All Chapters of อุบายหมายจันทร์: Chapter 61 - Chapter 70

ร่างระหงที่ยืนข้างใครคนหนึ่งซึ่งยืนคุยกับน้องสาวของเขาอยู่ทำเอาชยุตม์ขมวดคิ้วเพราะดูคุ้นตา แต่ก็นึกยังไม่ออก ทว่าพอก้าวเข้าไปใกล้และเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างชายหนุ่มก็หน้าเคร่ง“พี่โมกข์”ตมิสาทักพี่ชายเบาๆ ทำให้ทั้งสองคนที่คุยกับเธออยู่หันมองเขาสาวิตเอ่ยทักทายชยุตม์หลังจากตมิสาบอกว่าเป็นผู้จัดการไร่ ฤทธากาจ ส่วนสุธาสินีเจ้าตัวเอ่ยขึ้นด้วยตัวเองเมื่อสบตาชยุตม์“ฟ้าได้ข่าวแล้วเป็นห่วงน่ะจ้ะ เห็นพี่วิตจะมาก็เลยขอมาด้วย เพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าคุณมิ้มเป็นน้องสาวของโมกข์”แม้ตมิสาจะแปลกใจที่เห็นสุธาสินีมาพร้อมกับสาวิตแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพราะรู้มารยาท เจ้าตัวเองเสียอีกที่แนะนำตัวเองเสร็จสรรพว่าเป็นเพื่อนกับพี่ชายของเธอช่วงเรียนมหาวิทยาลัย“ฟ้ากลับมาแล้วเหรอ”“จ้ะ เกือบสองเดือนแล้วล่ะ แต่วุ่นๆ เรื่องงานอยู่ ไม่ค่อยได้ติดต่อเพื่อนเท่าไร ฟ้าจะเริ่มสอนเปิดเทอมหน้าแล้วล่ะ ใช้ทุนที่มหาวิทยาลัยน่ะจ้ะ”หญิงสาวอธิบายทั้งที่ชยุตม์ไม่ได้ถามราวอยากให้รู้ ขณะที่ ชายหนุ่มเพียงแค่พยักหน้ารับ“ขอบคุณนะครับที่มาเยี่ยม”เขาบอกกับทั้งสองคนแล้วก็เงียบไป“ส.ส.ชนินท์ต้องค่อยๆ ดีขึ้นแน่จ้ะ”น้องสาวของเขาพูดกับชยุตม์อีกค

คุณชนินท์ฟื้นเมื่อสองวันก่อน ตมิสาร้องไห้โฮกอดพี่ชายในทันทีที่ได้รู้จากพยาบาลในช่วงเย็นก่อนจะกลับบ้าน และวันต่อมาก็สามารถย้ายออกจากห้องไอซียูได้ หญิงสาวเข้าไปเยี่ยมบิดาก่อนออกมายังไร่ฤทธากาจโดยมีวสันต์พามา แล้วก็จะกลับไปหาท่านซึ่งเวลานี้มีรสลินกับป้าศรีเฝ้าอยู่ตมิสายังไม่เข้มแข็งพอที่จะจัดการปัญหาส่วนตัว แต่สาวิตโทรมาบอกว่ามีงบค่าซ่อมบำรุงที่ต้องเบิกด่วนเธอจึงต้องมาทำเอกสารให้ แถมยังมีงบที่ต้องเคลียร์จากแต่ละส่วนซึ่งเขาทยอยเอาเอกสารมาด้วย เธอได้แต่ภาวนาให้นายของไร่ไม่เข้าสำนักงานในวันนี้ และตั้งใจรีบมารีบกลับร่างบางลงจากรถแล้วตรงไปยังห้องทำงานของตนจัดการตามที่ สาวิตอธิบาย ตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์รายละเอียดจนครบ เหลือบตามองหลักฐานและเอกสารเบิกจ่ายเพื่อเคลียร์ จากทางฝ่ายรีสอร์ตและค่าใช้จ่ายส่วนอื่นก็ถอนหายใจ เธอทำทุกอย่างให้เสร็จภายในสองสามชั่วโมงนี้ไม่ทันแน่นอน“หรือจะต้องมาจัดการให้เรียบร้อย ให้ครบหนึ่งเดือนดีนะ”หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง แต่ยังไม่ทันได้ตัดสินใจประตูห้องทำงานก็ถูกเปิด ร่างเล็กกระตุกลุกพรวดขึ้นยืนทันทีที่เห็นคนเข้ามา ทว่าก็หน้าเสียเพราะร่างสูงใหญ่ปิดประตูแล้วยืนขวางอยู่“แทนท

