Semua Bab ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Bab 211 - Bab 220

นางหลินตื่นตระหนกอย่างแท้จริง เมื่อครู่ถูกคนของกองทหารม้าล้อมเอาไว้ กระทั่งบ่าวไพร่ทั้งหมดก็ยังถูกคุมตัวมาด้วย คิดจะส่งคนไปแจ้งข่าวหรือหาหนทางแก้ไขก็ทำไม่ได้ ยามนี้เมื่อมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับถูกกักขัง จิตใจว้าวุ่น ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลานี้เซี่ยอวี้เหิงถูกเรียกตัวแยกเข้าไปด้านหลัง เพราะเหตุใด คุยเรื่องอันใด ล้วนไม่มีผู้ใดรู้ทั้งสิ้นความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้คือสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดยิ่งไปกว่านั้น ยามนี้ใต้เท้าผู้ตรวจการยังไม่ยอมขึ้นศาลพิจารณาคดี กลับเรียกเพียงเซี่ยอวี้เหิงเข้าไปพบผู้เดียว หรือว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงอันใดขึ้นจริง ๆนางพลันหวนนึกถึงคำพูดของสามีเมื่อคืนก่อนวันเดินทางว่า สกุลเสิ่นคอยจับตาดูเรื่องที่หลี่หมิงโหรวทำร้ายจี้หานอีมาโดยตลอด กระทั่งเรื่องที่เซี่ยอวี้เหิงรับอนุภรรยาก็ยังรู้ นั่นยิ่งทำให้นางหลินอกสั่นขวัญแขวนมากยิ่งขึ้นนางอดคิดไม่ได้ว่า การที่สกุลเสิ่นให้ความสนใจถึงเพียงนี้ เป็นเพราะสกุลเสิ่นยังมีเยื่อใยเก่าก่อนต่อจี้หานอีอยู่ใช่หรือไม่ และท่านเจ้ากรมผู้ตรวจการฝ่ายซ้ายเองก็เป็นคนสกุลเสิ่น แล้วเขาจะลำเอียงเข้าข้างจี้หานอีหรือไ

เมื่อจี้หานอีเห็นหนังสือหย่า ความคิดทั้งมวลก็พลันมลายหายไปสิ้นนางรู้สึกเพียงขอบตาร้อนผ่าว รู้สึกเพียงว่าในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึงเสียทีนางถึงขั้นรู้สึกว่าทุกสิ่งตรงหน้าล้วนเป็นเพียงภาพลวงตา ปลายนิ้วอดลูบไล้ลงบนแผ่นกระดาษไม่ได้ กระทั่งสัมผัสอันสมจริงนั้นยืนยันกับนางว่า นางไม่ได้กำลังฝันไปจี้หานอีเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นซื่อผู้ยืนอยู่เคียงข้าง ขณะกล่าวด้วยเสียงแหบแห้งเล็กน้อย "ใต้เท้าเสิ่น ขอบคุณท่านมากแล้ว"เสิ่นซื่อมองดูหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาของจี้หานอี มันทอประกายระยิบระยับอยู่ภายใน หางตาของนางแดงเรื่อ ดวงตาอันกระจ่างใสฉายแววซาบซึ้งใจชัดเจนภายใต้อาภรณ์อันเรียบง่ายนั้นคือเรือนร่างอรชร ครั้งนี้นางไม่ได้อยู่ห่างไกลจากเขานัก กลิ่นหอมกรุ่นจากกายสาวโชยมาปะทะจมูก สายตาของเขาค่อย ๆ เลื่อนจากปิ่นเงินบนเรือนผมดกหนาของนาง ลงมาจรดติ่งหูที่ไร้เครื่องประดับใด ๆ ก่อนหยุดลงบนคิ้วเรียวโค้งดั่งจันทร์เสี้ยวในท้ายสุด เสียงของเขากดต่ำ ทว่าความเย็นชาในน้ำเสียงกลับไม่เหมือนดั่งกาลก่อน เขาถามนางว่า "เจ้าจะคิดเสียใจหรือไม่?"จี้หานอีชะงักงัน รีบส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "ไม่เสียใจเจ้าค่ะ"นี่คือจุดจบที่

หากไม่ใช่เพราะไม่กล้าพูดถึงท่านโหวส่งเดช เหวินอันก็อยากเปิดเผยเจตนาดีอันลึกซึ้งของท่านโหวให้จี้หานอีได้รับรู้ทั้งหมดเสียเดี๋ยวนี้ เขาอยากจะบอกให้นางมาคอยรบกวนท่านโหวให้มากเข้าไว้ ไม่แน่ว่าหากท่านโหวอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง บรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาเช่นพวกเขาก็คงจะได้เบาใจตามไปด้วยทว่าเมื่อพูดออกมา เหวินอันกลับเลียนแบบน้ำเสียงที่เป็นการเป็นงานของผู้เป็นเจ้านาย “ท่านโหวก็ย่อมต้องมีเหตุผลของท่านโหว ผู้ติดตามเช่นพวกเราจะไปหยั่งรู้ความคิดของเจ้านายได้อย่างไรเล่าขอรับ?”กล่าวถึงตรงนี้เหวินอันก็ชะงักไปเล็กน้อย “หากแม่นางจี้อยากรู้จริง ๆ ไยไม่ลองไปถามนายท่านของข้าดูเล่า”จี้หานอีถึงกับชะงักงัน ถามเสิ่นซื่องั้นหรือ...อย่าว่าแต่คงไม่มีโอกาสได้ไต่ถามเลย ต่อให้มีโอกาส คำถามเหล่านี้สำหรับเสิ่นซื่อแล้ว ก็คงเป็นเรื่องที่ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิงและนางเองก็ไม่เคยคิดที่จะกลับไปถามเขาเช่นกันจี้หานอีไม่ได้กล่าวอันใด เพียงก้าวเดินมุ่งหน้าไปจนถึงบริเวณประตูใหญ่กู้เยี่ยนซึ่งเฝ้ารออยู่บริเวณหน้าประตู ทันทีที่เห็นจี้หานอีเดินออกมา เขาก็รีบสาวเท้าเข้าไปหาพลางกระซิบถาม “เรียบร้อยดีหรือไม่?”จี้หานอีพยักหน้า พล

