Semua Bab ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Bab 191 - Bab 200

นี่ไม่ต่างอะไรกับการเหน็บแนมว่าข้าวของที่ฮูหยินน้อยเคยใช้นั้นต่ำต้อยไม่ใช่หรือนางเองก็ได้ยินมาว่าบัดนี้หลี่หมิงโหรวตกเป็นของคุณชายใหญ่แล้ว ทว่าต่อให้เป็นคนของคุณชายใหญ่จริง อย่างไรก็เป็นเพียงอนุภรรยา มากสุดก็คงมีห้องเล็ก ๆ ในเรือนสักห้อง แล้วไม่ทราบถือดีอย่างไรมาชี้นิ้วสั่งการเรื่องการตกแต่งภายในห้องนอนหลักกันเล่าเป็นเพราะเมื่อคืนคุณชายใหญ่หมดสติอยู่ต่างหาก แม้ปกติคุณชายใหญ่จะตามใจหลี่หมิงโหรวอยู่บ้าง แต่หากบอกว่าตามใจกันถึงขั้นนี้ พวกนางไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริงอนุภรรยาก็คืออนุภรรยา ชั่วชีวิตนี้ก็เป็นได้แค่อนุภรรยาเท่านั้นเมื่อจี้หานอีรับฟังถ้อยคำเหล่านี้ ภายในใจกลับราบเรียบไร้ความรู้สึกนางพอรู้เรื่องราวอยู่บ้าง ก่อนนางแต่งเข้าจวนสกุลเซี่ย หลี่หมิงโหรวมักแวะเวียนไปที่เรือนของเซี่ยอวี้เหิงอยู่เป็นประจำ การตกแต่งภายในห้องของเขา หลายอย่างก็มีหลี่หมิงโหรวคอยช่วยออกความเห็นทั้งสิ้นสรุปคือนางจะไม่มีวันเหยียบเท้าเข้าไปในห้องนอนหลักอีก ส่วนจะตกแต่งอย่างไร ก็สุดแล้วแต่ความชอบของอีกฝ่าย เรื่องราวดำเนินมาถึงบัดนี้ หากยังเก็บเรื่องพรรค์นี้มาใส่ใจอีก ก็ดูจ

ความจริง จี้หานอีก็ไม่ได้เก็บคำพูดของป้าสะใภ้ใหญ่มาใส่ใจอยู่แล้วเพราะนางเข้าใจดีถึงความยากลำบากของสกุลกู้ เช่นเดียวกับที่ตระหนักถึงภาระอันหนักอึ้งของป้าสะใภ้ใหญ่ที่ต้องคอยดูแลผู้คนทั้งครอบครัวใหญ่เวลานี้ สกุลกู้เหลือเพียงพี่เยี่ยนคนเดียวที่มีตำแหน่งขุนนาง ทว่าเบี้ยหวัดก็หาได้มากมายอันใด การเลี้ยงดูคนเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน ย่อมหมายถึงค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นตามตัว ซ้ำนางเองก็ไม่ควรรั้งอยู่ที่นี่แต่แรกอยู่แล้วจี้หานอีย่อมไม่อาจรับของสิ่งนี้ จึงแย้มยิ้มพลางส่ายหน้า “พี่เยี่ยน ข้าไม่ได้เก็บสิ่งใดมาคิดเลยเจ้าค่ะ”“ตั้งแต่ตอนที่ยังอยู่ในจวนสกุลเซี่ย ข้าก็เตรียมการไว้แล้ว หวังว่าพี่เยี่ยนจะช่วยอธิบายให้ป้าสะใภ้ใหญ่ฟังที ข้าไม่ได้ตั้งใจจะพำนักอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้ไปตลอด รอจนเรื่องหย่าร้างเสร็จสิ้น ข้าก็จะพาท่านแม่ไปจากที่นี่ทันที”“บ้านเดิมของท่านพ่ออยู่ที่อำเภอเว่ยเซี่ยนซึ่งขึ้นตรงต่อเมืองจินหลิง ข้าเคยฟังท่านพ่อเล่าว่าอากาศทางใต้นั้นอบอุ่น มวลบุปผาเบ่งบานตลอดทั้งสี่ฤดู ข้าเองก็อยากพาท่านแม่ไปใช้บั้นปลายชีวิตที่นั่นเจ้าค่ะ”นางหลุบตามองต่างหูในมือกู้เยี่ยน ก่อนผลักมันกลับไปอย่างแผ่วเบา ส