“หลบไปรส”จากนั้นร่างสูงใหญ่ร่างสองร่างต่างก็พุ่งไปยังปืนที่หล่นห่างออกไป ก่อนที่ชยุตม์ซึ่งใกล้กว่าจะคว้ามาได้เขาก็ถูกกระแทกตัวจนล้ม ชายหนุ่มรีบกลับมากระโดดโถมเข้าใส่คนที่กำลังจะหยิบปืน หากก็ไม่ทันแล้ว แม้ชยุตม์จะค้ำอยู่ด้านบนแต่อีกฝ่ายได้ปืนมาอยู่ในมือ และเล็งมายังหน้าอกเขา“แกมันอกตัญญู สารเลว สันต์”ชยุตม์กัดฟันพูดอย่างโกรธที่สุดในชีวิต คิดว่าหากจะถูกยิงก็ขอให้ได้สบถด่าเพื่อนสนิทสุดเลวของตัวเองก่อนเขาเดินมาก็ได้ยินเสียงระเริงรักของทั้งสองคนจึงกลับไปเอาปืนในรถของตน การเป็นลูกชายนักการเมืองทำให้เขาต้องดูแลตัวเองได้ และระมัดระวังเสมอ ซึ่งเขากับวสันต์เรียนยิงปืนมาด้วยกันคนถูกด่าเม้มปาก สูดหายใจเข้าออกอย่างแรง แววตาเคร่งเครียด นิ้วเกี่ยวไกปืนนิ่ง“คนอย่างแกไม่มีวันตายดี”ชยุตม์ระบายความคับแค้นเจ็บใจออกมา มั่นใจว่าวสันต์กับรสลินจะไม่ปล่อยให้เขารอด ในเมื่อมารู้เห็นคาตาแล้วดันพลาดท่าอย่างนี้ แม้แต่เขาเองก็ยังอยากฆ่าทั้งคู่ให้ตายตกไปด้วยกันเมื่อรู้เรื่องบัดสีเลวทรามนี้เข้า แต่ที่ไม่ยิงทันทีเพราะยังมีสติจึงคิดจะบังคับให้ทั้งคู่ไปมอบตัวกับตำรวจ เพราะสิ่งที่ได้ยินทำให้เดาได้ว่าอุบัติเหตุที่เ

หญิงสาวไม่รู้ว่าฐานิดาพูดอะไรกับจามิกร อาจจะถามเรื่องที่เธอกับชยุตม์เป็นเพื่อนกัน หรือไม่สาวรุ่นน้องอาจสงสัยท่าทีของเธอที่มีต่อ ชยุตม์ ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรตอนไปกินข้าวกับเธอ ทั้งตอนที่เธอมาบ้านนี้ก็ไหว้ทักทายพูดคุยปกติ ไม่มีอาการขุ่นขวาง นั่นทำให้เธอเข้าใจว่าฐานิดาคิดว่าเธอกับชยุตม์เป็นเพียงเพื่อนกันจามิกรน่าจะเดาได้จากการที่รู้ว่าเธอพูดคุยกับชยุตม์“แค่ทักทายประสาคนรู้จัก ถ้าจาไม่ชอบ ฟ้าไม่คุยกับเขาอีกก็ได้”เธอแก้ตัว“ผมไม่สนใจหรอกนะว่าคุณจะคิดกับมันยังไง จะกลับไปคืนดีกับมันหรือเปล่า”“ไม่หรอกจ้ะ โมกข์เขาคบกับนิดานี่นา”“อะไรนะ”ชายหนุ่มอุทานเสียงดังขึ้นกว่าเดิม“ผมไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลย”สุธาสินีขยับคิ้วสูงอย่างแปลกใจ จะว่าไปแล้วถ้ารู้จามิกรก็น่าจะคัดค้านอย่างสุดตัวแน่ แต่เวลานี้เธอแค่อยากให้ชายหนุ่มสนใจตนเอง ยกโทษให้ตน จึงพยายามกล่อมเขา ร่างระหงขยับเข้าไปใกล้แล้วจับแขนกำยำเบาๆ“โธ่จา เลิกโกรธโมกข์...เลิกเย็นชากับฟ้าเถอะ นะ...ตอนนี้ใจฟ้ามีแค่จา”จามิกรหันขวับมามอง ตาคู่คมดุลุกวาบ“จะให้ผมลืมงั้นเหรอฟ้า ไอ้โมกข์มันลืม คุณลืม แต่ผมไม่มีวันลืมหรอกว่าคุณแอบไปคบกับมันลับหลั

ชยุตม์ยังไม่หมดสติ แต่เขาก็แทบขยับตัวไม่ได้ มือพยายามยกขึ้นจะเอื้อมไปแย่งปืนจากวสันต์ แต่ก็ไม่อาจทำได้ พอวสันต์จะยิงเขาซ้ำอีก ตมิสาก็ร้องลั่น“อย่า อย่ายิง ฮือ...พอเถอะพี่สันต์ พี่โมกข์เจ็บมากแล้วอย่ายิงอีกเลย ฮือออ”วสันต์ยอมทำตาม แต่ก็หันปืนกลับมาหาเธอ แววตาคมเข้มที่มองสบตาเต็มไปด้วยความเสียใจ“ผมขอโทษครับคุณหนู ทั้งครั้งก่อน แล้วก็ครั้งนี้”“ครั้งก่อน?”ตมิสาพึมพำอย่างงุนงง“ผมไม่อยากให้คุณหนูเจ็บตัว แต่รส...”คนพูดเงียบไปก่อนจะเอ่ยต่อ ราวเป็นการขอโทษครั้งสุดท้ายก่อนที่เธอจะตาย“รสอยากให้สั่งสอนคุณหนู ผมก็เลยย้ำไม่ให้พวกนั้นทำอะไร แค่เอาไปทิ้งในที่ที่น่าจะมีคนมาเห็นเร็วๆ”ทั้งตมิสาและชยุตม์เข้าใจในทันทีว่า ใครเป็นคนอุ้มตมิสาในตอนนั้น เพราะเป็นคนใกล้ตัวนี่เองถึงรู้ความเคลื่อนไหวของตมิสา คนในจังหวัดนี้แทบจะจำไม่ได้ว่าหญิงสาวเป็นลูกสาวส.ส.ชนินท์ อยู่ๆ กลับโดนอุ้มในช่วงก่อนเลือกตั้งทำให้ทั้งพ่อเขาและชยุตม์ รวมถึงตำรวจให้ความสนใจไปยังฝ่ายตรงข้าม แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครน่าสงสัย“แต่วันนี้ ผมต้องทำ”วสันต์เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเหนี่ยวไกในทันที เหมือนไม่ต้องการให้มีอะไรมาฉุดใจเขาปัง!“โอ๊