาว่าคุยกันดีๆ ไม่ดีกว่าเหรอคะ”“คุยกัน? อีกคนไม่ยอมคุยด้วยจะให้คุยยังไง”จามิกรเสียงขุ่น ไปหาตมิสาทุกวันอีกฝ่ายก็ไม่พูดกับเขาเลย เอาแต่เมินหน้าหนีไปมา ยังดีที่อยู่ต่อหน้าป้าศรีก็รับคำบ้าง ชายหนุ่มเคยเจอบิดาหญิงสาวแล้ว คุณชนินท์รู้ว่าเขาเป็นเจ้าของไร่ฤทธากาจและคนที่เคยช่วยตมิสาเอาไว้ก็เอ่ยขอบคุณ จับมือด้วยอย่างซาบซึ้งใจ ทั้งครั้งนี้เขาก็ช่วยตามตำรวจกับกู้ภัยให้อีก ท่านยิ่งรู้สึกพอใจในตัวเขาชายหนุ่มดูออกว่าคุณชนินท์ค่อนข้างมองสังเกตเขา ท่านน่าจะรู้สถานะของเขาจากป้าศรีแล้ว หากก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไร อาจจะไม่อยากออกตัวเพราะเป็นฝ่ายหญิง อีกอย่างตมิสาก็แสดงออกว่าเธอต่อต้านเขาแม้จะไม่รุนแรง ท่าทางของหญิงสาวเหมือนกำลังงอนเขา ผู้ใหญ่อย่างคุณชนินท์น่าจะคิดว่าปล่อยให้จัดการกันเอง ตกลงกันให้ได้ก่อน“นอกจากเข้าใจผิดเรื่องพี่ฟ้าแล้ว พี่จาทำอะไรให้มิ้มโกรธอีกหรือเปล่า”ฐานิดาอดถามไม่ได้ เธอไปเยี่ยมตมิสาแล้วช่วยพี่ชายอธิบายเกี่ยวกับสุธาสิ

เสียงทุ้มกระซิบถามอย่างอ่อนโยน เท้าศอกข้างหนึ่งลงลูบกลุ่มผมสลวย อีกมือไล้หลังปลายนิ้วเกลี่ยแก้มนุ่มนิ่ม“ผมอยากกอดจูบคุณ อยากมีสิทธิ์ในตัวคุณ กลับมาเป็นตมิสาเด็กดีของผมเหมือนเดิมเถอะนะ”จามิกรเอ่ยขอราวอ้อนวอน ทว่าดวงหน้าสวยหวานกลับหันมามองเขาด้วยแววตาแข็งขืน“ไม่ง่ายไปหน่อยเหรอคะ ตอนเกลียดคำพูดของนายทำร้ายจิตใจฉัน บีบฉันเหมือนเป็นลูกไก่ในกำมือ บังคับให้ฉันบอกพี่ ทำให้อับอายขายหน้าคนทั้งไร่ แต่พออยากได้ก็พูดดีเข้าหน่อย แค่นี้เองเหรอคะ”ตมิสาไม่ใจอ่อน เธอเจ็บแล้วจำ คำพูดของเขายังก้องอยู่ในหัว บีบหัวใจเธอ เชือดเฉือนความรู้สึก ทำลายความเชื่อใจและนับถือที่เธอมีต่อผู้ชายตรงหน้าจนไม่หลงเหลือ แม้เขาเป็นคนดีช่วยเหลือเธอหลายต่อหลายครั้ง แต่เพียงครั้งเดียวที่ฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็นมันกลับฝังลึกยิ่งกว่าชายหนุ่มเจ็บลึกกับคำพูดของอีกฝ่าย เขาไม่ดีเอง แม้จะรู้ใจตัวเองมาตั้งแต่ต้นหากก็ยังเลือกเดินหน้าต่อไป เลือกที่จะทำให้ชยุตม์ได้เจ็บบ้าง แน่นอนว่าเขาไม่เคยคิดปล่อยตมิสาไป ไม่ว่าจะทำให้หญิงสาวเจ็บปวดสักแค่ไหนเขาก็ต้องการให้เธอทำงานที่ไร่ อยู่ใกล้เขา ทว่าเธอกลับเลือกจากไป และเขาทนรับมันไม่ได้“ผมรักคุณตมิ

“ไอ้จา...”ชยุตม์ก้าวมาหาจามิกรด้วยความฉุนเฉียว ตมิสาก็ออกแรงรั้งพี่ชายเต็มที่กลัวเขาจะโดนทำร้ายซ้ำ“มึงกล้าทำอย่างนี้กับน้องกูได้ยังไง มึงไม่ใช่ลูกผู้ชาย”“กูไม่ได้ฟันแล้วทิ้งเหมือนที่มึงทำกับฟ้าสักหน่อย กูก็พามาอยู่ด้วยนี่ไง”จามิกรพูดหน้าตาเฉย ลืมคิดไปว่ามันทำร้ายจิตใจผู้หญิงที่ตัวเองบอกว่ารัก เพราะเขาทำร้ายเธอเพื่อผู้หญิงอีกคน“ไอ้ห่า...ปากเหรอมึง”“หรือไม่จริง มึงทิ้งฟ้า เขาทำใจไม่ได้หนีไปเรียนเมืองนอกก็เพราะมึง”“เขาไปของเขาเอง เขาอยากมีอนาคตที่ดี เขาชวนกู แต่กูไม่ไปด้วย กูเลือกเป็นครูมัธยม ไม่ได้อยากเป็นด็อกเตอร์ ไม่ขอทุนไปกับเขา”สิ่งที่ชยุตม์บอกทำให้จามิกรขมวดคิ้ว ที่เขารู้คืออีกฝ่ายขอเลิกกับสุธาสินีหลังจากเขาไปเจอทั้งคู่อยู่ด้วยกันสุธาสินีเรียนปริญญาโทเหมือนกับชยุตม์ ซึ่งตอนนั้นติดนักฟุตบอลทีมชาติเพิ่งแข่งเสร็จกลับมา เขาเองยังคิดว่าอีกฝ่ายจะเลือกเข้าสโมสรใดสโมสรหนึ่งที่มีชื่อเสียง ไม่คิดว่าสุดท้ายจะลงเอยที่ครูโรงเรียนมัธยมวันนั้นเป็นวันเกิดของสุธาสินี เขาตั้งใจไปเซอร์ไพรส์แต่เห็นทั้งสองคนขึ้นรถชยุตม์ไปด้วยกันอย่างหวานชื่น จามิกรขับรถตามไปแล้วก็รู้ว่าทั้งคู่เข้าโรงแรม เขานั