All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 271 - Chapter 280

เงาทะมึนจากร่างเขาทาบทับลงบนกายนาง อารมณ์ที่พาดผ่านนัยน์ตาหงส์คู่นั้นทำเอาหัวใจของนางสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อยโชคดีที่เสิ่นซื่อเพียงหยุดยืนอยู่ตรงหน้านางแค่ชั่วอึดใจ ก่อนจะเดินเบี่ยงกายเข้าไปถวายบังคมฮองเฮาจี้หานอีได้แต่ทอดสายตามองแผ่นหลังของเสิ่นซื่อด้วยความเหม่อลอย ทว่าความรู้สึกหวาดหวั่นนั้นกลับยังคงไม่จางหายไปนางพลันนึกไปถึงต่างหูที่เสิ่นซื่อมอบให้ สรุปแล้วมันหมายความว่าอย่างไร ภายในใจนางคิดเตลิดไปไกล กระทั่งเสิ่นซื่อกับฮองเฮารับสั่งสิ่งใดกันนางก็ยังฟังไม่ถนัด เห็นเพียงนางกำนัลผู้หนึ่งเดินตรงเข้ามาหา และเชิญให้พวกนางไปรอที่ตำหนักด้านข้างก่อนเท่านั้นจี้หานอีอดตวัดสายตามองแผ่นหลังของเสิ่นซื่ออีกครั้งไม่ได้ แผ่นหลังนั้นยังคงเหยียดตรงและดูเย็นชาเฉกเช่นที่ผ่านมา แผ่กลิ่นอายห้ามผู้ใดเข้าใกล้ ราวกับว่าความอ่อนโยนเพียงเสี้ยวหนึ่งที่ปรากฏให้เห็นเมื่อวานนี้เป็นเพียงสิ่งที่นางตาฝาดไปเองเท่านั้นนางลุกขึ้นเดินตามนางกำนัลไปจนถึงตำหนักด้านข้าง เมื่อนั่งลงปลายนิ้วของจี้หานอีก็จิกเข้าหากันแน่นภายในตำหนักด้านข้างนั้นไม่ได้กว้างขวางนัก ซ้ำยังมีเหล่านางกำนัลคอยปรนนิบัติอยู่ไม่ห่าง นางจางกับ

จี้หานอีไม่เคยเห็นเสิ่นซื่อในมุมนี้มาก่อน เสิ่นซื่อในอดีตต่อให้เย็นชาเพียงใด ก็ไม่เคยใช้แววตาเช่นนี้มองนาง ราวกับว่านางได้กระทำเรื่องที่ผิดต่อเขาร้ายแรงเสียอย่างนั้นแต่นางคิดไม่ตกว่าเพราะเหตุใดพลันได้ยินเสียงทุ้มต่ำเจือความเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง "ที่เจ้าต้องการจะไปเป็นเพราะข้าใช่หรือไม่?"เสิ่นซื่อคิดว่าอุปนิสัยของจี้หานอีเดิมทีก็ค่อนข้างหัวอ่อน ทั้งยังขี้ขลาดพอสมควร อาจเป็นเพราะนางปฏิเสธเขา จึงกลัวว่าเขาจะทำอะไรนาง ถึงได้คิดหลบหนีไปให้ไกลจี้หานอียิ่งงุนงงหนักกว่าเดิม ขณะรีบส่ายหน้า "ข้าน้อยตัดสินใจมานานแล้วว่าจะไปพึ่งพิงท่านอารองเจ้าค่ะ"เสิ่นซื่อหลุบตาลง พยายามข่มกลั้นความรู้สึกที่ตึงเครียดในใจ แต่สุดท้ายก็ยังคงถามนางออกไปอยู่ดี "จะไม่อยู่ต่อจริง ๆ หรือ?"จี้หานอีชะงักงันเล็กน้อย ที่เสิ่นซื่อพูดเช่นนี้ตั้งใจจะรั้งนางไว้ใช่หรือไม่ทว่าน้ำเสียงอันราบเรียบนั้นกลับฟังความหมายของเขาไม่ออกสักนิด นางจึงคิดไปว่าตนคงหลงเข้าข้างตัวเอง เขาอาจแค่ถามขึ้นมาลอย ๆ ก็เป็นได้นางส่ายหน้าตอบกลับเสิ่นซื่อด้วยท่าทีจริงจังยิ่ง "ข้าน้อยกับท่านแม่ปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว พวกเราจะไม่อยู่เมืองหลวงต่อแ