ท่านหญิงหรงเสี่ยนแต่งงานกับโหวอันลู่แห่งฉีโจว เนื่องจากโหวอันลู่รับผิดชอบการฝึกทหารในฉีโจว ท่านหญิงหรงเสี่ยนจึงติดตามผู้เป็นสามีไปที่นั่น และแทบไม่ได้กลับมาเมืองหลวงอีกเลยภายในใจฮองเฮาครุ่นคิดใคร่ครวญอยู่หลายตลบ เมื่อเห็นว่าวันนี้ฮ่องเต้ทรงมีพระอารมณ์สุนทรีย์ถึงขั้นรั้งตัวน้องชายนางให้อยู่ต่อ ประกอบกับมีซุนเป่าฉยงยืนอยู่หลังม่าน เพียงขบคิดไม่กี่ส่วนนางก็เข้าใจกระจ่างแจ้งแล้วแม้ฮ่องเต้จะทรงเชื่อใจสกุลเสิ่น และไว้วางพระทัยในตัวบิดานาง ซ้ำยังทรงโปรดปรานน้องชายของนาง แต่ถึงกระนั้นก็ยังอยากรู้สึกอุ่นใจขึ้นอีกสักส่วน การส่งคนจากฝั่งไทเฮามาไว้ข้างกายน้องชายนาง จึงอาจทำให้ฮ่องเต้ทรงคลายความระแวงลงได้มากกว่าทว่าฮองเฮามีน้องชายเพียงคนเดียว แม้นางจะคอยเป็นห่วงเรื่องการแต่งงานของเขาอยู่ทุกวัน แต่มีหรือจะไม่ปรารถนาให้น้องชายได้พบกับคู่ครองที่ถูกตาต้องใจ หาใช่งานมงคลแฝงด้วยผลประโยชน์เช่นนี้ไม่หากเป็นเช่นนั้น ต่อให้ทั้งสองคนแต่งงานกันไป สุดท้ายวันเวลาที่ใช้ร่วมกันย่อมไม่ใช่ชีวิตที่ปรารถนาอยู่ดีฮองเฮาล่วงรู้ถึงพระประสงค์ของฮ่องเต้ จึงลอบมองไปทางน้องชาย เห็นเพียงเสิ่นซื่อกำลังยกมือขึ้นกุมขมับ

เสียงนั้นพร่าเลือน จนฟังไม่ออกเลยว่ากำลังพูดอะไรแต่ซุนเป่าฉยงกลับหยุดเท้าลงโดยไม่รู้ตัวภายในตำหนักสลัวราง แสงตะเกียงที่จงใจหรี่ให้มืดลงทอดกระทบร่างในอาภรณ์สีแดงเข้ม แฝงไว้ด้วยแรงดึงดูดอันเย้ายวนใจและเย็นชาในเวลาเดียวกันซุนเป่าฉยงไม่เคยพบเห็นบุรุษเช่นนี้มาก่อน ฉีโจวตั้งอยู่ในดินแดนอันมั่งคั่ง รูปโฉมความสง่างามและพรสวรรค์ของเหล่าบุรุษหาได้ด้อยไปกว่าในเมืองหลวงไม่ ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเป็นเช่นเสิ่นซื่อ ที่แม้มองดูเย็นชาจับใจ แต่กลับทำให้ผู้คนอยากพุ่งเข้าหาดุจแมลงเม่าบินเข้ากองไฟนางค่อย ๆ ชะลอฝีเท้าลง ด้วยอยากฟังว่าเขากำลังพูดสิ่งใด บุคคลที่สูงส่งและผลักไสผู้คนให้ห่างไกลเช่นนี้ ยามเมามายเขาจะเอ่ยสิ่งใดกันเพียงแต่เมื่อซุนเป่าฉยงขยับเข้าไปใกล้ กลับได้กลิ่นไม้กฤษณาผสานกลิ่นสุรา และไม่ได้ยินเสียงใดอีกนางเหม่อมองใบหน้านั้นอีกครั้ง ยกมือขึ้นหมายสัมผัส ทว่ากลับเห็นดวงตาอันเย็นชาที่เดิมทีหลับพริ้มพลันเบิกโพลง นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใด แต่กลับทำให้ซุนเป่าฉยงตกใจกลัวจนต้องถอยร่นไปด้านหลังอย่างไร้สาเหตุ ไม่กล้าแม้แต่จะมองอีกเป็นครั้งที่สอง ได้แต่รีบผลักบานประตูแล้ววิ่งออก

ภายในจวนสกุลกู้ ช่วงสองวันที่จี้หานอีกลับมา เรื่องการหย่าร้างยังคงถูกปิดบังไม่ให้มารดาล่วงรู้ตามความประสงค์ของท่านยาย เมื่อวานนางเข้าไปเยี่ยมมารดามาหนหนึ่ง พอตกเช้าก็เพียงไปถามไถ่อาการกับชุนจวี๋อยู่ด้านนอกเท่านั้นก่อนหน้านี้อากาศหนาวเหน็บ มารดาเก็บตัวอยู่แต่ในห้องทั้งวันกลับไม่ทำให้ล้มป่วย ทว่าบัดนี้อากาศไม่ได้หนาวจัดเท่าใด พอออกไปเดินเล่นในสวนครั้งเดียว ก็กลับมามีอาการปวดศีรษะเสียอย่างนั้นสุขภาพของนางกู้นับตั้งแต่กินยาพิษคราวนั้นก็ไม่เคยแข็งแรงขึ้นอีกเลย ร่างกายของนางอ่อนแอเกินไป แม้จะเป็นเพียงอาการเจ็บป่วยเล็กน้อย ทว่าสำหรับนางกู้แล้ว ล้วนถือเป็นอาการป่วยหนักทั้งสิ้นจี้หานอียืนอยู่หน้าประตูเรือน รับฟังชุนจวี๋ผู้เดินออกมารายงานด้วยเสียงแผ่วเบา "คุณหนูวางใจเถิดเจ้าค่ะ ฮูหยินเพียงง่วงนอนบ่อยเท่านั้น ซ้ำยังรับประทานอาหารได้มากกว่าเมื่อวานถึงครึ่งชามทีเดียว""ก่อนหน้านี้ฮูหยินก็เคยมีอาการปวดศีรษะ พักฟื้นเพียงไม่กี่วันก็ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ"แม้จะได้ยินดังนั้น แต่ความกังวลของจี้หานอีไม่ได้ลดลงเท่าใด นางสั่งให้หรงชุนผู้อยู่ข้างกายนำห่อยาที่จัดเตรียมไว้ส่งเข้าไปให้ ก่อนกำชับด้วยเสียงกระ