พูดจบนางจางก็หันไปมองฮูหยินผู้เฒ่ากู้ “แต่ลูกสะใภ้ขอพูดอะไรที่อาจขัดหูสักหน่อยนะเจ้าคะ สกุลเซี่ยนั้นมีอำนาจบารมีในราชสำนักไม่ใช่น้อย เดิมทีข้าก็ไม่เคยเห็นด้วยที่หานอีจะหย่าขาดกับสกุลเซี่ย บัดนี้เมื่อหย่าแล้วก็เท่ากับฉีกหน้ากัน นายท่านบ้านเรายังคงรับราชการอยู่นอกเมืองหลวง หากคนสกุลเซี่ยลอบขัดขา จนนายท่านไม่ได้กลับมาอีกจะทำอย่างไร?”กล่าวจบ นางก็แค่นเสียงฮึดฮัดแผ่วเบา “หากให้ข้าพูด คนเรายามมีชีวิตอยู่จะทำสิ่งใดเพื่อความสะใจไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ผู้ใดจะใช้ชีวิตโดยมองแค่เรื่องตรงหน้ากัน? แล้วข้างหลังยังจะมีผู้ใดให้คอยพึ่งพิงอีก?”ฮูหยินผู้เฒ่ากู้อดหันไปมองจี้หานอีซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างไม่ได้ เห็นเพียงจี้หานอีก้มหน้าลงเล็กน้อย สองมือวางประสานบนหน้าตัก นั่งเงียบงันไร้สุ้มเสียง ลวดลายบุปผางามซึ่งปักแบบซูโจวบนเสื้อคอตั้งสีชมพูนั้นดูเลือนลางสะท้อนตา ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกปวดใจ หญิงชราจึงต้องหันไปตำหนินางจางด้วยความเหลืออด “เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้วเจ้ายังจะพูดทำไมอีก? จวนสกุลเซี่ยนั่นยังเป็นที่ที่คนปกติทนอยู่ได้อีกหรือ?”“ในเมื่อเซี่ยอวี้เหิงผู้นั้นบัดนี้กล้าตระบัดสัตย์ วั

กล่าวพลางฮูหยินผู้เฒ่ากู้ก็ตบหลังมือจี้หานอีแผ่วเบา “เวลานี้ก็ดึกมากแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถิด”ตอนที่จี้หานอีเดินกลับจากเรือนของท่านยายก็ล่วงเลยยามไฮ่ไปแล้ว สายลมหนาวบนทางเดินพัดผ่านมาเยียบเย็นเป็นพิเศษ ท่ามกลางราตรีที่มืดมิด กระทั่งแสงจากโคมไฟก็ยังไม่อาจสาดส่องได้ไกลนักเมื่อกลับถึงเรือนอี๋ชุน ภายในเรือนกลับเงียบสงัดไร้ผู้คน สาวใช้ที่ถูกส่งตัวมาปรนนิบัติต่างพากันเข้านอนไปนานแล้ว ครั้นก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง อากาศกลับหนาวเหน็บ เตาถ่านที่เคยจุดให้ความอบอุ่นบัดนี้มอดดับไปจนเย็นชืดจี้หานอียืนอยู่หน้าเตาถ่าน นางก้มหน้ามองเศษถ่านที่มอดดับอย่างเงียบงัน พลางคิดในใจว่าตนเองไม่ควรฝืนรั้งอยู่ในจวนสกุลกู้นานเกินไปร่างระหงก้าวเดินไปยังโต๊ะตัวเล็ก ภาพวาดบนนั้นนางเพิ่งลงพู่กันร่างโครงไว้เพียงขั้นแรก รอจนภาพนี้วาดเสร็จสมบูรณ์ และนำไปแลกเป็นเงินมาได้อีกสักก้อนเมื่อใด นางก็สมควรต้องไปแล้ว ซึ่งก็คงอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้เองล่วงเข้าสู่ช่วงเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น หรงชุนถามว่าจะให้ไปเบิกถ่านไฟจากพ่อบ้านหรือไม่ จี้หานอีไม่อยากสร้างความลำบากใจแก่ผู้ใด จึงสั่งหรงชุนนำเงินรางวัลไปมอบให้คนเฝ้าประตู