ใบหน้าของซุนเป่าฉยงประดับด้วยรอยยิ้มอันสำรวมตนและสง่างาม กลิ่นอายสูงศักดิ์ที่ได้รับการหล่อหลอมจากตระกูลผู้ดีเก่าแต่เยาว์วัย ทำให้แม้แต่คนรุ่นราวนางจางเมื่อได้พบเห็นก็ยังอดรู้สึกประหม่าไม่ได้พลันได้ยินสุ้มเสียงอันอ่อนโยนและไพเราะของซุนเป่าฉยงดังขึ้น "ข้าได้ยินท่านป้ากล่าวว่า วันนี้ฮูหยินสกุลกู้กับคุณหนูสามจะมาเยือน เดิมทีตั้งใจทำขนมเปี๊ยะกานลู่ซึ่งเป็นของขึ้นชื่อแห่งเซวียนโจวมาให้ฮูหยินกับท่านป้าลิ้มลอง นึกไม่ถึงว่าพวกท่านจะรีบกลับ ช่างน่าเสียดายนัก"คำเรียกขานว่าท่านป้าของซุนเป่าฉยงในขณะนี้ ทำเอานางจางถึงกับสับสนงุนงง ขบคิดอยู่ค่อนวันก็ยังเดาฐานะของซุนเป่าฉยงไม่ออกทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงซุนเป่าฉยงกล่าวพร้อมยิ้มบางเบาว่า "ท่านยายของข้าคือท่านหญิงหรงเสี่ยน ตัวข้ามีศักดิ์เป็นหลานสาวห่าง ๆ ของฮองเฮา เพื่อให้ดูสนิทสนมกลมเกลียว จึงเรียกขานฮองเฮาว่าท่านป้าเจ้าค่ะ"นั่นเองนางจางถึงได้เข้าใจ พลันนึกขึ้นได้ว่าน้องสาวแท้ ๆ ของไทเฮาองค์ปัจจุบันก็คือท่านหญิงหรงเสี่ยน เช่นนั้นฐานะของหญิงสาวคนนี้ย่อมไม่ธรรมดาเป็นแน่นางรีบคลี่ยิ้มเต็มใบหน้า ก่อนกล่าวว่า "ขอบคุณท่านหญิงสำหรับน้ำใจอันดีงามเจ้าค่

ตอนที่จี้หานอีมาถึง ช่างสองคนภายในร้านล้วนยุ่งอยู่กับการทำความสะอาด ส่วนหลงจู๊หมิงก็กำลังทยอยขนย้ายภาพวาดที่เข้ากรอบเสร็จเรียบร้อยแล้วออกไปนอกร้านทีละภาพผู้คนที่ผ่านไปมาบริเวณหน้าร้าน ไม่มีผู้ใดจะไม่ยกมือขึ้นปิดปากปิดจมูกแล้วเร่งฝีเท้าเดินหนีไปกลิ่นเหม็นนั้นรุนแรงยิ่ง แม้แต่หรงชุนก็ยังทนไม่ไหว ต้องยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูกจี้หานอีค่อย ๆ เลิกผ้าคลุมหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนทอดสายตามองดูร้านที่ตนเองทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายอย่างยากลำบาก ซึ่งบัดนี้กลับมีสภาพเช่นนี้ไปเสียแล้ว แต่ในแววตากลับสงบนิ่งยิ่งกว่าที่เคยเป็นมาทันทีที่หลงจู๊หมิงเห็นจี้หานอีมาถึง เขาก็รีบวางมือจากงานที่ทำอยู่ แล้วเดินตรงเข้ามาหาทันที "ฮูหยินมาแล้วหรือขอรับ"หลงจู๊หมิงยังไม่รู้เรื่องที่นางหย่าขาดจากสามี และจี้หานอีก็ไม่คิดเอ่ยถึงเรื่องนี้ นางเพียงถามว่า "รู้หรือไม่ว่าผู้ใดเป็นคนสาด?"แม้ตรอกแห่งนี้จะค่อนข้างเปลี่ยว แต่ก็มีร้านรวงเปิดกิจการอยู่หลายร้าน ทว่าร้านอื่นกลับไม่เป็นอะไร มีเพียงร้านนางถูกสาดสิ่งปฏิกูลใส่อยู่ร้านเดียว เจตนาเช่นนี้ชัดเจนยิ่งว่าจงใจมุ่งเป้ามาที่นางโดยเฉพาะหลงจู๊หมิงส่ายหน้า "ไม่ทราบเลยขอรับ

จี้หานอีก้มหน้ามองชายกระโปรงตนเองด้วยความเหม่อลอยจะหาตัวคนร้ายพบหรือไม่ เรื่องนี้นางเองก็ไม่รู้เช่นกันแต่ขอเพียงคนของกองปราบยอมตรวจสอบโดยละเอียด ก็จะต้องหาตัวพบอย่างแน่นอนคนที่สาดอุจจาระย่อมอาศัยอยู่ในละแวกใกล้เคียงกับถนนสายนี้ หาไม่แล้วก็คงหลบเลี่ยงสายตาของเวรยามผู้เฝ้าระวังอัคคีภัย หน่วยลาดตระเวน หรือคนตีเกราะบอกยามไปไม่ได้ รวมถึงคนผู้นั้นก็ไม่น่าใช่สตรี เพราะการหิ้วถังอุจจาระเดินไปเดินมาโดยไม่ทำหกเลอะพื้นถนนแม้แต่น้อย สตรีไม่น่าจะทำได้แต่ประการสุดท้ายคือ ในเมื่อคนผู้นั้นกระทำเรื่องชั่วช้า ย่อมต้องหาทางปกปิดร่องรอย โดยเฉพาะการดับกลิ่นเหม็นที่ติดตัว หากอยู่ดี ๆ เนื้อตัวของผู้ใดมีกลิ่นหอมผิดปกติ คนผู้นั้นย่อมน่าสงสัยมากที่สุดเหี้ยนอกจากนี้ หากเริ่มสืบจากพวกอันธพาลหรือพวกคนว่างงานตามท้องถนน ก็น่าจะตรวจสอบได้ง่ายกว่า โดยเริ่มจากการดูว่าอยู่ดี ๆ บนร่างของผู้ใดมีกลิ่นเครื่องหอมบ้างหรือไม่ทว่า บางทีก็อาจมีเรื่องเหนือความคาดหมายเกิดขึ้นได้เช่นกันแต่ยามนี้ จี้หานอีไม่มีเวลามาคิดให้มากความแล้วการที่คนผู้นั้นลงมือเช่นนี้ ย่อมไม่มีจุดประสงค์อื่นใดนอกจากต้องการบีบให้กิจการของนางดำ